ΚΥΠΡΟΣ 1974

[thouthou]

Περιοδικό ΠΟΛΕΜΟΣ & ΙΣΤΟΡΙΑ, Ιούλιος-Αύγουστος 2006

ΚΥΠΡΟΣ 1974

Η χαμένη νίκη
του Ελληνισμού

Κύπρος, γη ελληνική εδώ και 4.000 τουλάχιστον χρόνια. Γη Ελλήνων ηρώων, γη του Αυξεντίου, του Καραολή, του Δημητρίου, του Παληκαρίδη, αλλά και του Ισαάκ και του Σολωμού. Το παρόν άρθρο δεν είναι παρά ένα μικρό, ταπεινό προσκύνημα μνήμης στο οχυρό αυτό του ελληνισμού και τους ανθρώπους του, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 32 χρόνων από το μοιραίο Ιούλιο του 1974, όταν το μιαρό πόδι των Τούρκων «ειρηνευτών» βεβήλωσε τα άγια χώματα της Μεγαλονήσου.

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ Α. ΚΑΡΥΚΑ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΥΣ χρόνους, η Κύπρος αποτέλεσε αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού χώρου. Ακόμα και μετά την κατάκτησή της από τους Φράγκους της Τρίτης Σταυροφορίας, η Μεγαλόνησος συνέχισε να αποτελεί το φάρο του ελληνισμού στην άκρη της Ανατολικής Μεσογείου, μέχρι το 1571 που κατακτήθηκε από τους Τούρκους. Οι Δυτικοί τότε, με πρωταγωνιστές τους Ενετούς, γνώρισαν από πρώτο χέρι τον τουρκικό πολιτισμό - ο Ενετός διοικητής της Αμμοχώστου γδάρθηκε και πριονίστηκε ζωντανός, παρά τη συμφωνία που είχε υπογράψει με τους Τούρκους. Από τότε βέβαια έχουν περάσει αιώνες. Οι Δυτικοί ξέχασαν. Οι Τούρκοι έχουν πλέον αλλάξει, διατείνονται. Ο Ισαάκ και ο Σολωμός είναι άλλωστε οι περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν την αλλαγή, θα τολμούσαμε να συμπληρώσουμε.
Το 1878 οι Τούρκοι πούλησαν το νησί στους Βρετανούς, οι οποίοι το διατήρησαν έως το 1959, οπότε κηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος, λες και όλοι οι ήρωες της ΕΟΚΑ δεν πέθαναν για την ένωση με την Ελλάδα. Το 1959 είναι και το μοιραίο έτος για την Κύπρο. Από τότε ουσιαστικά τέθηκαν οι υποδομές για τον Αττίλα Ι και ΙΙ. Το κρατικό μόρφωμα που προέκυψε από τις γνωστές, αισχρές συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου ήταν αδύνατον να λειτουργήσει, εξαιτίας των υπερβολικών προνομίων που απολάμβαναν οι Τουρκοκύπριοι -εξισλαμισμένοι Έλληνες στην πραγματικότητα- σε σχέση με την πληθυσμιακή τους αναλογία, όπως επρόκειτο να συμβεί εν πολλοίς και σήμερα εάν εφαρμοζόταν το σχέδιο Ανάν. Από την άλλη πλευρά, η συνθήκη περί των τριών εγγυητριών δυνάμεων άφηνε λευκή επιταγή επέμβασης σε όποιον το επιθυμούσε, σε χρονική στιγμή της επιλογής του. Η χρεοκοπία της συνθήκης Ζυρίχης-Λονδίνου ήταν πλέον έκδηλη, όταν το 1963-64 διεξήχθησαν μάχες Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων. Η Τουρκία επενέβη τότε στρατιωτικά, βομβαρδίζοντας ελληνοκυπριακούς στόχους στην Κύπρο. Ακολούθως η Ελλάδα έστειλε μια μεραρχία πεζικού στην Κύπρο, διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία του νησιού. Το 1964 κατατέθηκε και το περίφημο σχέδιο Άτσενσον, βάσει του οποίου η Κύπρος θα ενωνόταν με την Ελλάδα, εκτός ενός μικρού τμήματος της Καρπασίας που θα ετίθετο υπό τουρκική διοίκηση. Το συμφέρον για τον ελληνισμό αυτό σχέδιο ναυάγησε με υπαιτιότητα της τότε κυπριακής κυβέρνησης. Λίγο αργότερα, στην Ελλάδα επιβλήθηκε το καθεστώς των Συνταγματαρχών, και το Κυπριακό πρόβλημα μπήκε σε νέα φάση. Σκηνοθετημένα επεισόδια μεταξύ των δύο κοινοτήτων οδήγησαν στην άσκηση πιέσεων στην Αθήνα για την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας από το νησί. Η στρατιωτική κυβέρνηση υπέκυψε στις έξωθεν πιέσεις και απέσυρε τα ελληνικά στρατεύματα, αφήνοντας ανοιχτό πεδίο στους Τούρκους. Το γεγονός αυτό επιδείνωσε τις έτσι και αλλιώς άσχημες ελληνοκυπριακές σχέσεις - οι οποίες, δυστυχώς για τον Ελληνισμό, δεν υπήρξαν σχεδόν ποτέ εγκάρδιες, σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών φυσικά, κάτι που, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα, ισχύει σε μεγάλο βαθμό έως και σήμερα, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Κορυφαία απόδειξη της διχόνοιας που ενυπάρχει εδώ και αιώνες στον ελληνισμό, όπως αυτή εκφράστηκε τότε, ήταν το οργανωμένο από την Αθήνα πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Οι συνέπειες της αψυχολόγητης εκείνης κίνησης του τότε ισχυρού άντρα της χούντας, ταξίαρχου Ιωαννίδη, ήταν το έναυσμα για την έναρξη της διαδικασίας που οδήγησε στην τουρκική εισβολή. Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου ήταν φυσικά ξενικής έμπνευσης και αποσκοπούσε ακριβώς στην κατάληψη της μισής Κύπρου από τους Τούρκους. Σχετιζόταν επίσης άμεσα με τους προηγηθέντες αραβοϊσραηλινούς πολέμους του 1967 και του 1973, αλλά και με τη στάση του Μακάριου απέναντι στο ΝΑΤΟ - οι Αμερικανοί ονόμαζαν τον Μακάριο «Φιντέλ Κάστρο της Μεσογείου».

Οι βάρβαροι προ των πυλών
Η απόφαση των Τούρκων να εισβάλουν στην Κύπρο είχε ληφθεί πολύ πριν το πραξικόπημα κατά του Μακάριου. Οι Τούρκοι, με τη γνωστή ανατολίτικη πονηριά τους, απλώς περίμεναν τις κατάλληλες συνθήκες, τις οποίες τους είχαν υποσχεθεί ότι θα δημιουργήσουν οι «μεγάλοι» φίλοι τους. Εκμεταλλευόμενοι την ανοησία και την ευπιστία του Ιωαννίδη και των συν αυτώ, αλλά και τα μεγάλα πολιτικά σφάλματα που είχαν διαπραχθεί από τους Έλληνες πολιτικούς πρωτύτερα, οι μεγάλοι μας «σύμμαχοι» έστησαν το σκηνικό της καταστροφής. Οι Τούρκοι γνώριζαν τις ελληνικές αδυναμίες από πρώτο χέρι και τις εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Για την επιχείρηση κατάληψης της Κύπρου, στην οποία έδωσαν το προφητικό κωδικό όνομα «Αττίλας», οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τις εξής δυνάμεις:
1) Το στρατηγείο του 6ου Σώματος Στρατού, υπό τον αντιστράτηγο Νουρεντίν Εσκίν, με έδρα τα Άδανα.
2) Την 39η Μεραρχία Πεζικού (ΜΠ) με τα 14ο, 49ο, 50ο Συνταγμα Πεζικού (ΣΠ), στη Μερσίνα (υποστράτηγος Μπετρετίν Ντεμιρέλ).
3) Την 28η ΜΠ με τα 23ο, 61ο, 13ο ΣΠ.
4) Την Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών στην Καισαρεία (με 2 τάγματα αλεξιπτωτιστών και ένα τάγμα πεζικού).
5) Την 39η Ταξιαρχία Καταδρομών με δύο τάγματα καταδρομών.
6) Την 5η Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία.
7) Το 6ο Τάγμα Πεζοναυτών.

Την εισβολή θα υποστήριζαν σοβαρές αεροπορικές δυνάμεις, αποστολή των οποίων θα ήταν αρχικά η εξασφάλιση αεροπορικής υπεροχής και εν συνεχεία η στενή υποστήριξη των χερσαίων τμημάτων. Φαίνεται πως οι Τούρκοι, αντίθετα με ορισμένους Έλληνες στρατιωτικούς και πολιτικούς, πίστευαν πως η Κύπρος δεν βρισκόταν και τόσο μακριά από την Ελλάδα.
Ως πρώτο κλιμάκιο εφόδου, τα αποβατικά στρατεύματα συγκροτήθηκαν από το 5ο ΣΠ, το 6ο ΤΠΝ και από μια ίλη αρμάτων, υπό τον ταξίαρχο Σουλεϊμάν Τουρσέλ. Το κλιμάκιο αυτό ονομάστηκε Ταξιαρχία Τσακμάκ, και είχε δύναμη 3.500 αντρών.
Συνολικά, οι Τούρκοι έριξαν στη μάχη 40.000 άντρες, 180-200 άρματα Μ47-Μ48. Υποστηρίχτηκαν από 75 μαχητικά και 55 μεταγωγικά αεροσκάφη, 43 ελικόπτερα και πολλές μονάδες ναυτικού. Στις δυνάμεις αυτές πρέπει επιπλέον να προστεθούν οι δυνάμεις της ΤΟΥΡΔΥΚ και των Τουρκοκυπρίων, συνολικής δύναμης περίπου 20.000 αντρών. Αξίζει να σημειωθεί ότι η τουρκοκυπριακή «πολιτοφυλακή» δρούσε επί χρόνια πριν την εισβολή ανενόχλητη και είχε καταστήσει τους τουρκοκυπριακούς θύλακες στο νησί απόρθητα οχυρά, που διέθεταν μέχρι και πολυβολεία από ενισχυμένο σκυρόδεμα! Ιδιαίτερα ο θύλακας Λευκωσίας (Λευκωσία-Κιόνελι-Αγύρτα-Αγ. Ιλαρίων μέχρι το χωριό Τέμπλος) διέθετε οχυρώσεις από σκυρόδεμα, διάδρομους στην Αγύρτα
και έθετε υπό τουρκικό έλεγχο τη σημαντικότατη διάβαση του Αγ. Ιλαρίωνα. Η ΤΟΥΡΔΥΚ με 1.200 άντρες στάθμευε στο Κιόνελι.
Από την άλλη πλευρά, οι ελληνικές δυνάμεις ήταν το στρατηγείο Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ), υπό τον ταξίαρχο Μιχαήλ Γεωργίτση:
1) 15 ενεργά τάγματα πεζικού, εξαιρετικά μειωμένης όμως δύναμης, λόγω της μείωσης της θητείας στην οποία είχε προχωρήσει η κυπριακή κυβέρνηση τις παραμονές του πραξικοπήματος.
2) 19 επιστρατευόμενα τάγματα πεζικού, από τα οποία ελάχιστα συγκροτήθηκαν.
3) Η ΕΛΔΥΚ με δύναμη 900 περίπου αντρών
4) Τρεις ενεργές μοίρες και μια επιστρατευόμενη μοίρα καταδρομών.
5) Μια επιλαρχία αρμάτων εξοπλισμένη με 15 άρματα Τ34/85, απομεινάρια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
6) Μια επιλαρχία αναγνώρισης με ελαφρά θωρακισμένα οχήματα.
7) 8 μοίρες πυροβολικού και 4 ανεξάρτητες πυροβολαρχίες διαφόρων διαμετρημάτων και 1 λόχος όλμων 4,2 ιντσών.
8) Μικρό αριθμό μονάδων μηχανικού, διαβιβάσεων και διοικητικής μέριμνας.
Αεροπορία δεν υφίστατο και, βάσει των υπαρχόντων σχεδίων, την κάλυψη των χερσαίων τμημάτων θα αναλάμβανε η ελληνική Πολεμική Αεροπορία. Όσον αφορά δε τις ναυτικές δυνάμεις, αυτές περιοριζόταν σε 5 τορπιλακάτους και μια ακταιωρό. Η συνολική δύναμη των ελληνικών δυνάμεων δεν ξεπερνούσε τους 11.000 άντρες.
Από την ανωτέρω παράθεση των δυνάμεων είναι φανερό ότι από τη στιγμή που οι Τούρκοι θα επιτύγχαναν προγεφύρωμα στο νησί, η κατάσταση θα εξελισσόταν δυσμενώς για τις ελληνικές δυνάμεις εφόσον ο εχθρός υπερείχε συντριπτικά αριθμητικά (περίπου 6:1 στο πεζικό και 18:1 στα άρματα μάχης) και σε ποιότητα υλικού. Ωστόσο η ύπαρξη στο νησί περίπου 20.000 Τούρκων και Τουρκοκύπριων ενόπλων, πριν την εισβολή, απέτρεπε εκ προοιμίου την ικανότητα του ΓΕΕΦ να επιτύχει στρατηγική συγκέντρωση. Πολύ απλά οι ελληνικές δυνάμεις δεν επαρκούσαν για να επιτηρήσουν τις ακτές απόβασης και να εξουδετερώσουν τους οχυρωμένους τουρκοκυπριακούς θύλακες. Σε περίπτωση εισβολής, η κυπριακή άμυνα έπρεπε να ενισχυθεί άμεσα με ελλαδίτικα τμήματα. Σε διαφορετική περίπτωση, όλοι γνώριζαν ότι, αργά ή γρήγορα, θα κατέρρεε. Χάρη στον ηρωισμό των Ελλήνων μαχητών, κατέρρευσε τελικά αργότερα από το αναμενόμενο. Επίσης, βάσει πάντα του προβλεπόμενου σχεδίου, τυχόν απόπειρα απόβασης των Τούρκων στην Κύπρο θα σηματοδοτούσε το άμεσο ξέσπασμα ελληνοτουρκικού πολέμου. Με αυτό ως δεδομένο, οι Τούρκοι θα ήταν υποχρεωμένοι να δεσμεύσουν το συντριπτικό όγκο των δυνάμεών τους στη Θράκη και τα μικρασιατικά παράλια. Έτσι, θα ανακουφιζόταν η κυπριακή άμυνα. Επίσης, δύο ακόμα δεδομένα λειτουργούσαν τότε υπέρ της ελληνικής πλευράς: η απόλυτη υπεροπλία του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας έναντι των αντιστοίχων τουρκικών. Στην πράξη όμως η υπεροπλία αυτή έμεινε αναξιοποίητη. Στα χαρτιά έμεινε και η σχεδιαζόμενη ελληνική αντεπίθεση στη Θράκη, η οποία θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα απολύτως επιτυχής, τουλάχιστον μέχρι την Αδριανούπολη. Η διαταγή επίθεσης όμως δεν έφτασε ποτέ στα πάνοπλα ελληνικά τμήματα που στάθμευαν στον Έβρο, με ποσοστό επάνδρωσης της τάξης του 110 % και άνω!
Το νησί της Κύπρου διασχίζουν δύο παράλληλες οροσειρές με κατεύθυνση δυτικά προς ανατολικά: ο Όλυμπος (ή Τρόοδος) στα κεντροδυτικά με υψηλότερη κορυφή το Τρόοδος (1.952 μ.) και ο Πενταδάκτυλος στα βόρεια με υψηλότερη κορυφή το Κυπαρισσόβουνο (1.023 μ.). Και οι δύο οροσειρές είναι δασώδεις, δύσβατες και αποτελούν αντιαρματικό έδαφος. Ανάμεσά τους, σχηματίζονται οι πεδιάδες της Μόρφου, της Μεσαορίας και της Αμμοχώστου, με μεγαλύτερη εκείνη της Μεσαορίας, όπου βρίσκεται και η πρωτεύουσα Λευκωσία. Μεταξύ των βόρειων ακτών της Κύπρου και του Τροόδος σχηματίζεται η στενή πεδινή λωρίδα της επαρχίας της Κερύνειας, με την ομώνυμη πόλη που είναι πρωτεύουσά της. Η λωρίδα αυτή επικοινωνεί με τη Μεσαορία μόνο μέσω των διαβάσεων του Πενταδάκτυλου. Η κυριότερη διάβαση είναι του Αγίου Ιλαρίωνα, από την οποία διέρχεται η κύρια οδός Κερύνειας-Λευκωσίας. Άλλες σημαντικές διαβάσεις είναι της Πανάγρας στα δυτικά, του Αγ. Παύλου, του Μπέλα Παις κ.α., επί του Πενταδάκτυλου. Οι ακτές της Κύπρου, αναπτύγματος 342 χλμ. σχηματίζουν αρκετούς κόλπους και προσφέρουν πολλούς αιγιαλούς απόβασης. Οι πιο αξιόλογοι βρίσκονται στις πόλεις Αμμοχώστου, Λάρνακας και Κερύνειας Λεμεσού.
Το τουρκικό σχέδιο επιχειρήσεων προέβλεπε συνδυασμένη αποβατική και αεραποβατική ενέργεια για τη διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο φάσεις, εκμεταλλευόμενο ακριβώς τη μορφολογία του κυπριακού εδάφους. Κατά την πρώτη φάση, θα πραγματοποιούνταν απόβαση στην ακτή Πεντεμίλι δυτικά της Κερύνειας με σκοπό τη δημιουργία προγεφυρώματος με ταυτόχρονη αεραπόβαση στο θύλακα της Λευκωσίας προς ενίσχυση των Τουρκοκυπρίων και της ΤΟΥΡΔΥΚ. Στη συνέχεια προβλεπόταν η σταδιακή επέκταση του προγεφυρώματος και η συνένωσή του με το θύλακα Λευκωσίας. Κατά τη δεύτερη φάση, και αναλόγως της εξέλιξης της πρώτης φάσης, θα συνεχίζονταν οι επιχειρήσεις για την επίτευξη των πολιτικών στόχων της Τουρκίας. Η πρώτη φάση θα συνδυαζόταν με την παραπλανητική ενέργεια κατά της Αμμοχώστου. Οι δύο φάσεις πήραν την κωδική ονομασία «Αττίλας» Ι και II αντίστοιχα.
Το Σχέδιο Άμυνας του ΓΕΕΦ, με την κωδική ονομασία «Αφροδίτη», προέβλεπε εξασφάλιση της Κύπρου από τουρκική απειλή, με κύρια προσπάθεια την απόκρουση της απόβασης και δευτερεύουσα, την εκκαθάριση των τουρκικών θυλάκων. Για το χρόνο εκκαθάρισης των θυλάκων απαιτούνταν πολιτική απόφαση, ενώ η απόφαση για την απόκρουση της αποβατικής ενέργειας ήταν στην αρμοδιότητα του αρχηγού του ΓΕΕΦ, αμέσως μόλις παραβιάζονταν τα χωρικά ύδατα της Κύπρου (12 ν.μ.). Η ΕΛΔΥΚ προβλεπόταν να διατεθεί στο ΓΕΕΦ, όπως και αριθμός πολεμικών αεροσκαφών και πλοίων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αττίλας Ι
Το Σάββατο 20 Ιουλίου, στις 04.50, 11 πολεμικά σκάφη παραβίασαν τα χωρικά ύδατα της Κύπρου και ανέκοψαν την κίνησή τους 10-11 χλμ. από τις ακτές της Κερύνειας. Από τις 05.15 η Τουρκική Αεροπορία άρχισε σφοδρό βομβαρδισμό στρατιωτικών αλλά και πολιτικών στόχων κυρίως στην περιοχή της Κερύνειας-Λευκωσίας. Στις 06.00 άρχισε η ρίψη αλεξιπτωτιστών προς ενίσχυση του θύλακα Λευκωσίας (Κιόνελι). Την ίδια ώρα, Τούρκοι καταδρομείς μεταφέρονταν στην Αγύρτα με ελικόπτερα, τα οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες, ανεφοδιάστηκαν στο βρετανικό αεροπλανοφόρο «Ερμής», που, εντελώς τυχαία, περιπολούσε εκείνο το πρωινό στα ανοιχτά της Κύπρου. Η τουρκικές αεραποβάσεις συνεχίστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας. Στην επιλεγείσα ακτή απόβασης, στο Πεντεμίλι, πριν τις 06.00 έγινε έλεγχος από Τούρκους βατραχανθρώπους για ύπαρξη θαλάσσιων κωλυμάτων και ναρκοπεδίων. Αφού διαπίστωσαν ότι στο βυθό και την ακτή δεν υπήρχαν εμπόδια, επέστρεψαν. Λίγα λεπτά αργότερα, άρχισαν πυκνά πυρά από τα τουρκικά πολεμικά και στις 07.15 το 6ο ΤΠΝ άρχισε να αποβιβάζεται δημιουργώντας ένα μικρό προγεφύρωμα. Στις 09.00 αεροκίνητα τμήματα ενίσχυσαν το μικρό προγεφύρωμα και απέκοψαν την οδό Κερύνειας-Πανάγρων. Η πρώτη αντίδραση κατά των Τούρκων σημειώθηκε από τις ηρωικές κυπριακές τορπιλακάτους, οι οποίες θυσιάστηκαν προσπαθώντας μάταια να πλήξουν τα τουρκικά πολεμικά. Το ΓΕΕΦ μόλις στις 07.00 έθεσε τις δυνάμεις του σε συναγερμό, αν και ήδη είχε πληροφορίες για την προσέγγιση της τουρκικής νηοπομπής, ειδοποιημένο από τους σταθμούς παρατήρησης του Αγ. Ανδρέα και του Κορμακίτη. 0 αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας, στρατηγός Μπονάνος, είχε καλλιεργήσει την εντύπωση ότι οι Τούρκοι έκαναν απλώς επίδειξη ισχύος. Αργότερα έγινε λόγος και για τουρκική άσκηση. 0 ίδιος άλλωστε ευθύνεται και για την απόσυρση από τα κυπριακά ύδατα των υπερσύγχρονων τότε υποβρυχίων «Γλαύκος» και «Νηρεύς», καθώς και για τη μη αποστολή των σταθμεύοντων στην Κρήτη
αεροσκαφών F-4 Phantom ΙΙ, που εκείνη την εποχή ήταν ό,τι πιο εξελιγμένο χρησιμοποιούνταν στην ανατολική Μεσόγειο. Το παράδειγμα του Μπονάνου πάντως ακολούθησε και η μετέπειτα πολιτική κυβέρνηση.
0 Μπονάνος μόλις στις 08.40 συνειδητοποίησε τι συνέβαινε -όταν ήταν πλέον πολύ αργά- και διέταξε την εφαρμογή των σχεδίων. Στις 10.00 -σχεδόν 3 ώρες μετά την εισβολή- δύο μειωμένης σύνθεσης λόχοι του 251 Τάγματος Πεζικού (ΤΠ), ενισχυμένοι με 4 άρματα, περιέσφιξαν το προγεφύρωμα από τα ανατολικά και τα νότια, και στις 10.00 άρχισαν έναν καταιγισμό πυρών, που μετέβαλε σε κόλαση την ακτή. Η διεύρυνση του προγεφυρώματος σταμάτησε, και η ενίσχυσή του γινόταν πλέον υπό τα δραστικά πυρά των λίγων αμυνόμενων. Τα πυρά του ελληνικού πυροβολικού από την άλλη ήταν σποραδικά και άστοχα, από την έλλειψη προκεχωρημένων αξιωματικών παρατήρησης στο 251 ΤΠ. Το Τάγμα, βάσει των σχεδίων, θα έπρεπε να ενισχυθεί άμεσα από το επιστρατευόμενο 3ο Τακτικό Συγκτρότημα (306 και 316 επιστρατευόμενα τάγματα πεζικού). Στις κρίσιμες αυτές ώρες, το 3 ο Τακτικό Συγκρότημα, δεν κατόρθωσε να ενισχύσει το μαχόμενο 215 ΤΟ, γιατί δεν επιτεύχθηκε η συγκρότηση των 306 και 316. Στις13.00, μια διλοχία του επίστρατου 316 ΤΠ αναγνώρισε το τουρκικό προγεφύρωμα από τα δυτικά. Το ΓΕΕΦ -που δεν είχε ακριβείς πληροφορίες για την κατάσταση- κίνησε με το πρώτο φως το 286 Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού (ΜΤΠ) και το 281 ΤΠ, από την περιοχή Λευκωσίας, για να ενισχύσει τον αγώνα στο Πεντεμίλι. Τις πρωινές ώρες, στο ύψος του Κοντεμένου, τα τάγματα δέχθηκαν αλλεπάλληλες επιθέσεις της Αεροπορίας, με αποτέλεσμα να αποδεκατιστούν. Το ΓΕΕΦ, με τα υπολείμματα των μονάδων αυτών και με καταρρακωμένο το ηθικό των αντρών τους (ο διοικητής 286 ΜΤΠ είχε τραυματιστεί θανάσιμα), σχεδίασε σπασμωδικά αντεπίθεση τη νύχτα 20/21, χωρίς τη στοιχειώδη προετοιμασία και χωρίς πυρά υποστήριξης, μια αντεπίθεση που ήταν καταδικασμένη σε πλήρη αποτυχία. Η ΕΛΔΥΚ, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί κατά του προγεφυρώματος, ανέλαβε την αποστολή να εκκαθαρίσει, χωρίς υποστήριξη, το θύλακα του Κιόνελι. Όπως ήταν φυσικό, απέτυχε απέναντι στη συντριπτική αριθμητική υπεροχή των Τούρκων. Έτσι, και οι λίγες δυνάμεις που διέθετε το ΓΕΕΦ κατασπαταλήθηκαν σε ασυντόνιστες επιθέσεις, αφού δεν εφαρμόστηκε η αρχή της συγκέντρωσης των δυνάμεων. Την ίδια τύχη είχε και η επίθεση των μονάδων καταδρομών στη διάβαση Αγ. Ιλαρίωνα. Οι ενέργειες της ΕΛΔΥΚ και των καταδρομέων ήταν καταδικασμένες, γιατί, εκτός από τις πολύ υπέρτερες δυνάμεις των Τουρκοκυπρίων, ο θύλακας Λευκωσίας είχε ενισχυθεί ήδη με ισχυρές δυνάμεις αλεξιπτωτιστών και καταδρομέων. Μέχρι να νυχτώσει, οι Τούρκοι είχαν επιτύχει να ενισχύσουν το προγεφύρωμα με το σύνολο του 5ου ΣΠ. Μέχρι τότε όμως δεν είχαν κατορθώσει να αποβιβάσουν και άρματα μάχης. Ήταν η χρυσή ευκαιρία των Ελλήνων να τους πνίξουν στη θάλασσα. Δυστυχώς εκείνη τη στιγμή γύρω από το προγεφύρωμα υπήρχαν ουσιαστικά δυνάμεις ισοδύναμες με 4 λόχους πεζικού, και αυτούς όχι πλήρεις, απέναντι σε τρία τουρκικά τάγματα. Παρ' όλα αυτά η μέρα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως καλή, αφού οι Τούρκοι απέτυχαν σε όλους τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, που ήταν η κατάληψη της Κερύνειας και η συνένωση του προγεφυρώματος με το θύλακα Λευκωσίας. Μετά το τελευταίο φως, οι Τούρκοι σταμάτησαν να ενεργούν. Και πάλι η τουρκική αδράνεια έδινε στην ελληνική διοίκηση μια θαυμάσια ευκαιρία να εξαλείφει το τουρκικό προγεφύρωμα εκείνη τη νύχτα, καθώς οι Τούρκοι δεν θα μπορούσαν να υποστηριχθούν ούτε από την αεροπορία τους. Και πάλι όμως δεν κατέστη δυνατή η συγκέντρωση των απαραίτητων δυνάμεων στον κρίσιμο τομέα του Πεντεμιλίου.
Το ξημέρωμα της επομένης, το τουρκικό προγεφύρωμα ενισχύθηκε με νέες δυνάμεις πεζικού και με μια ίλη αρμάτων, έναντι στα οποία οι αμυνόμενοι ελάχιστα είχαν να αντιπαρατάξουν, εκτός από την ελληνική τους ψυχή. Οι Τούρκοι, με σκληρό αγώνα, διεύρυναν το προγεφύρωμα, υποστηριζόμενοι τώρα και από δεκάδες αεροσκάφη τους. Δεν κατόρθωσαν παρ' όλα αυτά να διασπάσουν την ελληνική αμυντική περίμετρο και να κινηθούν προς τη Λευκωσία. Σε αυτό συνέβαλε και η ενίσχυση των ελληνικών δυνάμεων με μια διλοχία του επιστρατευόμενου 326 ΤΟ.
Στο θύλακα Λευκωσίας συνέχισαν ακατάπαυστα να καταφθάνουν ενισχύσεις, αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς. 0 θύλακας απέκτησε, έτσι, επιθετικές δυνατότητες.
Οι Τούρκοι, και κατά τις επιχειρήσεις της δεύτερης μέρας, δεν πέτυχαν να προωθηθούν προς Κερύνεια-Αγ. Ιλαρίωνα. Αυτό τους ανησύχησε ιδιαίτερα. Εκείνη δε την ημέρα σημειώθηκε και το κωμικοτραγικό γεγονός της προσβολής τριών τουρκικών αντιτορπιλικών από την Τουρκική Αεροπορία! Τα τουρκικά αεροσκάφη κατόρθωσαν να βυθίσουν το αντιτορπιλικό «Κοτζάτεπε» και να προξενήσουν σοβαρές ζημιές στα άλλα δύο. Από την πλευρά του, το Τουρκικό Ναυτικό μπορούσε να περηφανευτεί για την κατάρριψη 5 τουρκικών μαχητικών! Το συμβάν αυτό είναι από μόνο του ικανό να καταδείξει τι είδους αντίπαλο αντιμετωπίσαμε - και ενδεχομένως θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον!
Το επόμενο πρωί το προγεφύρωμα είχε διευρυνθεί αρκετά ώστε να μπορεί να αποβιβαστεί ολόκληρη η τουρκική 39η ΜΠ. 0 διοικητής της, υποστράτηγος Μπετρετίν Ντεμιρέλ, συγκρότησε ένα ταχυκίνητο τακτικό συγκρότημα με ειδικές δυνάμεις, άρματα και ισχυρό πυροβολικό και επιτέθηκε προς την Κερύνεια. Οι Τούρκοι επείγονταν να συνενωθούν με το θύλακα Λευκωσίας μέχρι τις 16.00 της ημέρας αυτής που άρχιζε κατάπαυση του πυρός με απόφαση του ΟΗΕ. Στις 11.00 περίπου κάμφθηκε η επική αντίσταση του 251 ΤΠ. Από τότε παραμένει αγνοούμενος ο ήρωας διοικητής του, Αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης. Οι Τούρκοι στη συνέχεια κατέλαβαν την Κερύνεια και τη διάβαση του Αγ. Ιλαρίωνα. Το ίδιο βράδυ καταλήφθηκαν οι βόρειες συνοικίες της Λευκωσίας, Νεάπολη, Ομορφίτα, Καϊμακλί.
Τις μεταμεσονύχτιες ώρες προσγειώθηκε στη Λευκωσία η Α' Μοίρα Καταδρομών (Επιχείρηση «Νίκη») και ενίσχυσε την άμυνα της κυπριακής πρωτεύουσας. Η κατάπαυση του πυρός επετεύχθη -θεωρητικά- εκείνο το βράδυ. Οι Τούρκοι, καταπατώντας, όπως πάντα, τις συμφωνίες που πριν λίγες ώρες είχαν υπογράψει, συνέχισαν τις επιχειρήσεις. Σε πρώτη φάση αποβίβασαν το σύνολο των δυνάμεων του 6ου Σώματος Στρατού στην Κύπρο και στη συνέχεια, με βάση το θύλακα της Λευκωσίας, επιτέθηκαν με σκοπό να καταλάβουν την πόλη.
Στις 11.00 της 23ης Ιουλίου με ισχυρές δυνάμεις πεζικού, ενισχυμένες με πολυάριθμα άρματα, επιτέθηκαν κατά του αεροδρομίου Λευκωσίας. Αποκρούστηκαν χάρη στην ηρωική αντίσταση της Α' Μοίρας Καταδρομών. Έξι ώρες αργότερα το αεροδρόμιο παραδόθηκε στους κυανόκρανους του ΟΗΕ. Οι Τούρκοι όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Μεταξύ 23-30 Ιουλίου κατέλαβαν τα Άνω και Κάτω Δίκωμο, Συχαρί, Βουνό, Αγ. Επίκτητο, Γερόλακο, Μύρτου Αγριδάκι, Αγ. Ερμόλαο και τις διαβάσεις του Πενταδάκτυλου Συχαρί και Αγ. Παύλο, στις 6 και 7 Αυγούστου τα χωριά Καραβάς και Λάπηθος. Σύμφωνα με τον ταξίαρχο ε.α. Δημήτριο Χάντζο, διοικητή του 361 ΤΠ τότε οι μονάδες των κυανόκρανων, ειδικά οι βρετανικές, βοήθησαν ποικιλοτρόπως τους Τούρκους στην επίτευξη των αντικειμενικών τους σκοπών. Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες πάντως οι Τούρκοι δεν είχαν κατορθώσει να καταλάβουν παρά το 11°/ο περίπου του κυπριακού εδάφους.
Στο μεταξύ στην Ελλάδα σημειώνονταν ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Οι στρατιωτικοί κάλεσαν τον αυτοεξόριστο στη Γαλλία Κωνσταντίνο Καραμανλή να επανέλθει στη χώρα και να σχηματίσει κυβέρνηση. Η νέα ελληνική κυβέρνηση επίσης δεν έπραξε το παραμικρό για να ενισχύσει την αγωνιζόμενη Κύπρο. Περιορίστηκε να συμμετάσχει στις ειρηνευτικές συνομιλίες στη Γενεύη. Οι Τούρκοι συμμετείχαν στις συνομιλίες, αποδεχόμενοι και πάλι θεωρητικά, την νέα κατάπαυση πυρός. Το πόση αξία είχε βέβαια η υπογραφή των Τούρκων καταδείχθηκε λίγες ώρες μετά.

Αττίλας II (14-16 Αυγούστου)
Στις 14 Αυγούστου οι Τούρκοι επανέλαβαν τις επιχειρήσεις τους με την υποστήριξη της αεροπορίας. Επρόκειτο για τη δεύτερη φάση των επιχειρήσεων, τον Αττίλα ΙΙ. 0 από 1η Αυγούστου νέος αρχηγός του ΓΕΕΦ, αντιστράτηγος Κα-ραγιάννης, λαμβάνοντας υπόψη τη συντριπτική υπεροχή του εχθρού σε άρματα, πυροβολικό και αεροπορία και την κατάσταση των ελληνικών δυνάμεων, κατάλαβε ότι δεν ήταν σε θέση να εμποδίσει την τουρκική προέλαση, η οποία εξελίχθηκε σε στρατιωτικό περίπατο που είχε σκοπό την κατάληψη όσο το δυνατόν περισσότερου κυπριακού εδάφους. Στις 14 Αυγούστου, οι Τούρκοι ανέτρεψαν την ελληνική γραμμή ανάσχεσης Λευκωσία-Μια Μηλιά-Κουτσοβέντης, όπου ήταν γραμμικά διατεταγμένα τρία ΤΠ της ΕΦ μειωμένης μαχητικής αξίας, και προέλασαν κατά του άξονα Λευκω-σία-Λεμεσός.
Μέχρι το βράδυ της μέρας αυτής συνενώθηκαν με το θύλακα Τζιάου. Την επομένη εισήλθαν στον τουρκοκυπριακό τομέα της Αμμοχώστου. Με το πρώτο φως της 16ης Αυγούστου συνέχισαν να ενεργούν προς τα δυτικά και μέχρι το βράδυ συνενώθηκαν με το θύλακα του Λιμνίτη. Η Τουρκία μετά τη νέα κατάπαυση του πυρός, στις 18.00 της 16ης Αυγούστου, έλεγχε πια το 37-38% του κυπριακού εδάφους.

[thouthou]

Υπολοχαγός Κομίνης
Στις 27 Ιουλίου 1974 ο υπολοχαγός Κομίνης του 361 Τάγματος Πεζικού διατάχθηκε να ενεργήσει περιπολία. Με 17 στρατιώτες και έναν ανθυπολοχαγό, ο Κομίνης άφησε τις γραμμές του τάγματος και κινήθηκε προς τη νεκρή ζώνη. Κινούμενοι προσεκτικά, οι Έλληνες μαχητές αντιλήφθηκαν περισσότερους από 200 Τούρκους να κινούνται απέναντι τους. Αμέσως αναπτύχθηκαν σε θέσεις μάχης και άνοιξαν καταιγιστικό πυρ, παρά το γεγονός ότι οι Τούρκοι ήταν δεκαπλάσιοι τους. Διεξήχθη τότε σφοδρή μάχη «εκ συναντήσεως». Ο Κομίνης τραυματίστηκε, αλλά δεν εγκατέλειψε τον αγώνα. Ο ανθυπολοχαγός του σκοτώθηκε, μαζί με 7 στρατιώτες. Άλλοι 7 στρατιώτες τραυματίστηκαν. Μόνο τότε ο Κομίνης διέταξε την περίπολο να αποσυρθεί. Στο μεταξύ το πεδίο είχε γεμίσει με πτώματα Τούρκων. Υπολογίζεται ότι ο Κομίνης και οι άντρες του έθεσαν εκτός μάχης τουλάχιστον 100 Τούρκους!

Έφεδρος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Μερκούρης
Τη νύχτα της 20 προς 21η Ιουλίου 1974 το 361 Τάγμα Πεζικού έλαβε διαταγή να καταλάβει το ύψωμα Σιαμπάν, στην περιοχή Κιόνελι-Αγύρτας. Η μόνη διαθέσιμη δύναμη του Τάγματος ήταν ο 3 ος του Λόχος, δυνάμεως 40 μόλις αντρών, με επικεφαλής τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Ιωάννη Μερκούρη. Το ύψωμα φυλασσόταν από πολυάριθμους Τούρκους και Τουρκοκύπριους, οι οποίοι είχαν οργανώσει το έδαφος πολύ πριν την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής. O Μερκούρης κλήθηκε στο σταθμό διοίκησης του Τάγματος και ενημερώθηκε για την αποστολή αυτοκτονίας που όφειλε να φέρει σε πέρας αυτός και οι άντρες του. O νεαρός έφεδρος αξιωματικός περιορίστηκε να απαντήσει: «Κύριε διοικητά, θα το πάρω το ύψωμα». O -κατ' ευφημισμόν-λόχος του Μερκούρη αναπτύχθηκε και, μόλις έπεσε το σκοτάδι, άρχισε να κινείται όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα προς τις τουρκικές θέσεις. Οι Έλληνες με συνεχή άλματα κατάφεραν να πλησιάσουν σε απόσταση εφόδου από τα τουρκικά πολυβολεία. Εκείνη τη στιγμή ένα εχθρικό βλήμα τραυμάτισε σοβαρά τον Μερκούρη στον ώμο. 0 ανθυπολοχαγός απέκρυψε το τραύμα του, συναισθανόμενος το ηθικό αντίκτυπο που αυτό θα είχε στους άντρες του την κρίσιμη εκείνη στιγμή, και συνέχισε κανονικά τον αγώνα σαν να μην είχε συμβεί τίποτε. Η ιαχή «Αέρα» αντήχησε ξανά, και σε λίγα λεπτά το ύψωμα βρισκόταν σε ελληνικά χέρια. Αμέσως οι άντρες του Μερκούρη άρχισαν να βελτιώνουν τις θέσεις τους επί του υψώματος, αναμένοντας την τουρκική αντεπίθεση. Όλο αυτό το διάστημα, ο ανθυπολοχαγός Μερκούρης παρέμεινε δίπλα τους. Το ξημέρωμα της επομένης, οι Τούρκοι άρχισαν βομβαρδίζουν το ύψωμα. Ένα βλήμα όλμου τραυμάτισε βαριά την κοιλιακή χώρα του ανθυπολοχαγού. Εκείνος όμως και πάλι αρνήθηκε να εγκαταλείψει τους άντρες του. Τελικά η διοίκηση του τάγματος υποχρεώθηκε να τον μεταφέρει βιαίως στο νοσοκομείο για να του σώσει τη ζωή

Το αρματαγωγό «Λέσβος»
Στη μάχη της Πάφου σημειώθηκε και η μόνη συμμετοχή του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού στον πόλεμο της Κύπρου. Την Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974 το αρματαγωγό «Λέσβος» είχε αποβιβάσει στο λιμάνι της Αμμοχώστου 500 άντρες της ΕΛΔΥΚ, παραλαμβάνοντας ισάριθμους, μετατιθέμενους. Το πρωί της 20ης Ιουλίου βρήκε το ελληνικό πλοίο να πλέει νότια της Λεμεσού. Εκεί ο πλοίαρχός του, πλωτάρχης τότε, Ελευθέριος Χανδρινός, έλαβε σήμα που τον ενημέρωνε για την τουρκική απόβαση και τον διέταζε να αποβιβάσει τους άντρες που μετέφερε στην Πάφο. Αμέσως το «Λέσβος» εκτέλεσε την εντολή. Ο πλωτάρχης Χανδρινός όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό. αλλά παρέμεινε στην περιοχή, και με τα πυροβόλα του πλοίου -αντιαεροπορικά Μπόφορς των 40 χλστ.- άρχισε να σαρώνει τις θέσεις των Τουρκοκυπρίων. Με την υποστήριξη του «Λέσβος», οι ελληνικές δυνάμεις υπερίσχυσαν άμεσα και οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να παραδίδονται κατά δεκάδες. Αμέσως μετά ο Χανδρινός απέπλευσε με πορεία νότια, για να βρεθεί τo συντομότερο δυνατόν εκτός ακτίνας δράσης των τουρκικών μαχητικών. Σε αναζήτηση της «ελληνικής νηοπομπής», δηλαδή του «Λέσβος», εξόρμησαν τα τουρκικά μαχητικά που βύθισαν τελικά το «Κοτζάτεπε».

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ
Μια από τις πλέον ηρωικές στιγμές του πολέμου του 1974 -για να λέμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους-ήταν η αντίσταση που πρόβαλαν οι άντρες της ΕΛΔΥΚ στο στρατόπεδό τους στη Λευκωσία κατά τον «Αττίλα» II, στη φάση ακριβώς που οι Τούρκοι συνομιλούσαν για «ειρήνη». Το πρωί της 14ης Αυγούστου ισχυρές τουρκικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από άρματα Μ 48 επιτέθηκαν κατά του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ. Της επίθεσης είχε προηγηθεί ισχυρή προπαρασκευή πυροβολικού και αεροπορικός βομβαρδισμός. Οι Τούρκοι έρχονταν σε πυκνούς σχηματισμούς, σε «μπουλούκια», κατά το κοινώς λεγόμενο, καθιστώντας εαυτούς εξαιρετικούς στόχους για τους Έλληνες στρατιώτες. Οι ελληνικές θέσεις σαρώθηκαν από τα εχθρικά πυρά. Παρ' όλα αυτά οι Έλληνες αντιμετώπισαν με θάρρος της τουρκική επίθεση. Ακολούθησε νέα επίθεση, αποτυχημένη και αυτή, και ύστερα από αυτή και άλλη, που πάλι απέτυχε. Την επόμενη μέρα επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό. Οι Τούρκοι με την άμεση υποστήριξη αρμάτων επιτέθηκαν και πάλι μαζικά. Ένα από τα άρματά τους χτυπήθηκε και καταστράφηκε. Τα υπόλοιπα ανεστράφησαν. Τότε συνέβη ένα περιστατικό στο οποίο μόνο Έλληνες θα μπορούσαν να πρωταγωνιστήσουν. 0 Σταυριανάκος άρχισε να φωνάζει στους στρατιώτες του: «Είστε άντρες, ρε;» «Ναι», απάντησαν με μια φωνή όλοι. «Τότε, έφοδος», διέταξε ο λοχαγός. Με επικεφαλής τον λοχαγό Σωτήρη Σταυριανάκο, τριάντα τρεις Έλληνες στρατιώτες έβαλαν τις ξιφολόγχες στα τυφέκια και με την ιαχή «Αέρα» εξόρμησαν κατά των πανικόβλητων Τούρκων. Τριάντα τρεις στρατιώτες! Παρά τον ηρωισμό των Ελλήνων, η μάχη ήταν άνιση και έληξε με την κατάληψη του στρατοπέδου από τους Τούρκους. Οι απώλειες τους ήταν όμως τόσο βαριές που και οι ίδιοι ακόμα έφριξαν. Φτηνή εκδίκησή τους ήταν η σκύλευση των ηρώων Ελλήνων νεκρών. Πολλοί άντρες της ΕΛΔΥΚ, ήρωες της μάχης εκείνης είναι στον κατάλογο των 1.619 αγνοουμένων. Ο Σταυριανάκος ήταν ανάμεσα στους πεσόντες.

Επιχείρηση «ΝΙΚΗ»
Η επιχείρηση με την κωδική ονομασία «Νίκη» αποτέλεσε την μόνη απόπειρα της Ελλάδας να ενισχύσει τα μαχόμενα τμήματα στην Κύπρο. Προέβλεπε την αεροπορική μεταφορά της Α' Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη στην Κύπρο. Η επιχείρηση είχε προβλεφθεί να διεξαχθεί το βράδυ της 21ης Ιουλίου 1974. Σύμφωνα με το σχέδιο, 17 μεταγωγικά αεροσκάφη Noratlas θα μετέφεραν τους Έλληνες καταδρομείς στη Λευκωσία. Από αυτά, 15 αεροσκάφη πράγματι απογειώθηκαν από τη βάση της 115 Πτέρυγας Μάχης της Σούδας. Πέταξαν όμως ανεξάρτητα προς την Κύπρο. Όταν έφτασαν στη Λευκωσία αντιμετώπισαν τα πυκνά αντιαεροπορικά πυρά της Εθνικής Φρουράς. Από λάθος που έγινε στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς, η πληροφορία περί της έλευσης των ελληνικών αεροσκαφών δεν έφτασε ποτέ στους Κύπριους πυροβολητές, οι οποίοι μέχρι εκείνη τη στιγμή έβλεπαν μόνο τουρκικά αεροσκάφη από πάνω τους. Εκλαμβάνοντας, μέσα στο σκοτάδι, τα ελληνικά Noratlas για τουρκικά, και μην έχοντας λάβει τις κατάλληλες διαταγές, άρχισαν να βάλουν εναντίον τους. Έτσι, τα Noratlas, που πήγαιναν να προσγειωθούν εκεί, δέχονταν τα πυκνά πυρά όχι μόνο των αντιαεροπορικών πυροβόλων, αλλά και των φορητών όπλων των αντρών της Εθνικής φρουράς που βρίσκονταν στο σημείο. Το τραγικό αποτέλεσμα της προκληθείσας σύγχυσης ήταν να καταρριφθεί ένα αεροπλάνο και να χτυπηθούν μερικά άλλα. Από το καταρριφθέν Noratlas σκοτώθηκαν όλοι, πλην ενός καταδρομέα, ενώ νεκροί υπήρξαν και σε ένα ακόμα από τα αεροπλάνα που είχαν πληγεί.Τελικά στη Λευκωσία προσγειώθηκαν 12 αεροσκάφη. Η επιχείρηση «Νίκη» θεωρήθηκε πάντως επιτυχής παρά τις απώλειες. Υπήρξε η μόνη βοήθεια που στάλθηκε στηv Κύπρο κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων. Οι Έλληνες καταδρομείς της Α' Μοίρας, αν και λίγοι και παρά το σοκ που υπέστησαν, πολέμησαν ηρωικά στη Λευκωσία, σώζοντας την πόλη από τα χέρια των Τούρκων

[thouthou]

http://www.kypros.org/Occupied_Cyprus/cyprus1974/images/missings/5_missing_soldiers_700_bg.jpg

[thouthou]

ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΑΣ ΜΠΙΚΑΚΗΣ.

Για σένα που έφυγες νωρίς…χωρίς τιμές και επικήδειους.
Από κείνους που εκφωνούν χείλη σφιγμένα απ τη συγκίνηση και φωνές που τρέμουν από τον κόμπο...
Γιατί το "ζήτημα θεωρείται λήξαν…υφίσταται νομικό κενό", μας είπαν οι αρμόδιοι…
Κατά πως τόθελες λοιπόν, με μαντινάδες και κρασί σε αποχαιρέτησαν οι λιγοστοί σου φίλοι
Μάζεψα κι εγώ σήμερα λίγες λέξεις- καθώς λόγιος δεν είμαι- να πω για σένα στα παιδιά.
Για να σε θυμούνται σ' αυτό το τόπο αυτοί που θάρθουν…

Ηρωική μορφή των μαχών ανάμεσα σε όλες τις άλλες των Ελλήνων πολεμιστών της Α΄Μοίρας της ΕΛΔΥΚ και των Κυπρίων καταδρομέων, που συμμετείχαν σε αυτές, ανεδείχθη ο καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης, που με το δίδυμο ΠΑΟ του, αντιμετώπισε ομάδα έξι Τουρκικών αρμάτων, αλλάζοντας με συνεχείς ελιγμούς σημείο βολής, σε μία ανεπανάληπτη και ανορθόδοξη αναμέτρηση ανάμεσα στον ΑΝΘΡΩΠΟ και στις μηχανές. Το σημείο που άφηνε -κάθε τόσο, αλλάζοντας θέση-, ξερνούσε φωτιά και σίδερο και σκάβονταν απ τις ριπές, αλλά αυτός συνέχιζε…Θαρρείς κι ήταν ένα μακάβριο παιγνίδι θανάτου, που από Θεία θέληση έπρεπε να το κερδίσει ο Ανθρωπος….

Κανένα άρμα δεν διεσώθη. Τα πληρώματά τους, που μέρες πριν έκαιγαν άμαχους, γυναίκες, ιερείς και παιδιά, κάηκαν σε λίγα λεπτά από τον μοναχικό Κρητικό εκδικητή…

Με τα δύο βλήματα που του απέμειναν, ισοπέδωσε τον δεύτερο όροφο και το ισόγειο της Σχολής Αυξεντίου, όταν με την διόπτρα του παρατήρησε ότι δεκάδες Τούρκοι έτρεξαν εκεί να καλυφθούν από τα πυρά της Α΄ Μοίρας.…Πλησίασε ατάραχος και καλυπτόμενος πίσω από τα φλεγόμενα άρματα που είχε λίγο πιο πριν καταστρέψει, τους έστειλε να συναντήσουν τους προγόνους τους…

Παρέμεινε τέσσερις μέρες χωρίς τροφή, πολεμώντας με ένα πολυβόλο που βρήκε πεταμένο στον διπλανό λόφο, και έχοντας δίπλα του τη φωτογραφία της Ελένης που τον περίμενε στη Κρήτη.

Ο Καταδρομέας Μπικάκης (όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική αμοιβή ή έπαινο. Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του χρυσού Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στα συρτάρια των "ΗΓΕΤΩΝ".
Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε…

Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Έκανε οικογένεια και παιδιά. Άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο ατύχημα το 1994, στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, φεύγοντας από τη ζωή -όπως κι άλλοι μαχητές καταδρομείς, Ελδυκάριοι και κυβερνήτες των Νοράτλας- με την πίκρα της μη αναγνώρισης.
Τιμήθηκε μετά θάνατον από την Λέσχη Καταδρομέων Ημαθίας.

Η τιμητική πλακέτα απεστάλη από τον -εν ζωή τότε- Πρόεδρο της Λέσχης Δρούγκα Στέφανο, στους Γονείς του στην Κρήτη…
Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε λίγη απ τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις…έστω για ένα τραγούδι.

Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του…
Ίσως αν τον λέγανε Κεμάλ…

[thouthou]

Αντιγραφή από http://www.laosver.gr/news/articles/2240.html
---------------------------------------------------------------------------
Αθανάσιος Κωνσταντινίδης
.....................
Εκείνες τις καυτές μέρες του 74 που σηματοδοτούν την έλευση του Ιούλη, τίποτα δεν προδίκαζε την επερχόμενη "καταιγίδα". Ανενημέρωτος-όπως πάντα- ο Ελληνικός λαός από τους αυτόκλητους "σωτήρες" του, ζητούσε απεγνωσμένα λίγη δροσιά στις ακρογιαλιές.
Κι όμως -όπως πάντα σχεδόν- εν αγνοία του οι εξελίξεις "τρέχανε". Τον τελευταίο καιρό ήταν γνωστό στους ελάχιστους ενασχολούμενους, ότι το κέντρο βάρους των πολιτικών γεγονότων αφορούσε το Κυπριακό. Οι σχέσεις ανάμεσα στην αόρατη κυβέρνηση του σκοτεινού Δικτάτορα Ιωαννίδη και της υπό τον Μακάριο Κυπριακής, είχαν ραγδαία επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι επικείμενες συνέπειες της κρίσης να μην είναι προβλέψιμες.
Στις 07/06/74 η Κυπριακή κυβέρνηση αποφασίζει να πετάξει το γάντι στην Αθήνα, επιδίδουσα ρηματική διακοίνωση για περιορισμό της δυνάμεως της Εθνοφρουράς, (της οποίας η πλειοψηφία των Αξιωματικών ήταν Έλληνες), από 11.000 άνδρες σε 4.500.
Ήταν η δεύτερη φορά που ο Μακάριος είχε λάβει μία ολέθρια απόφαση που ενδυνάμωνε την πολιτική του θέση στη Μεγαλόνησο και στην Διεθνή Σκακιέρα, αλλά ταυτόχρονα αποδυνάμωνε στρατιωτικά την Κύπρο.
Προηγήθηκε -χρόνια πριν- η εγκληματική εμμονή του για απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας, η οποία έφτασε, μέχρι την απειλή προσφυγής του στον Ο.Η.Ε. (απόρρητη επιστολή του προς τον Γ.Παπαδόπουλο μέσω του Στρατηγού Παπαλουκά).
Το επικουρικό σώμα των ανθενωτικών Μακαριακών, εξοπλισμένο ήδη με Τσεχοσλαβακικά όπλα, τα οποία κατέφθασαν μυστικά στα μέσα Ιανουαρίου του 72, θα συμπλήρωνε τα κενά, ενώ παράλληλα θα "ξεκαθάριζε" με τους ενωτικούς της ΕΟΚΑ Β΄.
Στην πολιτική πολλά πράγματα αλλάζουν στο διάβα του χρόνου…
Ο "όρκος της Φανερωμένης" (28/08/54), που ο ίδιος ο Ιερέας Πολιτικός είχε δώσει, όταν κάλεσε σύσσωμο τον Κυπριακό Ελληνισμό σε ιερό αγώνα για την Ένωση, είχε προ πολλού ξεθωριάσει.
Στα χρόνια που ακολούθησαν δεν υπήρξε ουδείς Έλλην ηγέτης, με τον οποίο να μην έλθει σε αντιπαράθεση…Και έκρινε ότι τώρα ήταν η ώρα να αποστείλει το σκληρό μήνυμα του προς την Αθήνα…
Εξ άλλου είχε δηλώσει σε Δημοσιογράφους : "Μη λησμονείτε ότι επέζησα επί 12 Ελλήνων Πρωθυπουργών. Ο αριθμός 13 είναι ο τυχερός μου".
"Ποντάροντας" όμως στον αριθμό αυτόν, δεν συνεκτίμησε ότι η απονενοημένη πρόκλησή του, δεν είχε-αυτή τη φορά- ως αποδέκτη έναν σώφρονα Πολιτικό άνδρα, που θα συνεκτιμούσε τις συνέπειες των ενεργειών του, αλλά έναν παρανοϊκό ηγετίσκο.
Ήδη ο αόρατος Δικτάτορας, σε συνάντησή του στην Αθήνα -την επόμενη μέρα- με κλιμάκιο ανδρών της CIA, προειδοποιεί: "Η συμπεριφορά του Μακαρίου αφήνει πλέον ελάχιστα περιθώρια στην Αθήνα…Η Ελλάδα στρατιωτικά είναι πανίσχυρη και δεν θα ανεχθεί περαιτέρω προκλήσεις από όπου και αν προέρχονται"
Στην παρατήρηση δε του Αμερικανού αξιωματούχου Έστες, περί πιθανής εμπλοκής/επεμβάσεως της Τουρκίας, ανταπαντά ότι σε μία τέτοια περίπτωση θα εισβάλει στην Ανατολία, τονίζοντας με έμφαση την ανωτερότητα των Ελληνικών Ε.Δ και την Ελληνική αεροναυτική ισχύ.
Τα πάντα έχουν ήδη δρομολογηθεί…Από τους σύγχρονους Ιστορικούς θα κριθούν κάποια μέρα οι πράξεις αμφοτέρων των Aνδρών, που ιδίοις λόγοις ηγμένοι, ακολούθησαν τις σειρήνες της προσωπικής τους ματαιοδοξίας και οδήγησαν το Έθνος σε μία από τις τραγικότερες στιγμές της Ιστορίας του.
Σε απόρρητη σύσκεψη (02/07/74. ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ-ΩΡΑ 12.30), στην οποία συμμετέχουν ο Δ. Ιωαννίδης, ο Φ. Γκιζίκης και ο Μπονάνος αποφασίζεται πραξικόπημα κατά του Μακαρίου…………………………………………………………………………………..
Στις 15 Ιουλίου και ώρα 08.15 το στρατηγείο του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλες παίρνει "φωτιά".
ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ
….Κωδικοί…
"Σήμερα στις 8.30 εκδηλώθηκε πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Πυκνοί πυροβολισμοί από το Προεδρικό Μέγαρο…"
Πράγματι οι μάχες μπροστά από το Προεδρικό μέγαρο μαίνονται..
Έλληνες πυροβολούν εναντίον Ελληνοκυπρίων, ενώ Ελληνοκύπριοι Μακαριακοί συλλαμβάνουν Έλληνες αξιωματικούς (αμέτοχους στο πραξικόπημα) και τους κακοποιούν βάναυσα. Αεροπλάνα ΒΟΕΙΝG 720 και 727, μεταφέρουν συνεχώς με έκτακτες πτήσεις στην Ελλάδα, νεκρούς Έλληνες αξιωματικούς και τραυματίες. Απολογισμός: 450 Έλληνες και Κύπριοι νεκροί. Οι 31-32 μοίρες Καταδρομών επιτίθενται κατά κύματα στο Προεδρικό Μέγαρο. Τελικά η αντίσταση των Κυπρίων κάμπτεται…Οι πραξικοπηματίες ορκίζουν στο "πόδι" τον Διευθυντή της εφημερίδος "Μάχη" Νικόλαο Σαμψών, στέλεχος της ΕΟΚΑ.
Ο Μακάριος φυγαδεύεται στην Πάφο απ ΄όπου απευθύνει διάγγελμα και από εκεί με ελικόπτερο του ΟΗΕ, μέσω Μάλτας διαφεύγει στο Λονδίνο.
O τραγικός απολογισμός του αδελφοκτόνου αλληλοσπαραγμού:
Κατά τον Ταξίαρχο Γεωργίτση, ηγέτη της επιχείρησης "ΑΦΡΟΔΙΤΗ 3", 57 νεκροί.
Ο Κος Άρης Χατζηπαναγιώτου στη μήνυσή του (ΑΣΔΕΝ/αριθμ. πρ. 214/10-5-76) μιλάει για 650 νεκρούς.
Οι πληροφορίες για ασυνήθιστα μεγάλη συγκέντρωση Τουρκικών αποβατικών Δυνάμεων στη Μερσίνα και για επικείμενη αποβατική ενέργεια είναι σαφείς και διαρρήδην εξακριβωμένες. Οι πληροφορίες για έντονη κινητικότητα "έτρεχαν" ένα μήνα πριν, ενώ τα αρματαγωγά φόρτωναν ήδη σε εντατικούς ρυθμούς, άρματα πυροβολικό και τεθωρακισμένα. Ο Ετσεβίτ πραγματοποιεί ταξίδι/ αστραπή στο Λονδίνο, ενώ η Σοβιετική Ένωση προειδοποιεί ότι "...σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις…".
Και ενώ στη Μερσίνα (17/07/74) τα Στρατιωτικά τμήματα επιβιβάζονται στα Τουρκικά αποβατικά, ο μεν Ιωαννίδης δηλώνει πως πρόκειται για "μπλόφα", ο δε Μακάριος, στις 19/08/74, υποπίπτει στο τελευταίο αλλά και μέγιστο εκ των ολισθημάτων του, αφού από το βήμα του Σ.Α του Ο.Η.Ε επιδίδεται -ως ένας άλλος Νοταράς- σε ανθελληνικό παραλήρημα, καλών εμμέσως πλην σαφώς, τον προαιώνιο εχθρό του Γένους -να επέμβει.
Υποστηρίζει με πάθος και έμφαση ότι ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΕΡΙ ΕΙΣΒΟΛΗΣ, από την οποία κινδυνεύουν και οι Τουρκοκύπριοι…
Συνεχίζει δε: "…Και η εισβολή αυτή συνεχίζεται όσο υπάρχουν ΕΛΛΗΝΕΣ αξιωματικοί στην Κύπρο…Οι Έλληνες έχουν καταλάβει την Κύπρο και είναι περισσότερον επικίνδυνοι από τους Τούρκους. Στους δρόμους περιφέρονται τανκς. Κινδυνεύει η Τουρκοκυπριακή Κοινότητα."
(Ο εκφωνηθείς λόγος του υπάρχει στα αρχεία του Σ.Α του Ο.Η.Ε, ηχογραφημένα αποσπάσματά του παρεδόθησαν έκτοτε σε κοινή χρήση και εκτενή τμήματά του περιέχονται σε όλα σχεδόν τα βιβλία που γράφτηκαν για τη Κύπρο).
Οι δεύτεροι μετά τον Ιωαννίδη "σωτήρες" της Κύπρου Ετσεβίτ-Ντεμιρέλ-Ντεκτάς, εξασφάλισαν το τελευταίο χαρτί που τους έλειπε. Την άμεση συγκατάθεση, του νόμιμα εκλεγμένου ηγέτη της Κύπρου. Τώρα πλέον νομιμοποιούνται να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Στην πραγμάτωση του θεάρεστου έργου τους.
Ενός έργου που το γνωρίζουν από αιώνες πριν…
Το δράμα για τον Ελληνισμό, που προκάλεσε η επί μακρόν θεμελιωθείσα "…ακολουθία χιλίων λαθών" της Αθήνας και της Λευκωσίας στο χειρισμό του Κυπριακού, η ακόρεστη φιλοδοξία του Μακάριου και τα αρρωστημένο μυαλό ενός σκοτεινού Δικτάτορα, δεν ολοκληρώθηκε. Τώρα αρχίζει…Στις Πολιτική συχνά οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα εύθραυστες. Εν προκειμένω τελευταία πράξη του Δράματος, υπήρξε η παρανοϊκή αντίδραση του Δικτάτορα Ιωαννίδη, στην απονενοημένη πρόκληση του Κύπριου ηγέτη.

ΣΑΒΒΑΤΟ 19/07/74 ΩΡΑ 10.30
Αποβατική δύναμη 21 κύριων μονάδων επιφανείας και 40.000 επιβαινόντων ανδρών, υπό τον Στρατηγό Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, αποπλέει στις 17.30 της 19/7/74 από την Μερσίνα με κατεύθυνση προς την Μαρτυρική Μεγαλόνησο. Σε λίγο ο ουρανός της θα σκοτεινιάσει από τις Ναπάλμς.
Αρκετοί εκ των ηγετών του Ελληνικού Στρατεύματος, πεισθέντες από τον Σίσκο, ότι πρόκειται για άσκηση ετοιμότητας του Τουρκικού Στόλου, αποσύρονται στα θερινά θέρετρα της Αίγινας και του Αγίου Αντρέα, για τις απαραίτητες επαφές, που θα συνδράμουν εισέτι περαιτέρω στη πραγμάτωση των ακόρεστων φιλοδοξιών τους.
Τα στίγματα στα ελληνικά radars που καταμαρτυρούν παραβίαση των Κυπριακών υδάτων από την -με πολεμικούς ελιγμούς κινούμενη Τουρκική Νηοπομπή-, αναφέρουν σε ΓΕΕΦ και ΑΕΔ. Η Αθήνα ωστόσο συνεχίζει και εκτιμά ότι οι Τούρκοι μπλοφάρουν (!!!!).
Στις 20/07-04.39 και ενώ μαίνονται ακόμα οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα σε Μακαριακούς και ενωτικούς, ξεκινά η κύρια αποβατική ενέργεια των Τούρκων, αφού πρώτα έχει προηγηθεί σφοδρός βομβαρδισμός από αέρος, επιλεγμένων στόχων από την Τουρκική αεροπορία. Δεν πρόκειται για επιχειρήσεις καταστολής αεράμυνας, "αλλά για παρατεταμένης διάρκειας "μαύρη επιχείρηση" και μαζική δολοφονία άμαχου πληθυσμού.
Οι Τούρκοι ρίχνουν εναντίον της Κύπρου το ένα τρίτο της πολεμικής τους Αεροπορίας, διατηρούντες τα υπόλοιπα δύο τρίτα, σε κατάσταση υψίστης ετοιμότητος περιμένοντας την άμεση αντίδραση της Ελληνικής Π.Α.Την ίδια ώρα χύνεται το πρώτο Ελληνικό αίμα, από τις τορπιλακάτους Τ-1 και Τ-2, που επιτίθενται με αυταπάρνηση, μόνες τους, εναντίον ολόκληρης της Τουρκικής αρμάδας.
Η πρώτη εντολή της Αθήνας προς τις δραματικές εκκλήσεις της Εθνοφρουράς, που βάλλεται ανηλεώς από αέρος, είναι: ΑΥΤΟΣΥΓΚΡΑΤΗΣΗ!!!
Και τα Τουρκικά μαχητικά έρχονται κατά τετράδες κατά συνεχή κύματα, βομβαρδίζοντας αδιακρίτως πολιτικούς και Στρατιωτικούς στόχους. Εν τω μέσω κολάσεως δίνεται καθυστερημένα διαταγή μετακίνησης των πυροβολαρχιών προς τους χώρους διασποράς. Οι Τούρκοι πιλότοι συνεχίζουν και βομβαρδίζουν μανιασμένα τους ήδη κατεστραμμένους από τις 5.30 διαδρόμους του αεροδρομίου της Λευκωσίας. Στις 10.00 από τις ταράτσες των σπιτιών φαίνονται τα πρώτα Τουρκικά μεταγωγικά που ρίχνουν αλεξιπτωτιστές.

ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ-ΠΑΡΩΔΙΑ
Στις 08.00 συγκροτείται στην Αθήνα το Πολεμικό Συμβούλιο και αποφασίζεται γενική επιστράτευση, καθώς και μία σειρά από μέτρα και ενέργειες, αναφορικά με τον Ο.Η.Ε και την ετοιμότητα των Ε.Δ.

ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΦΑΖΕΤΑΙ…
ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ…
Δια μαγείας ο τότε Πρωθυπουργός και τα περισσότερα μέλη της Κυβέρνησης εξαφανίστηκαν. Οι αρχηγοί Ναυτικού και Αεροπορίας υπακούοντας σε άγνωστα αλλά ευκόλως εννοούμενα κέντρα, απέπλεαν πλοία ή απογείωναν αεροπλάνα όχι να βοηθήσουν τη Κύπρο άλλά για να τα διατάξουν να επιστρέψουν λίγες ώρες ή λίγα λεπτά αργότερα. Μία μοίρα αλεξιπτωτιστών έκανε βόλτες από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο με αεροπλάνα της Ολυμπιακής την ημέρα και τη νύκτα της 20ης Ιουλίου για να καταλήξει και πάλι στη Θεσσαλονίκη. Ποια δύναμη είχε τη δυνατότητα να κινεί τα νήματα αυτής της προδοσίας; (Χάρη Τσιρκινίδη. "ΑΓΩΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗ")
Άπαντες οι σύγχρονοι Rommels, οι μέχρι πρότινος επίδοξοι κατακτητές της Α. Θράκης, ως λύκοι μεταμορφωθέντες εις αρνία, συνιστούν "…αποφυγήν πάσης ενεργείας, δυναμένης να προκαλέσει γενικευμένην Ελληνοτουρκικήν σύγκρουσιν".
Από ατολμία άραγε; ή λόγω "άνωθεν" εντολής;

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
Υπό το κράτος της λαϊκής αγανάκτησης για την απραξία των "ηγετών", ενώπιον της σφαγής του Κυπριακού Ελληνισμού, εκτιμάται η εκδοχή μίας συμβολικής ενισχύσεως των Ελληνοκυπριακών δυνάμεων…Για το "Σχέδιο Κ" το οποίο προέβλεπε άμεση υπεράσπιση της Μεγαλονήσου, ούτε λόγος…
Αποφασίζεται αρχικά η μεταφορά καταδρομέων με αεροσκάφη της Ολυμπιακής (!!) .Τον σχεδιασμό της αναλαμβάνει ο Παπανικολάου. (Γι αυτήν την ανόητη υπόθεση, που δυστυχώς υλοποιήθηκε και σε εγχείρημα υπό την συνθηματική επωνυμία "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ", θα μπορούσε κάποιος να συγγράψει βιβλίο, το περιεχόμενο του οποίου θα ακροβατούσε μεταξύ δράματος και κωμωδίας, αν οι στιγμές που περνούσε ο Ελληνισμός δεν απέκλειαν την δεύτερη εκδοχή). Η επιχείρηση ματαιώνεται λόγω ατυχήματος (;) πριν την απογείωση των ΒΟΙΝG 707.
Οι στενοί συνεργάτες του Ιωαννίδη τον πιέζουν να λάβει δραστικά μέτρα εναντίον της Τουρκικής αποβατικής Δύναμης, που είναι ακόμα καθηλωμένη, στο σημείο αποβάσεως. Για μία εισέτι φορά οι τακτικές δυνατότητες του Τουρκικού Στρατού αποδεικνύονται πολύ κατώτερες του μετρίου.
Στο τραπέζι των Τούρκων Επιτελών "ρίχνεται" ακόμα και η προοπτική ματαιώσεως του αποβατικού εγχειρήματος, καθώς εκτιμάται ότι σ' αυτή την κρισιμότατη φάση καθυστέρησης δημιουργίας του πρώτου κύριου προγεφυρώματος, οποιαδήποτε αντιαποβατική ενέργεια της Ελληνικής Π.Α θα οδηγούσε στον όλεθρο την ήδη αποβιβασθείσα Δύναμη και τους Αλεξιπτωτιστές και την Τουρκία στο Βατερλό της σύγχρονης ιστορίας της. Ωστόσο οι πληροφορίες ότι τα Ελληνικά υποβρύχια δεν είναι κοντά και ότι δεν αναφέρεται κίνηση Ελληνικών Μαχητικών ή Βομβαρδιστικών προς την Κύπρο, σε συνδυασμό με τις διαβεβαιώσεις της Βρετανικής βάσης, προς στιγμήν τους καθησυχάζουν.
Ο Δικτάτορας δέχεται κάτωθεν συνεχείς πληροφορίες, περί παράκεντρου εξουσίας στο οποίο του αναφέρεται ότι εμπλέκονται Έλληνες Πολιτικοί και Ανώτατοι Αξιωματικοί, δεχόμενοι εντολές από ξένη Δύναμη και όχι από την ηγεσία των Ε.Δ.
Τι τραγική ειρωνεία!…
Ο "σκοτεινός" άνθρωπος των Αμερικανών, να υποπτεύεται ότι τον υποσκάπτουν δολίως-κατ΄ εντολήν των Αμερικανών- οι συνεργάτες που ο ίδιος επέλεξε…
Τελικά αποφασίζεται η επιχείρηση μεταφοράς Κομάντος της Α΄ Μοίρας Καταδρομών, με μεταγωγικά τύπου Νοράτλας υπό την επωνυμία: "ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΙΚΗ". Ως βάση εξορμήσεως, ορίζεται η Σούδα.
Απλοί άνθρωποι, κατώτεροι Αξιωματικοί και έφεδροι Καταδρομείς, χωρίς τίτλους και προνόμια, θα αναγκάσουν τον Στρατηγό Ντεμιρέλ -χρόνια μετά-σε μία κρίση δέους και ντροπής να ομολογήσει στο Βιβλίο του:
"Αν οι Έλληνες το 74 δεν πολεμούσαν μεταξύ τους, η απόφαση των αντρών μου θα κατέληγε σε σφαγή".
Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΑΕΤΩΝ
Ο ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΗΡΩΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ
(ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΣ / ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΟΥ "ΝΙΚΗ 15")
Γιατί ελέγχεται ηθικά ο μετέπειτα Πτέραρχος και Α/ ΓΕΕΘΑ
Αθανάσιος Τζογάνης.
…Εκείνος είχεν "Αντρειά και θάρρος" να απογειωθεί αντ αυτών, εκτελώντας επιτυχώς την αποστολή. ( Εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", 09/08/97- Δήμος Βερύκιος).
Οι απογειώσεις άρχισαν στις 22.30. Με εντολή του Ταξίαρχου Στεφαδούρου, ορίζεται η 24.00 ως καταληκτική ώρα, αφού υπήρχε ο κίνδυνος κατά την επιστροφή να βρει τα Νοράτλας το "πρώτο φως". Μετά την απογείωση του "Νίκη 13", το Νοράτλας με κυβερνήτη τον επισμηναγό Αθανάσιο Τζογάνη ("Νίκη 16"), τροχοδρομεί προς τον διάδρομο 290 και σταματάει, φουλάροντας τις μηχανές. Την στιγμή ακριβώς εκείνη (24.00), ο πύργος ελέγχου μεταδίδει την διαταγή του Ταξίαρχου Στεφαδούρου ότι οι απογειώσεις σταματούν. Το "Νίκη 16" τροχοδρομεί προς τον κενό διάδρομο 340, ενώ οι κυβερνήτες των υπόλοιπων Νοράτλας σβήνουν τους κινητήρες. ΟΛΟΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΑΝ….
Από το "Νίκη 15", ακούγονται οι φωνές του Κυβερνήτη του Β. Πετρουλάκη, που απειλώντας Θεούς και Δαίμονες, ζητά άδεια για να απογειωθεί. Είχε φτάσει τελευταίος στη Σούδα, δεν πρόλαβε να παραστεί στην αίθουσα ενημέρωσης και λίγο πριν, όταν είδε τους στρατιώτες να ξεφορτώνουν τα κιβώτια με τα πυρομαχικά από τα Νοράτλας που δεν θα πετούσαν, κατέβηκε και σε έξαλλη κατάσταση-βοηθώντας τους- τους υποχρέωσε να τα φορτώσουν στο δικό τους Νοράτλας. Ήξερε καλά τι σήμαινε για τους Καταδρομείς, να μη φθάσουν τα πυρομαχικά στην Κύπρο…
Μετά ανέβηκε στο πιλοτήριο και περίμενε ανυπόμονα τη σειρά του για να απογειωθεί. Μόλις λοιπόν το Νοράτλας με Κυβερνήτη τον Λυμπερόπουλο -που τον εμπόδιζε να απογειωθεί-, έσβησε τους κινητήρες του, ποιος είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε. Άρχιζε να ουρλιάζει και να βρίζει από το μικρόφωνο του ασυρμάτου, πότε προς τους αξιωματικούς του πύργου ελέγχου -που μάταια προσπαθούσαν να τον ηρεμήσουν-, πότε προς τον ουρανό… ότι κάποιοι "φάγανε"το χρόνο, κωλυσιεργώντας σκόπιμα...για να μη πετάξουν. Μάταια οι Αξιωματικοί του Πύργου ελέγχου προσπαθούσαν να τον ηρεμήσουν. Τελικά κανένας δεν τα έβγαζε πέρα μαζί του κι έτσι στις 00.23 ο Πετρουλάκης πέταξε-καθ υπέρβασιν καθήκοντος- πίσω από Λυμπερόπουλο, ακολουθώντας τους προπορευόμενους συναδέλφους του, για την φλεγόμενη Κύπρο. Όπως ο ίδιος το θέλησε…
Οι Κυβερνήτες των 5 Νοράτλας, που δεν ακολούθησαν στην ...υπέρβαση καθήκοντος… τον Βαγγέλη Πετρουλάκη και δεν πέταξαν ποτέ προς την φλεγόμενη Κύπρο ήταν οι:
"Νίκη 16": Τζογάνης Αθανάσιος (Μετέπειτα Αρχηγός /ΓΕΕΘΑ)
"Νίκη 17": Σταθακόπουλος Αχιλλέας
"Νίκη 18": Σταματελόπουλος Ιωάννης
"Νίκη 19": Καλλιάνος Δημήτριος
"Νίκη 20": Άγνωστος

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΠΑΡΤΟΚΑΛΙΑ!
Την ίδια ώρα το κέντρο Επιχειρήσεων της μονάδας, μετά την απογείωση και του "Νίκη 15", αποστέλλει το σχετικό σήμα-περί ενάρξεως της επιχειρήσεως στα: 28ο ΑΤΑ (Αρχηγείο Τακτικής Αεροπορίας) και στο ΓΕΑ (Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας), ενώ από το ΑΕΔ καταφθάνει στην Λευκωσία, ακωδικοποίητο, το εκπληκτικό (!)-για τις συνθήκες πολέμου που επικρατούν εκεί σήμα:- "ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ"!!!
Στο ΓΕΕΦ επικρατούν σκηνές πανικού, καθώς με βάση το ισχύον σύστημα κρυπτογράφησης, οι κρυπταναλυτές δεν βγάζουν άκρη...
Όσο κι αν ηχεί απίστευτο, το σήμα είναι γραμμένο σε ελεύθερη γλώσσα (!!!) Τελικώς αποφασίζουν να αποστείλουν αγγελιοφόρους στις πυροβολαρχίες προς δέσμευση των αντιαεροπορικών. Ωστόσο όπως απεδείχθη κάτι τέτοιο δεν ήταν τόσο εύκολο…
Οι αγγελιοφόροι, εν μέσω γενικής συσκότισης, έβρισκαν με ιδιαίτερη δυσκολία τις έδρες Διοίκησης των πυροβολαρχιών. Το γενικό κλίμα ήταν ιδιαίτερα αρνητικό, οι απώλειες από την Τουρκική αεροπορία κατά την διάρκεια της ημέρας βαρύτατες και μη αναπληρώσιμες, ενώ οι ελπίδες για βοήθεια από την Μητροπολιτική Ελλάδα κατακερματισμένη. Η επάνδρωση από τους εφέδρους ήταν ελλιπής, ενώ αρκετοί από αυτούς συγκροτούσαν αυτόνομες ομάδες, με πολυβόλα που δεν υπήρχαν στους καταλόγους των αγγελιοφόρων.
Την ίδια ώρα τα Νοράτλας ίπτανται -εν χαμηλή πτήση- και με σιγή ασυρμάτου, προς την Κύπρο…Ένα από αυτά (Το "Νίκη 6") πετώντας στα κοντά στα 200 πόδια, θα αποφύγει την ύστατη στιγμή την σύγκρουση με Αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Λίγο αργότερα από τα 700 πόδια, τα φώτα των πολεμικών πλοίων του 6ου Αμερικανικού στόλου θα χρησιμοποιηθούν σαν πλωτοί φάροι από τα πληρώματα των Ελληνικών μεταγωγικών.
Στο Αιγαίο, δύο Ελληνικά F-5 με χειριστές τον Υποσμηναγό Γιάννη Δηνόπουλο και τον Ανθυποσμηναγό Θωμά Σκαμπαρδώνη, δεχόμενα επίθεση, ανάμεσα στη Λήμνο και τον Αη Στράτη με πυραύλους αέρος- αέρος από Τουρκικά F-102, στέλνουν και τα δύο στο βυθό του Αιγαίου. Οι έντονη φοβία του έτρεφαν οι Τούρκοι Στρατηγοί για την Ελληνική Πολεμική Αεροπορία και το Πολεμικό Ναυτικό διογκώνεται. Όλη η Δ. Τουρκία συσκοτίζεται…περιμένοντας ακαριαίο και συντριπτικό πλήγμα από την πανίσχυρη και υπερσύγχρονη τότε Π.Α.
" ΡΕ ΦΙΛΙΠΠΑ… ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΧΤΥΠΟΥΝ
ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ… ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ; "
Τα προπορευόμενα "Νίκη 1" και ""Νίκη 2" έχουν αρχίσει την διαδικασία προσγείωσης στο Κυπριακό έδαφος, όταν στο πιλοτήριο του "Νίκη 4", ακούγεται η αγωνιώδης φωνή του Παπακωνσταντίνου ("Νίκη 6"), προς τον Διοικητή του αεροδρομίου της Λευκωσίας, όπως καταγράφηκε στην μαγνητοταινία:"Ρε Φίλιππα !!!…Ρε Φίλιππα… κάποιοι μας ρίχνουν από αριστερά…Τι γίνεται;"
Την ίδια ώρα ένας καταιγισμός από σφαίρες χτυπά τη λαμαρίνες των Νοράτλας, ενώ δίπλα τους σε ελάχιστα μέτρα γίνεται χαλασμός από τις αναρίθμητες εκρήξεις των βλημάτων, καθώς τα αντιαεροπορικά των Ελληνοκυπρίων από κάτω βάλλουν μανιασμένα. Ο ουρανός φωτίζεται απόκοσμα με κείνο το μακάβριο φως του πολέμου. Το ΝΊΚΗ 6 δέχεται ριπές πολυβόλου στην άτρακτο και πυκνά αντιαεροπορικά πυρά.
Το ίδιο και το "Νίκη 7". Καταδρομείς στο εσωτερικό των μεταγωγικών λαβώνονται θανάσιμα. Ματωμένοι προσπαθούν απεγνωσμένα να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Τα ηρωικά πληρώματα των Νοράτλας πλησιάζουν τα όρια του υπεράνθρωπου, καθώς απεγνωσμένα διατηρούν εν πορεία τα μεταγωγικά, μέσα από μέγιστες αναταράξεις, που δημιουργούνται από τα ρεύματα καθόδου.
Το "Νίκη 4" με ρυθμό καθόδου, πετά στα 1000 πόδια. Σε απόσταση 3 μιλίων από την αρχή του διαδρόμου, ένα βλήμα μπόφορς το χτυπά στο πιλοτήριο .Σε ελάχιστα δευτερόλεπτα συντρίβεται φλεγόμενο στο λόφο της Μακεδονίτισσας. Η απαίσια λάμψη της φρίκης και του θανάτου, γίνεται μακάβριος οδηγός για τα "Νίκη 6", και "Νίκη 7", που πετώντας "λαβωμένα" επάνω από την φωτισμένη Μακεδονίτισσα, εντοπίζουν μέσα στον χαλασμό και στη κόλαση φωτιάς, τον διάδρομο προσγείωσης.
Οι Κύπριοι πιστεύοντας ότι χτύπησαν Τουρκικά μεταγωγικά πανηγυρίζουν έξαλλοι στις πυροβολαρχίες. Ο τραγικός επίλογος θα γραφεί στα γεμάτα οδύνη πρόσωπά τους, με το πρώτο φως της μέρας.
Κάποιοι από αυτούς τριγυρνάνε μέχρι και σήμερα, σαν τα φαντάσματα, γύρω από τους τάφους των νεκρών Ελλήνων πολεμιστών (ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΝΤΕΝΝΑ) βασανιζόμενοι απ τις ερινύες. Κι όμως… αυτές οι ερινύες κάποιους άλλους θάπρεπε να επισκέπτονται τα βράδια…
Τελικά αυτή την απίστευτη αποστολή αυτοκτονίας, έφεραν εις πέρας τα πληρώματα των 13 από τα 15 Νοράτλας που απογειώθηκαν από η Σούδα. Σε συνθήκες κόλασης και ολέθρου μετέφεραν στην μαρτυρική Μεγαλόνησο τους Κομμάντος της Α΄ Μοίρας Καταδρομών και επέστρεψαν νικητές έχοντας επιτελέσει στο ακέραιο το καθήκον τους. Ήξεραν ότι οι εισβολείς, είχαν τώρα πια απέναντί τους -έστω και αυτή την μικρή-δύναμη των επιλέκτων του Ελληνικού Στρατού. Το αεροδρόμιο της Λευκωσίας δεν θα έπεφτε ποτέ στα χέρια των Τούρκων. Και οι δεύτεροι δεν διέψευσαν τις ελπίδες τους…
Το "Νίκη 13" δεν έφθασε στην Μαρτυρική Μεγαλόνησο. Το πλήρωμά του θα ισχυριστεί, ότι "χάθηκε" κάπου στην διαδρομή, εξ αιτίας ανεπανόρθωτης βλάβης της πυξίδας προσεγγίζοντας τη Ρόδο.. Μπορεί να είναι κι έτσι… Ωστόσο ελάχιστοι από τους συναδέλφους τους πίστεψαν…
Το "Νίκη 14" του επισμηναγού Λυμπερόπουλου δεν προσγειώθηκε ποτέ στην Κύπρο, αν και προηγείτο του "Νίκη 15" (Πετρουλάκης). Με ευθύνη του ιδίου, πέταξε σε πολύ μεγάλο και ασφαλές ύψος πάνω από τη "φωτιά" και επέστρεψε στην Ελλάδα, γιατί όπως ισχυρίστηκε τον βρήκε το πρώτο φως…
Ένα φως όμως , που βρήκε και τον Πετρουλάκη που ακολουθούσε…Μόνο που εκείνος τόλμησε…
Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να ενημερωθεί ο αναγνώστης και ο κάθε Έλληνας, σχετικά με το πώς αντιμετώπισε -από την πρώτη στιγμή (και μέχρι σήμερα)- η επίσημη Ελληνική Πολιτεία, τα ηρωικά πληρώματα των Νοράτλας που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση "ΝΙΚΗ", καθώς και τους ηρωικούς χειριστές των δύο F-5.
1.Κανένας από τους Αξιωματικούς -Κυβερνήτες της αποστολής "ΝΙΚΗ" δεν πέρασε τον βαθμό του Υποπτεράρχου. Αντίθετα προήχθη αργότερα στο βαθμό του Πτεράρχου και μάλιστα διετέλεσε Α/ΓΕΕΘΑ ο Αθανάσιος Τζογάνης που δεν απογειώθηκε ποτέ για την Κύπρο!!!
2. Σε κανέναν από αυτούς (όπως και σε κανέναν Αξιωματικό-Καταδρομέα ή Ελδυκάριο) δεν απενεμήθη το Χρυσούν αριστείο Ανδρείας ή άλλη ηθική αμοιβή. Άπαντες έλαβαν την προβλεπόμενη εκτός έδρας αποζημίωση, δηλαδή περίπου 1.100 δρχ. Τα συγκέντρωσαν και τα απέστειλαν στην Χήρα Κα Δάβαρη (Σύζυγο του Κυβερνήτη του "Νίκη 4"). Για την Ελληνική Πολιτεία-επί 25 χρόνια- η περίοδος εκείνη δεν χαρακτηρίστηκε ως "πολεμική", καθώς δεν υπήρχε ανταλλαγή πρωτοκόλλων πολέμου…Συνεπώς επί 25 έτη στο ετήσιο μνημόσυνο των πεσόντων το "εφονεύθησαν", θα μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει ότι απεβίωσαν σε τροχαίο, τους "πάτησε" κάποιο τραίνο, ή έπεσαν θύμα τρομοκρατικής ενέργειας.
Έτσι απλά σ΄αυτό το τόπο τα έγγραφα που χαρακτηρίζουν την πολεμική τιμή ανθρώπων και Εθνών, μετουσιώνονται κατά βούληση σε ψυχρά γραφειοκρατικά τέρατα, όταν πρόκειται ή μάλλον δεν πρόκειται να αποζημιώσουμε υλικά ή ηθικά τις χήρες κάποιων, που έπεσαν μαχόμενοι πιστοί στον όρκο και στη Πατρίδα.
Όσοι αεροπόροι, από αυτούς που έλαβαν μέρος στην επιχείρηση, έχασαν κάποια ατομικά ή δημόσια είδη, υπέγραψαν χρεωστικές δηλώσεις προς το Δημόσιο (!!!) (Δημητρός "Νίκη 7").
3. Ο Επισμηναγός Παπακωνσταντίνου ("Νίκη 6"), αποστρατεύτηκε από την Αεροπορία ως επιζήμιος.
4. Οι δύο χειριστές των F-5 που κατέρριψαν τα δύο Τουρκικά μαχητικά, πέρασαν από έναν απίστευτο Γολγοθά ανακρίσεων κατ εντολήν "Γραφειοπτεράρχων"…διότι παρεβίασαν το περίφημο "αποφύγατε…". Ο Σκαμπαρδώνης, όπως άλλωστε και ο ήρωας Πετρουλάκης, αποστρατεύτηκαν πρόωρα…
5. Ο "Ηγέτης" Παπανικολάου ωστόσο, δεν παρέλειψε, να φωτογραφηθεί στην Ελευσίνα (24/07/74) με τα πληρώματα….Κι ο Αττίλας προχωρούσε. Τόσο αυτός όσο και ο Αραπάκης θα διατηρήσει προνόμια και τίτλους, δεκαετίες μετά…

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟ 1974
1. Στρατηγός Γρηγόρης Μπονάνος. Αρχηγός ΓΕΣ
2.Αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου.Α/ ΓΕΑ
3. Αντιναύαρχος Π. Αραπάκης. Α/ ΓΕΝ
"Τους Ανώτατους αξιωματικούς τους κουβαλά στη πλάτη της η Πατρίδα για μια ολόκληρη ζωή, ζητώντας από αυτούς να αλλάξουν ρόλους μόνο για μια στιγμή…"
Την επομένη των Ιμίων…
Ναύαρχος Γρ. Δεμέστιχας
Έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι το 1974 η Ελλάδα σε Στρατιωτικό επίπεδο, ήταν συγκριτικά αδύναμη σε σχέση με την Τουρκία. Η παραπάνω άποψη έχει ενισχυθεί σημαντικά, τόσο από αναφορές ανώτατων στελεχών της τότε Στρατιωτικής και μετέπειτα πολιτικής ηγεσίας, καθώς και από εντυπωσιακές μαρτυρίες εφέδρων της εποχής εκείνης, περί άδειων κιβωτίων κατά την επιστράτευση, περί γενικού κλίματος αποδιοργάνωσης κ.λ.π.
Κι αν κάποιος αναγνωρίσει σε έναν έφεδρο την καλοπροαίρετη άγνοια, σχετικά με το τι σημαίνει γενική επιστράτευση και πόσα προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν τις πρώτες μέρες, ακόμα και στον πιο σύγχρονο Στρατό, δεν μπορεί εύκολα να βρει απαντήσεις για τις ανεξήγητες και ιδιαίτερα απαισιόδοξες προσεγγίσεις, όσων μέχρι σήμερα υπαινίχθησαν έλλειμμα Ελληνικής Στρατιωτικής ισχύος, κατά την ζοφερή εκείνη περίοδο.

Κυρίως υπεύθυνη για την στρέβλωση της πραγματικότητος, ήταν η Στρατιωτική ηγεσία του 74, αλλά και οι μετέπειτα Πολιτικές κυβερνήσεις. Η πρώτη δικαιολόγησε -κατ αυτό τον τρόπο- την πλήρη απραξία της μπροστά στο δράμα του ανηλεώς σφαζόμενου Κυπριακού Ελληνισμού, ενώ παράλληλα κάποια ανώτατα στελέχη της διατήρησαν κατά τρόπο ανεξήγητο, άθικτους τους θώκους και τα αξιώματα της, στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη μεταπολίτευση. Οι μετέπειτα πολιτικές κυβερνήσεις απλώς σιώπησαν και το χρησιμοποίησαν σαν άλλοθι για την ενδοτική τακτική που ακολούθησαν επί σειράν ετών απέναντι στην Άγκυρα.
Γιατί τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς έτσι. Ή μάλλον ήταν πολύ διαφορετικά…
Ως το καλοκαίρι του 73, και οι τρεις κλάδοι των Ελληνικών Ε.Δ είχαν απορροφήσει τεράστια κονδύλια του Κρατικού προϋπολογισμού. Παρά την εύλογη ποσοτική Τουρκική υπεροχή σε κύριες μονάδες υλικού, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διατηρούσαν σαφώς το ποιοτικό προβάδισμα σε κρίσιμους τομείς του ισοζυγίου εναέριας και Ναυτικής ισχύος.
Σε τακτικές ετήσιες συγκριτικές αναφορές / εκθέσεις, που είχε πραγματοποιήσει το ΝΑΤΟ, περί της ετοιμότητος και μαχητικής ισχύος των κρατών / μελών του, τα πορίσματα κατεδείκνυαν τότε, μία ισορροπία στις χερσαίες δυνάμεις και μία εμφανή Ελληνική υπεροχή σε αέρα και θάλασσα. Μάλιστα σε εισηγήσεις αξιωματούχων της συμμαχίας, εξεφράζετο με έμφαση, η έντονη ανησυχία τους για την εκτραπείσα εναέρια ισορροπία, λόγω προμήθειας εκ μέρους της Ελλάδος, των υπερσύγχρoνων τότε μαχητικών αεροσκαφών τύπου Fadoms (Γ΄γενιάς) .
Από την άλλη, ο κρυφός άσσος του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που υπερτερούσε ποιοτικά και σε σύγχρονες μονάδες επιφανείας, ήταν τα υπερσύγχρονα υποβρύχια, που από μόνα τους ήταν σε θέση να επιφέρουν σφοδρό πλήγμα σε ενδεχόμενη Τουρκική αποβατική ενέργεια. (Σίσκο: (1977): "το Αμερικανικό Πεντάγωνο είχε εκτιμήσει ότι η Ελληνική αεροναυτική υπεροχή, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής").
Ο ίδιος ο Στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ στο Βιβλίο του "ΚΥΠΡΟΣ 74" αποκαλύπτει:
"Διαθέταμε την επιβεβαιωμένη πληροφορία, ότι τα Ελληνικά υποβρύχια δεν ήταν εκεί..".
Αλήθεια ποιός διαβεβαίωσε τον Τούρκο Στρατηγό;…..Και γιατί τα υποβρύχια δεν ήταν εκεί;….
Γιατί δεν απογειώθηκαν ποτέ τα Fadoms, για να αναλάβουν αντιαποβατική δράση, ενώ είχαν συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των τουρκικών αεροσκαφών;
Γιατί εφαρμόστηκε κατά γράμμα, η επιθυμία/εντολή των Η.Π.Α "αυτοσυγκράτηση…", την ώρα που οι δυνάμεις εισβολής έσφαζαν, έκαιγαν και βίαζαν;
Γιατί ουδείς τόλμησε ποτέ να διώξει -καθ΄οιονδήποτε τρόπο- τους τότε Αρχηγούς Ναυτικού και Αεροπορίας της λαομίσητης Χούντας του Ιωαννίδη, οι οποίοι παρέμειναν στις θέσεις τους και αργότερα τιμήθηκαν αμφότεροι από την Δημοκρατική Ελλάδα, με το αξίωμα του "Επίτιμου" Αρχηγού;
Όλα τα διατυπωθέντα μέχρι και σήμερα επιχειρήματα, που επιχειρούν να απαντήσουν στα ανωτέρω, περί ελλιπούς εκπαιδεύσεως των χειριστών των F-4, περί της αποστάσεως, ή περί ασυνήθιστης δραστηριότητος της Βουλγαρικής αεροπορίας (ειδικότερα το τρίτο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ στα χρόνια που ακολούθησαν), φαίνεται να πείθουν πολλούς, που δεν ασχολούνται με αμυντικά θέματα, αλλά όχι και εκείνους τους λίγους που είναι σχετικοί προς το αντικείμενο.
Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο, ότι οποιαδήποτε εχθρική/επιθετική ενέργεια της Βουλγαρίας (Κράτους/μέλους του Συμφώνου -τότε- της Βαρσοβίας) εναντίον της Ελλάδος, θα ενεργοποιούσε άμεσα το σχετικό άρθρο/δέσμευση του Βορειοατλαντικού Συμφώνου και η ανθρωπότητα θα έφθανε στο χείλος του ολέθρου. Στις Διεθνείς σχέσεις, λόγω του διπολικού παγκόσμιου συστήματος, υπήρχαν -τότε- απαραβίαστες ασφαλιστικές δικλείδες και απαγορευτικά δόγματα. Από την άλλη ουδείς δύναται να υποτιμήσει τα αμείλικτα Γεωγραφικά δεδομένα και τους αυστηρότατους περιορισμούς ( σε καύσιμα και όχι μόνο) που αυτοί επιβάλλουν, κατά τον σχεδιασμό ενός εγχειρήματος, όταν αυτό πρόκειται να πραγματοποιηθεί σε ένα θέατρο επιχειρήσεων, ιδιαίτερα απομεμακρυσμένο από τις βάσεις εξορμήσεως και ανεφοδιασμού. Αλλά το πόσο "μακριά" είναι η Κύπρος, εξαρτάται άμεσα από τι επιδιώκεις να κάνεις εκεί…( Αν πραγματικά επιδιώκεις…)
Και αποτελεί κοινή γνώση ότι το 74 -αλλά και σήμερα- αποστολή των Ελληνικών αεροναυτικών Δυνάμεων, δεν ήταν η διεξαγωγή μαζικών επιθετικών ενεργειών (αποβατικών, αεραποβατικών ή αεροκίνητων), με σκοπό την κατάκτηση Στρατηγικής σημασίας τμήματος της Νήσου. (Μία τέτοια αποστολή ακόμα και σήμερα, -λόγω της απόστασης και των περιορισμών-μόνον ίσως οι αεροναυτικές Δυνάμεις μίας Παγκόσμιας υπερδύναμης μπορούν να φέρουν εις πέρας).
Αποστολή τους ήταν μόνο η καταστροφή επιθετικής (αποβατικής) ενέργειας του εχθρού. Και αυτή τη δυνατότητα το 1974-πέρα από κάθε αμφιβολία- την διέθεταν στο έπακρο οι Ελληνικές Ε.Δ.
Μία άλλη σημαντική παράμετρος, που μέχρι και σήμερα μετουσιώνεται σε παράγοντα ανάσχεσης για άσκηση μίας σοβαρής Εθνικής Στρατηγικής, είναι η υπερεκτίμηση του Αμερικανικού παράγοντα σε περίοδο κρίσης με την Τουρκία. Όποιος διακηρύσσει ή πιστεύει ότι αφήσαμε την σφαζόμενη Κύπρο αβοήθητη, γιατί μας σταμάτησε ο 6ος Στόλος (άποψη που τείνει να αναδειχθεί σε κρατούσα κοινωνική αλλά και Ιστορική αντίληψη), είναι μάλλον βαθιά νυχτωμένος και καθαγιάζει ένα Εθνικό έγκλημα για το οποίο κάποτε κάποιοι πρέπει να λογοδοτήσουν .
Άλλη παράμετρος είναι η άσκηση μίας μακροπρόθεσμης βρώμικης ανθελληνικής Πολιτικής από κάποιους Γεωπολιτικούς πατέρες τύπου Κίσσιγκερ (αν και ες αεί τα πρωτεία της πολιτικής πορνείας κατέχει επαξίως η Αγγλία) και άλλο η άμεση Στρατιωτική εμπλοκή των Η.Π.Α. εναντίον κράτους /μέλους του ΝΑΤΟ.
Κάποτε πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε ότι σε οποιαδήποτε περίοδο κρίσης με την Τουρκία ο Αμερικανός παράγοντας-κατά δόγμα και μέχρι κεραίας- θα παρακολουθεί -αρκούντως εγγύς- τις εξελίξεις πιέζοντας Διπλωματικά -και κατά κλίμακες- αμφότερες τις πλευρές, κατά μείζονα σε λόγω δε την πλευρά που δεν θα έχει ακόμα αναλάβει Στρατιωτική δράση, δηλαδή τον αμυνόμενο, σταματώντας έτσι την κρίση στο πλαίσιο ενός θερμού επεισοδίου και όχι μίας γενικευμένης σύρραξης, η οποία δύσκολα ελέγχεται και ακόμα πιο δύσκολα σταματά. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα εμπλακούν Στρατιωτικά υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς.
Τα Ελληνικά μεταγωγικά χωρίς συνοδεία μαχητικών κατευθυνόμενα προς την Μαρτυρική Μεγαλόνησο έγιναν αντιληπτά από τον 6ο Στόλο. Μήπως σήκωσαν οι Αμερικάνοι τα μαχητικά τους να τα παρεμποδίσουν; Μήπως σηκώθηκαν Τουρκικά Μαχητικά έχοντας λάβει πληροφορίες για την μεταφορά των Ελλήνων Καταδρομέων από τους Αμερικανούς;
Όταν δεν έχουμε -λόγω άγνοιας- τίποτα να πούμε για την τραγωδία της Κύπρου, τότε -προκειμένου να λέμε ανοησίες- είναι προτιμότερο να σιωπούμε….
Στις μέρες που ζούμε, ένας καταιγισμός ντοκουμέντων /αποκαλύψεων, αναδύεται στο φως της δημοσιότητος σχετικά με τον βρώμικο ρόλο που διεδραμάτησαν επί μακρόν στο Κυπριακό, οι Αγγλικές υπηρεσίες πληροφοριών και ο Γεωπολιτικός εμπνευστής της εξωτερικής Πολιτικής των πέραν του Ατλαντικού συμμάχων μας Χ. Κίσσινγκερ.
Οι μαύρες υποψίες του Ελληνικού Λαού για την σκοτεινή εκείνη περίοδο επαληθεύονται. Ας σημειωθεί δε ότι ο Καντάφι-"λατρευτός σύμμαχος" της Ελλάδος στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, παρείχε προς την Τουρκία "Γη και ύδωρ", εκδηλώνοντας από την πρώτη στιγμή την πλήρη υποστήριξή του προς την Γείτονα. Η μοναδική χώρα που τήρησε φιλική στάση προς την Ελλάδα, κατά την περίοδο της κρίσης, ήταν το Ισραήλ.
27 χρόνια μετά, οι οικογένειες των 1691 Αγνοουμένων συνεχίζουν να ζουν το δικό τους δράμα…"Εκτελέστηκαν όλοι ανεξαιρέτως από παραστρατιωτικές οργανώσεις" θα ισχυριστεί το 1999 ο Ντεκτάς.
Ο θρασύδειλος ψευτοηγέτης, ο οποίος συλληφθείς αιχμάλωτος το 63, από Έλληνες Αξιωματικούς εκλιπαρούσε επί γονάτων και αγκώνων για την σωτηρία του, δεν ανέφερε ποτέ κάτι για την τύχη των αιχμαλώτων αγνοουμένων….
Η σύγχρονη ντροπή του πολιτισμένου μας κόσμου και το ανεκπλήρωτο χρέος των Διεθνών Οργανισμών απονομής Δικαίου, που κατ' επίφαση και κατ' επιλογή αποφαίνονται και γνωμοδοτούν, επιτρέπουν μέχρι σήμερα "χωρίς αιδώ", σε δήμιους και εγκληματίες πολέμου, να περιφέρονται-κατά παράβαση (καταπάτηση) Διεθνών συνθηκών- σε συναθροίσεις και συμπόσια, ως αρχηγοί Κράτους μιλώντας για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα…

ΤΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ…
Στις 19/07/74 και ώρα 10.30, δηλαδή μία ώρα (!!!), μετά την πληροφορία ότι η Τουρκική αποβατική Δύναμη απέπλευσε από την Μερσίνα με πορεία προς τα Νότια, ο Α/ΓΕΝ Αντιναύαρχος Π. Αραπάκης διατάσσει τα υποβρύχια που βρίσκονται στον Ναύσταθμο να ετοιμαστούν (!!!), για να αποπλεύσουν.
Στις 13.00 καλούνται στο Επιτελείο του Στόλου, οι Πλωτάρχες Β. Γαβριήλ και Ι. Παναγιωτόπουλος, κυβερνήτες των υποβρυχίων "ΓΛΑΥΚΟΣ" και "ΝΗΡΕΥΣ" για να ενημερωθούν πάνω στο σχέδιο της επιχείρησης . Τελικά αυτή η ενημέρωση δεν έγινε ποτέ και τα υποβρύχια απέπλευσαν από τον Ναύσταθμο με ελλιπή οπλισμό, χωρίς οι κυβερνήτες να γνωρίζουν το περίφημο σχέδιο (αν αυτό υπήρχε…)!
Κι όμως οι πληροφορίες περί συγκεντρώσεως μεγάλης αποβατικής Δυνάμεως και αυξανόμενης μαζικής δραστηριότητος της Τουρκικής αεροπορίας είχαν καταφθάσει μέρες πριν και οι φήμες για εκδήλωση αποβατικής ενέργειας οργίαζαν. Συνεπώς ο Α/ΓΕΝ, όφειλε -σε συνεννόηση με τους άλλους Αρχηγούς- να είχε εισηγηθεί στον Μπονάνο την αποστολή- κατ αρχήν προληπτικά και στη συνέχεια εκ των εν όντων, πάνοπλων υποβρυχίων σε "επιλεγμένη" περιοχή, για πολεμική περιπολία.
Παράλληλα έπρεπε να είχε ενημερώσει τον Διοικητή του στολίσκου, για το επιχειρησιακό σχέδιο και να είχε αποσαφηνίσει κανόνες εμπλοκής. Σε περίπτωση δε αποδεσμεύσεως των παραπάνω κανόνων, έπρεπε να είχε οριστεί-εκ των προτέρων- η σειρά προσβολής των στόχων επιφανείας (Αντιτορπιλικά-Μεταγωγικά κ.λ.π).
Γιατί δεν έπραξε τίποτα από τα παραπάνω;
Εδώ διεπράχθη τουλάχιστον εγκληματική αμέλεια (;), αφού τα υποβρύχια υπεχρεώθησαν να παραμείνουν σε σχετικά μικρό βάθος για αρκετές ώρες, με "ανοικτά" τα μέσα επικοινωνίας, κάτι που μεγιστοποίησε την πιθανότητα του ενδεχομένου να εντοπιστούν και να δεχθούν επίθεση.
2. Στις 05.00 με το σήμα ΑΝ 4524-191315 …"Υπό ΣΥΒ εκδοθέν σχετικό ΣΥΒΝΟΤΕ"… ο Αραπάκης διατάσσει τον απόπλου των υποβρυχίων δίνων εντολή στον Διοικητή του στολίσκου, να εκδώσει σήμα αναγγελίας μετακίνησης, προς όλα τα κλιμάκια του ΝΑΤΟ (και συνακόλουθα και προς την Σμύρνη.. (!!!))
Αργότερα με το σήμα ΑΝ 200730, πληροφορεί τα υποβρύχια "ότι εκτελείται αεραπόβασις και απόβασις στην Κύπρο" χωρίς να αναφέρεται διόλου στην περιοχή των επιχειρήσεων και κυρίως χωρίς να διατάσσει κατάδυση προστατεύοντα τα, από ενδεχόμενη δράση της Τουρκικής αεροπορίας (!!!). Η εντολή για κατάδυση αποστέλλεται στις 08.00, δηλαδή τρεις ολόκληρες ώρες μετά…
Συμπέρασμα: Επί τρεις ολόκληρες ώρες εκτίθενται τα υποβρύχια στην (επιφάνεια) σε μέγιστο κίνδυνο, αφού οι Τούρκοι-πέρα από κάθε αμφιβολία- είναι ενήμεροι για τις κινήσεις τους, από την αναγγελία του απόπλου που προηγήθη. Ήθελαν μόνο 7 λεπτά τα Τουρκικά αεροσκάφη εξορμώντα από το GΪGLΪ, με χαμηλή πτήση να πλήξουν τα Ελληνικά υποβρύχια. Είναι δε απορίας άξιο, το γιατί δεν το έπραξαν…
3. Στις 03/08/74 οι Αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων θα ισχυρισθούν -σε απόρρητο υπόμνημά τους προς τον Ευάγγελο Αβέρωφ-, "Ειδικώς από πλευράς Ναυτικού διετέθησαν, δύο (;) νέα υποβρύχια, τα οποία διετάχθησαν να αποπλεύσουν από την Ρόδο. Προ της αφίξεως τους εις Κύπρον διετάχθησαν να επαναπλεύσουν, όταν εκρίθη ως λίαν πιθανή η σύρραξις μετά της Τουρκίας".
Απίστευτο και σίγουρα άνευ ιστορικού προηγούμενου (!)
Δίνεις εντολή απόπλου των υποβρυχίων, εναντίον του Τουρκικής Δυνάμεως, που επιχειρεί απόβαση και τα ανακαλείς, όταν αίφνης συνειδητοποιείς ότι είναι ιδιαίτερα πιθανή η ένοπλη ρήξη…
Δηλαδή -σύμφωνα πάντα με τους τότε Αρχηγούς- υπάρχει η εκδοχή να απέπλευσαν αρχικά από τον Ναύσταθμο ( είναι αναληθές ότι απέπλευσαν ποτέ υποβρύχια από την Ρόδο) για …τουριστικούς λόγους.
4. Το εκπληκτικό είναι ότι το προπορευόμενο υποβρύχιο "ΓΛΑΥΚΟΣ" απείχε 136 μίλια από την ακτή αποβάσεως. Δηλαδή αν είχε διαταχθεί να κινηθεί προς αυτήν, θα έφθανε στις 22/7 και ώρα 05.00 δηλαδή μία ώρα μετά την επιτευχθείσα κατάπαυση του πυρός…
Σύμφωνα με την κατάθεση του Αντιπλοιάρχου Ευστάθιου Πετρόπουλου, "ειδικού σε θέματα υποβρυχίων", μπορούσαν να είχαν γίνει τα εξής ώστε να μην παραμείνει η Κύπρος απροστάτευτη:
Να διέτασσαν τα υποβρύχια να πλεύσουν με αναπνευστήρα προς την περιοχή αποβάσεως και να προσβάλουν τα μεγάλα Μεταγωγικά με στόχο την αποτροπή αποβίβασης αρμάτων και βαρέως οπλισμού. (Τα μεγάλα βάθη της περιοχή Πεντεμίλι επέτρεπαν μια τέτοια επιχείρηση, καθώς θα μπορούσαν να πλησιάσουν τα υποβρύχια ένα μόλις μίλι από την ακτή…). Ο ίδιος θα συμπληρώσει κλείνοντας με μία πρόταση που θάθελε να πει πολλά:
"Τίποτα όμως από τα παραπάνω δεν έγινε…Ειλικρινά δεν γνωρίζω, ούτε μπόρεσα τόσα χρόνια να φανταστώ το γιατί…Δεν μπόρεσα… ούτε ακόμα μπορώ "
Για λόγους εντιμότητας και ευαισθησίας προς το αξίωμα του επιτίμου Α/ΓΕΝ, ο γράφων παραπέμπει τον αναγνώστη στο Βιβλίο του Π. ΑΡΑΠΑΚΗ: "ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ"."

ΗΡΑΚΛΕΙΟ - ΔΕΥΤΕΡΑ 22/07/74
ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ Ο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΔΙΝΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΛΗΣΤΟΥ ΜΝΗΜΗΣ ΡΕΣΙΤΑΛ…
Ο Παπανικολάου-πιεζόμενος αφόρητα από τα κατώτερα κλιμάκια-, εισηγείται στις 22/07 στον Μπονάνο τον βομβαρδισμό των Τουρκικών δυνάμεων που σε συνεχή ροή αποβιβάζονται στο προγεφύρωμα. Μέχρι τότε είχαν προηγηθεί διαταγές εντυπωσιασμού και παράστασης που αρχικά ανυψώνουν το ηθικό των πιλότων και μετά το κατακερματίζουν, καθώς οι εντολές "κινητοποιήσατε τον μέγιστο προβλεπόμενο αριθμό αεροσκαφών" δεν είχαν ποτέ την αντίστοιχη συνέχεια.
Ο Μπονάνος αποδέχεται την εισήγηση και ο Α/ΓΕΑ δίνει επιτέλους στις 11.07, την διαταγή απογείωσης του πρώτου σχηματισμού, που συγκροτείται από 6 FADOMS. Στη βάση επικρατούν σκηνές συγκίνησης από τα πληρώματα και τους μηχανικούς, καθώς τα "φαντάσματα", οπλίζονται για να επιφέρουν ακαριαίο και συντριπτικό πλήγμα στην-εν εξελίξει- μεταποβατική ενέργεια.
Το οπλικό φορτίο προσβολής τους, οι πτητικές ικανότητες τους και οι δυνατότητες τους σε ρόλους εγγύς αερομαχίας, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην Τουρκική αεροπορία. Τα πληρώματα μοιάζουν να έχουν μεθύσει από το κρασί της νίκης, καθώς γίνεται λόγος, πως "ήρθε η ευλογημένη ώρα που μέσα σε λίγα λεπτά οι Τούρκοι θα πληρώσουν γι όσα διέπραξαν κατά του Ελληνισμού επί αιώνες…"
Ωστόσο αίφνης η διαταγή απογείωσης ανακαλείται από τον Αρχηγό Αεροπορίας ακριβώς δύο μόλις (!) λεπτά μετά την έκδοσή της. Οι πάντες σαστίζουν...
Στις 12.24 ο ίδιος ο Μπονάνος δίδει εκ νέου διαταγή για απογείωση των FADOMS. Τα πρώτα αεροσκάφη κατευθύνονται προς τον διάδρομο απογείωσης αλλά σε δύο λεπτά οι χειριστές τους παγώνουν, αφού έκπληκτοι λαμβάνουν στις 12.26 και νέα διαταγή ανακλήσεως… "ΜΗΝ ΑΠΟΓΕΙΩΘΕΙΤΕ" (!!!).
Το 64 τα πεπαλαιωμένα Ελληνικά μαχητικά έφθασαν στη Κύπρο. Το 74 τα υπερσύγχρονα Fadoms και τα πάνοπλα Α7 έμειναν καθηλωμένα στις βάσεις τους αφήνοντας την Μεγαλόνησο στο έλεος των εισβολέων. Και από αιώνες είναι γνωστό, πως δεν διαθέτουν ούτε ίχνος από αυτό… (Για τους ίδιους λόγους που διετυπώθησαν και παραπάνω, αναφέρεται και το βιβλίο του Μπονάνου "Η ΑΛΗΘΕΙΑ").

ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Η ΩΡΑ ΤΗΣ Α΄ΜΟΙΡΑΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ
Ποτέ μη φοβηθείτε εκείνον τον τεράστιο Στρατιωτικό λεφούσι των κατακτητών, από τους οποίους λείπει το μέτρο, η αρμονία και ο ανθρωπισμός.
Και προς Θεού, μην τους ακούσετε ποτέ κείνους τους λόγιους, τους θεατρίνους, τους αηδούς, τους λάγνους και τους Φαρισαίους, που θα σας προτρέψουν να τους κάνετε αδελφούς σας.
Γιατί ανάδελφο είναι το Έθνος σας κι ότι υπερασπίστηκε, με αίμα το μέτρησε και δάκρυα.
Υπερασπιστείτε μέχρις εσχάτων το Χώμα που σας γέννησε και τα Πάτρια νερά.
Κι αν δείτε τους πιο φημισμένους απ' τους γενναίους που μέχρι τα χτες θαυμάσατε,
να αφουγκράζονται με τρόμο τον απαίσιο ήχο των μηχανών τους …
κι αν τα αεροπλάνα τους σκεπάσουν τον ήλιο…
Εσείς μη λιποψυχήσετε…
Γιατί κατά τον θάνατο οδεύουν…
Γιατί μόνο το πόλεμο ύμνησαν.
Από εκεί ήρθαν…Αυτόν μόνο επί αιώνες υπηρέτησαν…
Γιατί το μόνο που μπόρεσαν να "δωρίσουν" στα παιδιά, είναι η πείνα και κείνος ο τρόμος, στα μάτια τα αγγελικά.
Γιατί πιστοί στον Αρμαγεδώνα τους, υποβίβασαν και ευτέλισαν ότι δίνει αξία στην ανθρώπινη ζωή.
(Από τον λόγο του γράφοντος προς τους μαθητές του, κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1999 στο Λύκειο ΚΑΡΛΟΒΑΣΙΟΥ).
Το ξημέρωμα της 23/07, κατά την διάρκεια της ανακωχής, ο Ταγματάρχης (ΠΖ) Καταδρομών Παπαμελετίου ήταν ζωσμένος από φίδια. Από τη μία είχε πληροφορηθεί για τον φρικτό θάνατο των 27 παλικαριών που επέβαιναν στο "Νίκη 4". Όποιος υπηρέτησε στις Καταδρομές γνωρίζει πολύ καλά την ειδική ψυχολογική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αξιωματικό και στρατιώτη. Από την άλλη, ήξερε ότι δεν ήταν ακόμα ώρα για δάκρυα, αφού δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις… Ήξερε καλά ότι οι Τούρκοι θα εκμεταλλευθούν την ανακωχή και θα επιχειρήσουν κατάληψη του αεροδρομίου.
Αυτός βλέπεις δεν ήταν ποτέ καλός στις δημόσιες σχέσεις. Δεν διέθετε την απαιτούμενη ευφράδεια, ούτε καν την στοιχειώδη φωτογένεια. Διέθετε όμως πλήρη την επίγνωση της ευθύνης του, έναντι των στρατιωτών του και της Πατρίδας του. Γι αυτό συνήθιζε να προλαβαίνει ο ίδιος τις εξελίξεις προτού να τον προλάβουν αυτές…
Δεν άργησε να επαληθευθεί. Σε λίγο έλαβε πληροφορίες ότι μεγάλη Τουρκική Δύναμη προωθείτο προς την περίμετρο του αεροδρομίου, με σκοπό την κατάληψή του…Διάταξε τους τρεις λόχους της Μοίρας του, να ετοιμαστούν.
Ο 41ος απλώθηκε ανά διμοιρία, στους τρεις ορόφους του κτιρίου του αερολιμένα, ο 42ος αριστερά και ο 43ος πίσω από την κάθετη λεωφόρο που οδηγούσε στο κτίριο. Στο χώρο του αεροδρομίου, εκεί που είχε τοποθετηθεί ο λόχος του Κιουτσούκη, υπήρχε και ο ουλαμός των Μ-8 που παρείχαν μία στοιχειώδη προστασία τόσο στους άντρες της Α΄Μοίρας, όσο και σε κείνους της ΕΛΔΥΚ που είχαν καταφθάσει λίγο πιο πριν.
Οι Έλληνες κομάντος άφησαν την Τουρκική δύναμη (ένα Τάγμα) να πλησιάσει διασπασμένη σε δύο σχηματισμούς.. Όταν πλησίασαν αρκετά, έγινε κόλαση. Από την ταράτσα του κτιρίου τα πυρά της διμοιρίας Μπένου ήταν κάθετα, ενώ ο 42ος έριχνε οριζόντια. Η Τουρκική Δύναμη "θερίστηκε". Κάποιοι προσπάθησαν να καλυφθούν πρόχειρα και να ανταποδώσουν τα πυρά, αλλά γρήγορα το μετάνιωσαν.
Οι Καναδοί παρατηρητές πληροφορούν τους Τούρκους που τα έχουν χαμένα (με τους άμαχους γέροντες τα γυναικόπαιδα και τους άτακτους Κύπριους υπερασπιστές, τα είχαν πάει μέχρι εκείνη την ώρα αρκετά καλά…) για την ακριβή δύναμη που υπερασπίζεται το αεροδρόμιο και μετά από λίγη ώρα οι εισβολείς επιτίθενται μετωπικά με πολλαπλάσια δύναμη. Τα πυρά των Ελλήνων Καταδρομέων τους θερίζουν κατά κύματα. Η θερμοκρασία είναι 40Ο, ο ιδρώτας καίει τα μάτια των Ελλήνων πολεμιστών, μα τα πολυβόλα τους αφανίζουν τους επιτιθέμενους Τούρκους.
Οι φιλότουρκοι Καναδοί από το παρατηρητήριο ουρλιάζουν με απογοήτευση…Οι επιτιθέμενοι υποχωρούν βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα δασύλλιο, που ήταν δίπλα στο Στρατόπεδο των Καναδών. Οι Ελληνικές απώλειες μέχρι εκείνη τη στιγμή: Ο σοβαρός τραυματισμός του Καταδρομέα Ανδρουλάκη και ο ηρωικός θάνατος ενός Αρχιλοχία (ΤΘ), που ακάλυπτος προχωρούσε βρίζοντας προς το Τουρκικό "γιουρούσι", θερίζοντάς το.
Σε μία ώρα ένα Τουρκικό ολόκληρο Σύνταγμα (2.000 άντρες) επιτίθεται μανιασμένα, κάνοντας "γιουρούσι", αλλά δέχεται σφοδρά πυρά από τους 41ο και 42ο λόχους που το χτυπάνε ανηλεώς και το αποδεκατίζουν. Σε λίγο, μετά τα Μ-8, αναλαμβάνει ο 43ος με τα Μ-79 (φορητά βομβοβόλα). Οι Τούρκοι τρέχουν υποχωρώντας πανικόβλητοι, άλλοι προς τη ρεματιά και άλλοι προς το αλσύλλιο. Οι πρώτοι θερίστηκαν από διασταυρούμενα πυρά των άλλων δύο λόχων. Μερικοί από τους δεύτερους ανέβηκαν στο Τουρκικό παρατηρητήριο ενός ανώνυμου λόφου.
Κάποιος Καταδρομέας ούρλιαξε δείχνοντας με το δάχτυλο προς το ύψωμα. "Επάνω…εκεί,… επάνω στο σπιτάκι μπήκαν Μεμέτια…Είναι περίπου 800m ..φάτε τους τώρα… " Δεν πρόλαβε να τελειώσει… Κάποιοι από τους δύο άλλους λόχους ρίχνουν βομβίδες λευκού φωσφόρου και στο αλσύλλιο γίνεται κόλαση, καθώς κατακαίγονται όσοι Τούρκοι είχαν καταφύγει εκεί…
Ο Μπένος δίνει εντολή στον σκοπευτή του ΠΑΟ να σκοπεύει προς το παρατηρητήριο. Το βλήμα σκάει δίπλα από τον στόχο. Οι Τούρκοι που είχαν φωλιάσει εκεί, φεύγουν πανικόβλητοι καθώς πιστεύουν ότι δέχονται μαζική επίθεση με όλμους.
Τα αεροδρόμιο δεν έπεσε τελικά στα χέρια των Τούρκων, αφού το απόγευμα κατέφθασαν οι επικεφαλής των Δυνάμεων του ΟΗΕ και από το ΓΕΕΦ διετάχθη παύση πυρός.
Εξαγριωμένοι αρκετοί Έλληνες Καταδρομείς κινούνται απειλητικά προς το μέρος των φιλότουρκων Καναδών και εκτεταμένα επεισόδια αποτρέπονται την ύστατη στιγμή. Ο καταδρομέας Γιώργος Χρονιάρης πυροβολεί έναν Καναδό, που γλιτώνει ως εκ θαύματος γιατί το όπλο του παθαίνει εμπλοκή.

[sled]

Itan ontos poli parastatiko kimeno polla syncharitiria poy to evales na to diavasoume


I SMYRNI MANA KAIGETAI

[nicosp1]

Efxarhstw

[makaritis]

meta apo pola xronia mou sikothike i trixa kaggelo
thanxs u megale

[hayasa]

bravo thou thou, panta tetoia file!

[xριστίνα]

http://www.laosver.gr/upload/iblock/f9b/mera_mesa.jpg

Συγχαρητήρια για το κείμενο :'
(

[skam]

σε ευχαριστω...το εκανα ηδη copy paste για να το εχω στο αρχεο μου...

[luciferakos]

Το έχω το τεύχος Θανάση, είναι πραγματικά εκπληκτικό!!!

[NAUTICA1ENG]

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ( ΕΛΛΑΔΙΤΕΣ ), ΑΠΛΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΣΘΗΚΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΝ ΑΛΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ (ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ) ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝ . ΤΟ ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΛΛΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΣΟ ΘΕΤΙΚΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΧΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΑΠΛΟ ΛΑΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΦΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟ ΕΚΑΝΕ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΕΔΑΦΟΣ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΗ.

[ggdimhnio]

συγχαρητηρια φιλε μου πολλη καλη δουλεια.βεβαια κυκλοφορουν και ειδικες εκδοσεις περιοδικων πανω στο θεμα της Κυπρου χωρια βεβαια τα βιβλια που εχουν γραφτει.οι Ελληνες απεδειξαν ακομη μια φορα οτι ανα πασα στιγμη ειναι ετοιμοι να υπερασπιστουν τα πατρια εδαφη αλλα και να παρουν πισω τις αλυτρωτες πατριδες. στο κεφαλαιο Κυπρος πολλα πραγματα πηγαν στραβα και πολλα παιχτηκαν.τα ερωτηματα για το ποιος φταιει ακομα αναπαντητα.αμερικανοϊ;αγγλοι; χουντα καθοδηγουμενοι απο τους αμερικανους; μακαριος πατριωτης η πρακτορας; ατολμη στρατιωτικη ηγεσια;οπως και να εχει σε οποιοδηποτε σημειο και των δυο αττιλων μπορουσαμε να γυρισουμε το παιχνιδι.πριν την αποβαση (αποβιβαση), , τις πρωτες μερες μαχων κτλ. τα λαθη πολλα και γνωστα.η βοηθεια απο την ελλαδα ελαχιστη (παρολα τα αρχικα σχεδια). π.χ. τα φαντομ που δεν ηρθαν ποτε τα υποβρυχια που γυρισαν πισω κτλ. οι ελληνες ομως απεδειξαν σε πολλες περιπτωσεις οτι τιμησαν τους προγονους τους πχ. καταληφθεν Μ47, ελληνες καταδρομοεις στο αεροδρομιο κτλ. και για αυτο να ημαστε περηφανοι.πληγωμενοι μεν που το βορειο μερος του νησιου ειναια κομα υπο κατοχη αλλα περηφανοι που για αλλη μια φορα αποδειξαμε ποιοι ειμαστε.

[thouthou]

Ο όρκος της Φανερωμένης

«Δύσκολος είναι ο αγών. Δεν τρέφομεν προς τούτο αυταπάτας. Αλλ’ εις την ψυχήν όλων μας καίει άσβεστος φλοξ, ο πόθος της ελευθερίας. Την φλόγα αυτήν ουδεμία δύναμις εγκόσμιος δύναται να κατασβέση. Οι δε άνεμοι, τους οποίους αι δυνάμεις της βίας και της τυραννίας εξαπολύουν κατ’ αυτής, απ’ εναντίας την αναρριπίζουν κα την ενισχύουν. Και από την φλόγα αυτήν οραματιζόμεθα την ελευθερίαν να αναγεννάται πάλιν ως ο μυθολογικός αρχαίος φοίνιξ.

Κύπριοι αδελφοί,

Στώμεν καλώς. Ουδείς ας ορρωδήση. Ουδείς ας προδώση τας αρχάς και τας πεποιθήσεις του. Είμεθα Έλληνες και μετά των Ελλήνων επιθυμούμεν να ζήσωμεν.

Υπό τους ιερείς αυτούς θόλους ας δώσωμεν σήμερον τον άγιον όρκον: Θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικόν μας αίτημα. Άνευ υποχωρήσεων. Άνευ παραχωρήσεων. Άνευ συναλλαγών. θα περιφρονήσωμεν την βίαν και την τυραννίαν. Με θάρρος θα υψώσωμεν το ηθικόν παράρτημα μας υπεράνω των μικρών και εφημέρων κωλυμάτων, εν και μόνον επιδιώκοντες, εις εν και μόνον αποβλέποντες τέρμα, την Ένωσιν και μόνον την Ένωσιν».

Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (22.8.1954)

[nekktarios]

bravo file poli kala ta egrapses
sifono apolita me ena filo pou grafi pos h kypri den mas qeloune kai toso
pos tous poulisame kai tasxetika
kai na min ksexname pos ektos apo tous xountikous megali merida sto fteksimo exi kai o karamalis
na min ksexname pos o atilas 2 egine stis meres tou
kai min mou grapsi kapion pos den mporouse na kani tipota pia
qa einai to ligotero astio ama kapios to pistebi
min ksexname ta logia pou eipai h kupros einai makria
fisika kai poli megali to fteksimo tou makariou

[gunner79]

Βέβαια υπάρχουν και μερικά κομμάτια ιστορίας που δεν γράφτηκα πουθενά
1) Το αρματαγωγό «Λέσβος» έχασε την ομοχειρία του πλωριού πυροβόλου μαζί με τον ύπαρχο του. Όλη η δεξιά πάντα του ήταν μέσα στην τρυπά όλα αλλάχτηκαν μέσα σε μια νύχτα στο Ν.Κ
2) Όσο για τα δυο υποβρύχια που γύρισαν δεν γύρισαν απλά αλλά πήραν και τορπίλες που προφανώς κάπου είχαν χάσει.

[rubihno]

to periergo einai ot iaytoi oi hrwes ths kyproy den timoynta ishmera apo thn politeia,einai ksexasmenoi.ellas kypros enwsis

[arab1985]

Unfortunatly I cant understand this very well(just starting to learn greek), But I know its abbout the Turkisch occupation of Cyprus.

If you ask me ofcourse they should get there land back, including constantinopel... Cyprus has always been a Greek land despite the many wars during thousands of years... The problem is however that the british are also occupying that land, and the Us wants(or is!) to build there millitairy bases so that ofcourse they can bomb the whole Arab world...

I think that the cypriotic people are the victims of three nations, and not only Turkey... Hope soon this will be over and they will get there land back inshalla..

[SRV]

an kai lathos mera vrhka na serfarw kai na ta diavasw pragmati einai polu sugkinhtikes istories. Euxaristoume thouthou eisai xrusafi kai oxi mono! thank you.

gnwrizw ki'egw mia istorioula gia kapoia pallikaria ths ELDYK alla den exw oute sources oute tpt na me voithisoun na thn grapsw ligo. kai den eimai kai sigouros an den uparxei idi anafora sta pio panw arthra giati einai kai duskolo na ta diavasei ola kapoios me prwth matia. Etsi tha pw ena mono onoma kapoiou Aksiou Ellhna agwnisth pou zei akoma Kupro. Louis Ioanidhs. kai opoios epithumei as to psaksei. Aksios anthrwpos.

[taramenos]

sygxaritiria thouthou, mou sikothike i trixa...
eimai ena atomo 20 xronwn apo tin kipro kai den mporei kaneis na fantastei poso poly ntrepomai gia tous megaliterous mou simpatriotes pou den mathenoun stin neolea ti egine to 74.... kai oloi to kseroume pws otan fygei kai oi genia twn goniwn mas kaneis den tha mathenei tin pikri alitheia...
Kai lypame pou tha ekfrastw me teteio tropo alla...euxomai me oli mou tin kardia, na vroun frikto thanato oloi autoi pou prospathoun na kripsoun tin alitheia.pou prospathoun na kanoun tis manes twn egklovismenwn kai olous tous prosfyges na swpasoun....

Na min ksexname to oti i istoria apodikneiei pws...XILIA XRONIA KAI AN PERASOUN DEN PETHAINOUME SKLABOI!

[taramenos]

Κυπρος - Δημητριάδη Μαρία
Μουσική/Στίχοι: Μικρούτσικος Θάνος/Λάδης Φώντας

Στρατιώτες πάνω σ’ άρματα απ’ αντικρύ φερμένοι
φτάσανε πριν χαράξει η αυγή στην Κύπρο την καημένη

Στον ύπνο δεν τη βρήκανε, μήτε και στο χωράφι
Μα ν' αδερφοσκοτώνεται, λουσμένη μες στο αίμα

Άκου πως σκούζει τη προσφυγιά, ελιά ξεριζωμένη
και δες η μαύρη μου καρδιά, κι αυτή στα δυο κομμένη

Και από βαθιά σου φώναξε, κατάρα στους φασίστες
κι ανάθεμα στους δυνατούς που τους μικρούς παιδεύουν


---------------------------------------------------------------------------------------------


Στιγμές της εισβολής - Γιώργος Νταλάρας
Στίχοι: Κώστας Μόντης
Μουσική: Μάριος Τόκας

Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε
η θάλασσα της Κερύνιας
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε
η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνιας

Ανασήκωσε την πλάτη
κι απόσεισέ τους Πενταδάχτυλέ μου
ανασήκωσε την πλάτη
κι απόσχισέ τους


---------------------------------------------------------------------------------------------


Λογαριάσατε λάθος - Γιώργος Νταλάρας
Στίχοι: Θεοδόσης Πιερίδης
Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Άσε πλέον φωνή μου τον ανέμελο στίχο
το μεθύσι σου δέσε και τη φλόγα σου κράτα
σφίξε τώρα ζευγάρια την ηχώ με τον ήχο
στρώσε στέρεο το βήμα στράταν ίσια περπάτα
μεγαλόφωνος ύμνος στο φαρί του ας σε πάρει
που ζητά δεξιοσύνη και καλό χαλινάρι

Κι ας μην πουν πως τραγούδι σαν κι αυτό δεν ταιριάζει
τέτοια σκότεινη ώρα που τα στήθια σου πνίγει
λέω εκείνο που μένει και που μόνο θ' αλλάζει
στο καλύτερο πάντα σαν η αγκούσα θα φύγει
γιατί αυτοί θε να φύγουν πες πως κιόλας κινάνε
μα όλα τ' άλλα θα μείνουν και δικά μας θε να 'ναι

Όχι εσάς δε σας θέλει τούτη η γη δε σας ξέρει
όλα εδώ είναι δικά μας τι απ' το κάθε λιθάρι
απ' το χώμα απ' το δέντρο το νερό και τ' αγέρι
το κορμί μας μια στάλα για να γίνει έχει πάρει
η ψυχή μας επήρε μια πνοή απ' το καθένα
όλα εδώ είναι δικά μας μα για σας όλα ξένα

Γιατί εσείς είστε ξένοι κι όσα βάγια αν κρατάτε
τούτη η γη δεν πουλιέται δεν της γίνεστε φίλοι
η πατρίδα είναι μάνα έχει μνήμη θυμάται
απ' τον άγιο της κόρφο ποια βυζάξανε χείλη
κι η γλυκειά μας η Κύπρος ήταν είναι θα μένει
για τα τέκνα της μάνα μα για σας πάντα ξένη

Λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι
δε μετριέται πατρίδα λευτεριά με τον πήχη
κι αν μικρός είναι ο τόπος και το θέλει και μπορεί
τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι
Τούτη η δίψα δε σβήνει τούτη η μάχη δε παύει
χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι


---------------------------------------------------------------------------------------------


Για τον Σολωμό Σολωμού - Στέλιος Ρόκκος
Στίχοι: Νίκος Γρίτσης

Εσύ κρεμόσουν στον ιστό
γι' αυτού του κόσμου το σωστό
κι ενώ εγώ ,εγώ είχα παγώσει
αυτό το κόκκινο πανί
που σου 'χε γίνει εμμονή
ήταν γραφτό από καιρό να σε σκοτώσει

Μέσα στου κόσμου την οργή
μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα
μα εσύ είχες είδη αφορμή
να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα

Έλληνα μάγκα αρσενικέ
όλου του κόσμου πανικέ
μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις

Έλληνα μάγκα αρσενικέ
όλου του κόσμου πανικέ
και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις

Αυτό το χώμα αυτή η γή
εικοσιδυό χρόνων πληγή
θα σε σκεπάσει φίλε από δω και πέρα
μα θα 'ρθει κάποτε η στιγμή
του χάρτη να χαθεί η ρωγμή
ότι ονειρεύτηκες θα γίνει κάποια μέρα

Μέσα στου κόσμου την οργή
μια απέλπιδα κραυγή
θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα
μα εσύ είχες είδη αφορμή
να παραδώσεις μια ψυχή
που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα

Έλληνα μάγκα αρσενικέ
όλου του κόσμου πανικέ
μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις

Έλληνα μάγκα αρσενικέ
όλου του κόσμου πανικέ
και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις

[thouthou]

Diktyo21 - Newsletter
Η Ανορθογραφία του Γρηγόρη Αυξεντίου


Στις 3 Μαρτίου 1957, πριν από 50 χρόνια, ένα σύνταγμα Βρετανών επιλέκτων καταδρομέων προσπαθούσε επί ώρες να νικήσει τρεις Ελληνοκυπρίους, μέλη της Εθνικής Οργανώσεως Κυπρίων Αγωνιστών, που είχαν κρυφτεί μέσα σε μία σπηλιά. Κάποια στιγμή ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο Γρηγόρης Αυξεντίου, έδιωξε τους συναγωνιστές του και έμεινε μόνος. Αρνήθηκε να παραδοθεί. Πολέμησε μέχρις εσχάτων. Οι Βρετανοί αδυνατώντας να τον νικήσουν, οι πολλοί τον έναν, έβαλαν φωτιά και έκαψαν την σπηλιά μαζί με τον ήρωα. Ο Σταυραετός του Μαχαιρά έγινε από τότε υπόδειγμα θυσίας και ηρωισμού. Συμβολίζει την ψυχή που νίκησε την ύλη, την λεβεντιά που ταπείνωσε το συμφέρον, το ήθος που δεν φοβάται τον όγκο και τους αριθμούς.
Ο Αυξεντίου με την ζωή του και με τον θάνατό του ανακεφαλαιώνει την γεωγραφική και διαχρονική ενότητα του Ελληνισμού. Γεννήθηκε στην (κατεχόμενη σήμερα) Λύση της Κύπρου και ήλθε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει ως Έφεδρος Αξιωματικός εθελοντικά, χωρίς να έχει καμμία υποχρέωση. Υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ενώνοντας τα βόρεια με τα νότια άκρα του Έθνους. Το αγωνιστικό του ψευδώνυμο παρέπεμπε στο Ζήδρο, το Δυτικομακεδόνα κλεφταρματολό επί Τουρκοκρατίας. Ο Γρηγόρης κρύφτηκε επί μήνες στην ορεινή Μονή του Μαχαιρά, η οποία συνέχιζε την εθνική δράση των Μοναστηριών του 1821. Η άρνησή του να παραδοθεί στους Άγγλους είναι ευθεία αναφορά στα πολλά Μολών Λαβέ της ελληνικής Ιστορίας. Ακόμη και το γεγονός ότι καταδόθηκε το κρησφύγετό του από προσκυνημένο Έλληνα είναι κι αυτό κομμάτι της μακράς και πικρής Ιστορίας του Ελληνισμού. Εφιάλτες και Πηλιογούσηδες πάντα εμφανίζονταν για να βοηθούν τους κατακτητές. Το καμένο σώμα του δεν παραδόθηκε στους γονείς του να το κηδεύσουν. Ετάφη στα Φυλακισμένα Μνήματα. Η Αποικιοκρατία ήξερε ότι η κηδεία θα εξελισσόταν σε παλλαϊκό συλλαλητήριο.
Ο Γρηγόρης ήλθε στην Αθήνα για να εισαχθεί στην Σχολή Ευελπίδων. Έδωσε εξετάσεις, αλλά κόπηκε λόγω λαθών στην ορθογραφία! Χάσαμε ένα καλό αξιωματικό, κερδίσαμε έναν ήρωα. Και σήμερα το παράδειγμά του αποτελεί ανορθογραφία για τους οπαδούς του ευδαιμονισμού και της ισοπεδωτικής παγκοσμιοποίησης. Αλλά τέτοιες ανορθογραφίες είναι από αυτές που αξίζει να διδάσκουμε στα παιδιά μας. Να τους θυμίζουμε ότι ο Αυξεντίου, όπως και ο έφηβος ποιητής Ευαγόρας Παλληκαρίδης που απηγχονίσθη ένδεκα ημέρες αργότερα, θα μπορούσαν σήμερα να ζουν δίπλα μας. Η μνήμη τους δίνει νόημα στην ζωή μας.

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

5η Μαρτίου 2007

[SRV]

Ενδιαφέρον! Ευχαριστούμε thouthou.

Πρέπει οπωσδήποτε να προσέχουμε περισσότερο την ορθογραφία μας, όλοι.


"Η μνήμη τους δίνει νόημα στην ζωή μας."

Αυτή η φράση αξίζει Μίαν Ελλάδα!

:)

[SRV]

Άκυρο. Θα το προσθέσω τον Μάιο...

[thodoris88]

Μπράβο thouthou μου σηκώθηκε η τρίχα
Είναι μια μαύρη στιγμή στην ιστορία μας κάτι πήγε στραβά και για αυτό για άλλη μια φορά φταίνε οι άχρηστοι που μας κυβερνάνε και τα λάθη τους .Λάθη τα οποία θα συνεχίζουν να γίνονται κα δεν πρόκειται να σταματήσουν. Είχα την τιμή να υπηρετήσω και εγώ στην ΕΛΔΥΚ το 2003 και το σίγουρο είναι ότι σου προκαλεί ένα αίσθημα οργής να βλέπεις κάθε μέρα την τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο, να κυκλοφορείς σε μια πόλη που την χωρίζει ένα τείχος στα δυο, να βλέπεις από το φυλάκιο στην οδό Λύδρας την νεκρή ζώνη ένα στοιχειωμένο κομμάτι της Λευκωσία σαν να μην πέρασε μέρα από τότε να σου θυμίζει το αιματοβαμμένο παρελθόν.

ΥΓ: Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη τα Δεκατρία Περιστέρια
Εκδόσεις Λιβάνη.
Είναι για τους αγνοουμένους της Κύπρου που τουλάχιστον μέχρι το 90 ζούσαν ακόμα

[giwrgos21]

rubinho pantote tous timane tous hrwews poios sou ipe to anti8eto?

ISE MEGALOS THOUTHOU

[Peter Pan]

Μπράβο σου φίλε εύγε και εις ανώτερα. Καλά τους τα είπες

[Thanos.]

Ο όρκος της Φανερωμένης

«Δύσκολος είναι ο αγών. Δεν τρέφομεν προς τούτο αυταπάτας. Αλλ’ εις την ψυχήν όλων μας καίει άσβεστος φλοξ, ο πόθος της ελευθερίας. Την φλόγα αυτήν ουδεμία δύναμις εγκόσμιος δύναται να κατασβέση. Οι δε άνεμοι, τους οποίους αι δυνάμεις της βίας και της τυραννίας εξαπολύουν κατ’ αυτής, απ’ εναντίας την αναρριπίζουν κα την ενισχύουν. Και από την φλόγα αυτήν οραματιζόμεθα την ελευθερίαν να αναγεννάται πάλιν ως ο μυθολογικός αρχαίος φοίνιξ.

Κύπριοι αδελφοί,

Στώμεν καλώς. Ουδείς ας ορρωδήση. Ουδείς ας προδώση τας αρχάς και τας πεποιθήσεις του. Είμεθα Έλληνες και μετά των Ελλήνων επιθυμούμεν να ζήσωμεν.

Υπό τους ιερείς αυτούς θόλους ας δώσωμεν σήμερον τον άγιον όρκον: Θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικόν μας αίτημα. Άνευ υποχωρήσεων. Άνευ παραχωρήσεων. Άνευ συναλλαγών. θα περιφρονήσωμεν την βίαν και την τυραννίαν. Με θάρρος θα υψώσωμεν το ηθικόν παράρτημα μας υπεράνω των μικρών και εφημέρων κωλυμάτων, εν και μόνον επιδιώκοντες, εις εν και μόνον αποβλέποντες τέρμα, την Ένωσιν και μόνον την Ένωσιν».

Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (22.8.1954)


Mprabo gia olo auto to thread....aksios

[OlgaM]

http://www.isxys.org/famagusta

Gia osous theloun na upograpsoun, me skopo na epistrafei h Ammoxwstos stous monimous katoikous ths!

[thouthou]

Αντιγραφή από το
http://www.noitikiantistasis.com/wordpress/
-----------------------------------------------------------------------
Να θυμίζη Εκείνην…
By Λάμπρος - www.N-A.gr

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 13 Μαρτίου 2007
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου

Μιλτιάδης λεγόταν ο πατέρας του. Κι η μάνα του Αφροδίτη. Ακούστε, λοιπόν, τι ειδικού βάρους ονόματα οι γονιοί του: Μιλτιάδης! Μαραθώνας. 490 προ Χριστού. Ο Αθηναίος στρατηγός, νικητής των ορδών που έστειλε ο Δαρείος για να σκλαβώσουν την Ελλάδα. Μιλτιάδης. Επικεφαλής του οπλιτικού στρατού Αθηναίων και Πλαταιέων: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι, Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν» (Σιμωνίδου επίγραμμα). Σε όλους τους αιώνες, άλλος Μιλτιάδης δεν έγινε γνωστός. Και η Αφροδίτη, χωρίς δεύτερη. Μία και Κύπριδα. Των πανελλήνων υμνουμένη θεά του έρωτα…

Τον ίδιο, Ευαγόρα τον βαφτίσανε. Βαρύτιμο όνομα 25 αιώνων «εις Κύπρον Σαλαμίνα». Από τον τελαμώνειο Τεύκρο η καταγωγή. Με του Ισοκράτη ονομαστί τα εγκώμια: «Παις μεν γαρ ων έσχεν κάλλος και ρώμην και σωφροσύνην… Ανδρί δε γενομένω ταύτα τε πάντα συνηυξήθη και προς τούτοις ανδρεία προσεγένετο και σοφία και δικαιοσύνη, και ταύτ’ ου μέσως ουδ’ ώσπερ ετέροις τισίν, αλλ’ έκαστον αυτών εις υπερβολήν»… Παιδί είχε την ομορφιά, τη δύναμη και τη σωφροσύνη… Όταν έγινε άνδρας τα προτερήματα τούτα μεγάλωσαν μαζί με την ηλικία του και προστέθηκε σ’ αυτά και η ανδρεία, η σοφία και η δικαιοσύνη και μάλιστα όχι σε μέτριο βαθμό, όπως σε άλλους, αλλά το καθένα τους σε υπερβολικό βαθμό… (Ισοκράτους Ευαγόρας 22-23, μεταφρ. Σωκρ. Παπαϊωάννου, εκδ. Κάκτος).

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 1957. Τέσσερις μόνο ώρες πριν τον κρεμάσουν οι Εγγλέζοι. Κάθεται γαληνεμένος στο κελί 8 των μελλοθανάτων. Μερικά μέτρα από την αγχόνη. Και γράφει επιστολή στην αδελφή του. Για το κοριτσάκι της που λογάριαζε εκείνος να βαφτίσει: «Ώρα 7.30 μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου./ Η πιο όμορφη ώρα./ Μη με ρωτάτε γιατί (…) Τ’ όνομα που θα της δώσης θέλω να είναι πεντασύλλαβο, και να θυμίζη εκείνην, για την οποία ήρθα ως εδώ. Να θυμίζη εκείνην, για την οποία έγραψε ο ποιητής Σολωμός το πιο όμορφο τραγούδι του. ΕΚΕΙΝΗΝ, την οποίαν κάθε άνθρωπος επιθυμεί πιο πολύ απ’ όλα. Κατάλαβες, αδελφή μου;»… (Γ. Χατζηκωστή: «Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο ήρωας κι ο ποιητής», εκδ. Επιφανίου, σελ.79).

Τρίτη 13 Μαρτίου 2007:
Απ’ τα Κόκκαλα βγαλμένη
και του Ευαγόρα τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά.

http://img458.imageshack.us/img458/7907/evagorasjd8.jpg

[OlgaM]

Αντιγραφή από το
http://www.noitikiantistasis.com/wordpress/
-----------------------------------------------------------------------
Να θυμίζη Εκείνην…
By Λάμπρος - www.N-A.gr

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 13 Μαρτίου 2007
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου

Μιλτιάδης λεγόταν ο πατέρας του. Κι η μάνα του Αφροδίτη. Ακούστε, λοιπόν, τι ειδικού βάρους ονόματα οι γονιοί του: Μιλτιάδης! Μαραθώνας. 490 προ Χριστού. Ο Αθηναίος στρατηγός, νικητής των ορδών που έστειλε ο Δαρείος για να σκλαβώσουν την Ελλάδα. Μιλτιάδης. Επικεφαλής του οπλιτικού στρατού Αθηναίων και Πλαταιέων: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι, Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν» (Σιμωνίδου επίγραμμα). Σε όλους τους αιώνες, άλλος Μιλτιάδης δεν έγινε γνωστός. Και η Αφροδίτη, χωρίς δεύτερη. Μία και Κύπριδα. Των πανελλήνων υμνουμένη θεά του έρωτα…

Τον ίδιο, Ευαγόρα τον βαφτίσανε. Βαρύτιμο όνομα 25 αιώνων «εις Κύπρον Σαλαμίνα». Από τον τελαμώνειο Τεύκρο η καταγωγή. Με του Ισοκράτη ονομαστί τα εγκώμια: «Παις μεν γαρ ων έσχεν κάλλος και ρώμην και σωφροσύνην… Ανδρί δε γενομένω ταύτα τε πάντα συνηυξήθη και προς τούτοις ανδρεία προσεγένετο και σοφία και δικαιοσύνη, και ταύτ’ ου μέσως ουδ’ ώσπερ ετέροις τισίν, αλλ’ έκαστον αυτών εις υπερβολήν»… Παιδί είχε την ομορφιά, τη δύναμη και τη σωφροσύνη… Όταν έγινε άνδρας τα προτερήματα τούτα μεγάλωσαν μαζί με την ηλικία του και προστέθηκε σ’ αυτά και η ανδρεία, η σοφία και η δικαιοσύνη και μάλιστα όχι σε μέτριο βαθμό, όπως σε άλλους, αλλά το καθένα τους σε υπερβολικό βαθμό… (Ισοκράτους Ευαγόρας 22-23, μεταφρ. Σωκρ. Παπαϊωάννου, εκδ. Κάκτος).

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 1957. Τέσσερις μόνο ώρες πριν τον κρεμάσουν οι Εγγλέζοι. Κάθεται γαληνεμένος στο κελί 8 των μελλοθανάτων. Μερικά μέτρα από την αγχόνη. Και γράφει επιστολή στην αδελφή του. Για το κοριτσάκι της που λογάριαζε εκείνος να βαφτίσει: «Ώρα 7.30 μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου./ Η πιο όμορφη ώρα./ Μη με ρωτάτε γιατί (…) Τ’ όνομα που θα της δώσης θέλω να είναι πεντασύλλαβο, και να θυμίζη εκείνην, για την οποία ήρθα ως εδώ. Να θυμίζη εκείνην, για την οποία έγραψε ο ποιητής Σολωμός το πιο όμορφο τραγούδι του. ΕΚΕΙΝΗΝ, την οποίαν κάθε άνθρωπος επιθυμεί πιο πολύ απ’ όλα. Κατάλαβες, αδελφή μου;»… (Γ. Χατζηκωστή: «Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο ήρωας κι ο ποιητής», εκδ. Επιφανίου, σελ.79).

Τρίτη 13 Μαρτίου 2007:
Απ’ τα Κόκκαλα βγαλμένη
και του Ευαγόρα τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά.

http://img458.imageshack.us/img458/7907/evagorasjd8.jpg
sigkinithika afantasta

[dalios]

Διεθνής Εκστρατεία για την επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της

www.isxys.org/famagusta (http://www.isxys.org/famagusta)

[kotsikaris]

Athanati

[j_mo13]

Pragmatika mpravo!!!

Xoma pou perpatisa
gi pou nostalgo
xoma pou m'anastises
Ammoxostos!!!

[maxwell40]

Και για να συνεισφέρω στα όσα γράφονται για τότε.... Ο Μπονάνος είχε πεί το πιό απίθανο πράγμα που θα περίμενε Ελληνάς να ακουστεί... " Κύριοι, οι Τούρκοι χτυπάνε την Κύπρο. Εμείς είμαστε η Ελλάς". Να γελάσω ή να κλάψω???

[nekktarios]

malon gia poli klama einai

[thouthou]

" Κύριοι, οι Τούρκοι χτυπάνε την Κύπρο. Εμείς είμαστε η Ελλάς". Να γελάσω ή να κλάψω???
Να τα πάρεις στο κρανίο...... Να πεις "φτάνει ρε ξεφτίλες, ως εδώ"...... Με το κλάμα ή το γέλιο δεν κάνουμε τίποτε.... Αν δεν διεκδικήσουμε να γράψουμε την ιστορία του μέλλοντός μας, τότε θα την γράψουν πάλι αυτοί οι ίδιοι.... Ε, όχι πια.....

[DIOMEDESGR]

Θερμά συγχαρητήρια thouthou!!!!!!!

[Thanos.k]

οι κυπριοι αν επιλεξουν την οδο εξω απο την Ελλαδα εκεινοι θα χασουν ενα φου θα κανει η τουρκια και θα τους παρει τα βρακια.Αυτο δεν το καταλαβαινουν καποιοι ,καλως η κακος η κυπρος στηριζεται σε πολλα θεματα στην Ελλαδα εμμεσα η αμεσα.

[nekktarios]

οι κυπριοι αν επιλεξουν την οδο εξω απο την Ελλαδα εκεινοι θα χασουν ενα φου θα κανει η τουρκια και θα τους παρει τα βρακια.Αυτο δεν το καταλαβαινουν καποιοι ,καλως η κακος η κυπρος στηριζεται σε πολλα θεματα στην Ελλαδα εμμεσα η αμεσα.


poli sosta to egrapses file mou
prepi na to katalaboune kapia mera oli stin kypro afto
kai fisika na stamatisoune na qeoroune oli thn ellada eipefqini giafto pou egine to 74

[nemea]

Otan Vroume Oti Mas Enonei Tote Tha Papsoume Na Eimaste Anohtoi !!!

Tragikes Stigmes Pou Den Prepei Na Ksexname ......

H Vlakeia Ton Ellhnon Synexizetai Kyriea Kai Kyrioi .....sta Biblia Ths Istorias Mas ...apo Grafikous Ilithious Pou Grafoun Oti Theloun ...

Ta Parapano Prepei Na Ta Diavazoun Oi Mathites....kai Na Ta Didaskontai Oxi Gia Na Misisoun Ton Tourko Oute Ton Ellhna ...alla Gia Na Gnorizoun Apo Ti Prepei Na Fylagontai ....efcharistoume Gia To Efodio Gnosis ...!!!!

[gigabite76]

ειλικρινα ισως λογω καταγωγης να θελω να κλαιω οταν ακουω για το 74 συγχαρητιρια φιλε

[giwrgos21]

ο στοχος παραμενει ενας.. η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ η ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ και επειτα η ΕΝΩΣΙΣ !

Η ταν Η ΕΠΙ ΤΑΣ

[gtk]

ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΠΑΛΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΘΑ 'ΝΑΙ!!!!:shoot2::shoot2::shoot2:

[XxLYKOSxX]

paidia ego exo akousei gia ena dimopsifisma pou egine prin to 74 opou to 90% twn kipriwn thelane enwsi me tin ellada.
1) isxiei i malkies akousa????
2) an isxiei gti den egine pote auti i enwsi?

[Lemeshianos]

poli sosta to egrapses file mou
prepi na to katalaboune kapia mera oli stin kypro afto
kai fisika na stamatisoune na qeoroune oli thn ellada eipefqini giafto pou egine to 74

H Ellada apoteleitai apo tous Ellines, ton lao tis!
Symfwnw pws kathe fora pou leme oi Ellines tis Kyprou oti fteei i Ellada, kanoume zimia ston eauto mas!
Gia to oti egine fteei i tote kyvernisi an mporeis na xaraktiriseis etsi tin Xounta. Kai oi Ellines ypeferan apo tin xounta.
To thema einai na min koitas pisw, na rixneis euthines, na prospatheis na vreis pios fteei gia na ton "timwriseis". Oti egine, egine. Den tha allaxei kati!
Eidame ti egine otan ypirxe dixonoia! Twra auto pou prepei na kanoune einai mathoume apo ta lathi tou parelthontos kai na sxediasoume to mellon.
Dystixws i frasi "na mathoume apo ta lathi mas" exei katantisei klise ta teleutaia 5-15 xronia!

[thouthou]

paidia ego exo akousei gia ena dimopsifisma pou egine prin to 74 opou to 90% twn kipriwn thelane enwsi me tin ellada.
1) isxiei i malkies akousa????
2) an isxiei gti den egine pote auti i enwsi?
Αντιγραφή από το http://cyprus.novopress.info/?p=62
-------------------------------------------------------------------------------------------------
http://img205.imageshack.us/img205/949/enwtikodhmopshm5.jpg

15-22 Ιανουαρίου 1950. Ολόκληρη η Κύπρος βρίσκεται σε αναβρασμό. Με πρωτοβουλία της εθναρχίας διεξάγεται δημοψήφισμα με σκοπό την συλλογή υπογραφών για να απαιτήσουν οι Έλληνες της Κύπρου το αυτονόητο. Την ΕΝΩΣΗ με την μάνα Ελλάδα. Σε κάθε επαρχία, σε κάθε ενορία, σε κάθε προαύλιο των εκκλησιών, στήνονται πρόχειρα τραπέζια. Πάνω η πιο βαρια κληρονομιά και υποχρέωση. Ο τίτλος βαρύς «ΑΞΙΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ». Οι καμπάνες των εκκλησιών κτυπούσαν χαρμόσυνα. Μετά από δεκαετίες ψεύτικων υποσχέσεων και ανώφελης προσμονής οι Έλληνες της Κύπρου αναλαμβάνουν ακόμα ένα εγχείρημα για να διεκδικήσουν την ΕΝΩΣΗ. Οι Εγγλέζοι προειδοποιούν τους δημοσίους υπαλλήλους μην λάβουν μέρος σ΄ αυτή την «απαράδεκτη ενέργεια». Όλος όμως ο λαός είχε επίγνωση του καθήκοντός του. Το αποτέλεσμα εκπληκτικό. 215,108 από τους 224,747 ψηφοφόρους, το 97.8% δηλαδή του πληθυσμού αξιώνει την ΕΝΩΣΗ με την Ελλάδα.Η αντιπροσωπία που αποστέλλεται τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Βρετανία δεν έχει τα ποθητά αποτελέσματα. Οι Έλληνες της Κύπρου έχουν όμως συνειδητοποιήσει το ποθούμενο. ΕΝΩΣΗ. Αυτή η μεθυστική γεύση πλημμύρισε τους αγνούς κύπριους πατριώτες οι οποίοι μετά από 5 χρόνια υπέγραψαν με το αίμα τους την ΕΝΩΣΗ.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Κολοβή ανεξαρτησία το 1960, διακοινοτικές ταραχές το 1963-64, εισβολή το 1974, ομόφωνες συμφωνίες με αποδοχή της ομοσπονδίας από όλα τα κόμματα το 1989, σχέδιο Ανάν 2004. Το 1950 ο λαός αξίωνε ΕΝΩΣΗ. Αυτοί σήμερα αξιώνουν ομοσπονδία και βάλε. Υπάρχει όμως η «τρέλλα» ακόμα. Το χρονικό του ξεπουλήματος της Κύπρου δεν θα μας βρει σύμφωνους. Εμείς, όπως και αυτοί το 1950 και όπως έλεγε ο όρκος της Φανερωμένης το 1954 “Με θάρρος θα υψώσωμεν το ηθικόν παράστημα μας υπεράνω των μικρών και εφήμερων κωλυμμάτων, εν και μόνον επιδιώκοντες, εις εν και μόνον αποβλέποντες τέρμα: Την Ένωσιν και μόνον την Ένωσιν”

Έχουν περάσει 65 χρόνια από το ιστορικό εκείνο δημοψήφισμα όπου το 97,5% του πληθυσμού της Κύπρου ψήφισαν υπέρ της ενώσης της Κύπρου με την Ελλάδα(οι κυβερνητικοί δεν είχαν ψηφίσει). Στον περίδοξο θρόνο του Απ.Βαρνάβα καθόταν ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Β’, ο επίσκοπος με τα φλογισμένα ράσα, αληθινό ηφαίστειο πατριωτισμού, πατριωτική φλόγα που αποτελούσε τη συνισταμένη των πατριωτικών δυνάμεων του λαού, του οποίου τάχθηκε πολιτικός και θρησκευτικός αρχηγός.

Μέχρι της ιστορικής εκείνης μέρας είχαν διεξαχθεί ατέλειτωτοι αγώνες των Κυπρίων για τη δική τους λευτεριά. Η έκρηξη των Κυπρίων το 1931 είχε ως αποτέλεσμα το απαίσιο και καταθλιπτικό παλμερικό καθεστώς, που οι Κύπριοι των ημερών εκείνων θυμούνται ακόμα με πικρία. Ήρθε ύστερα ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος για να ακουστούν από τα στόματα των μεγάλων παχιά λόγια για την απελευθέρωση των λαών, αλλά μονάχα λόγια. Οι Κύπριοι πείθονται στα λόγια αυτά και πυκνώνουν τις τάξεις των στρατιωτών της Μ.Βρετανίας, η οποία φωνάζει στα πέρατα του κόσμου, πως αγωνίζεται για την λευτεριά των μικρών και των αδύνατων. Η Ελλάδα γίνεται ολοκαύτωμα στον μεγάλο αυτό αγώνα, ακούγοντας από επίσημα στόματα πως θα ‘ναι μέτοχος στα κέρδη της νίκης και δεν θα ξεχαστεί ποτέ η δική της συμβολή στον τιτάνιον εκείνο αγώνα. Τελιώνει ο πόλεμος και η Ελλάδα, πρωτουργός και βασικός συντελεστής της νίκης, ξεχνιέται στο μοίρασμα των κερδών. Με πολύ κόπο κατάφεραν να της παραχωρήσουν τα Δωδεκάνησα και μια οικονομική βοήθεια για να επουλώσει τις πληγές που τις άνοιξε ο πόλεμος. Οι Κύπριοι ζητούν το δίκαιο τους με πρεσβίες και υπομνήματα για να αντικρύσουν:
1) Επιστράτευση από την αγγλική διπλωματία αρχαιολόγων, εθνολόγων, Ιστορικών και λαογράφων (η επιστράτευση άρχισε από την εποχή του Παλμερικού καθεστώτος) οι οποίοι να προσπαθούν να αποδείξουν πως οι Κύπριοι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Έλληνες.
2) Την απειλή οικονομικής κατάρρευσης και πείνας με την Ελλάδα στην Κύπρο και
3) Διαβήματα της αγγλικής πολιτικής στην Ελλάδα για να επέμβει η Ελληνική Κυβέρνηση και να ματαιώσει το δημοψήφισμα για το οποίο πήρε κιόλας απόφαση η Εθναρχία. Η πρώτη δουλεία της αγγλικής πολιτικής ήταν να καταπολεμήσει με κάθε τρόπο το δημοψήφισμα, αφού δοκίμασε να εξαπατήσει τους Κύπριους με την περίφημη Διασκεπτική και με το Σύνταγμα χωρίς να το κατορθώσει.

Οι λόγοι που ανάγκασαν την Εθναρχία να προχωρήσει στο Δημοψήφισμα εκτίθενται στην εγκύκλιο που απέλυσε στον Κυπριακό λαό κατά την 8η Δεκεμβρίου του έτους 1949 και αξίζουν τον κόπο να τους επαναλάβουμε εδώ για να διαβαστούν. Η υπογράμμιση ορισμένων σημείων του κειμένου είναι δική μας:
«Κυπριακέ λαέ

Του θεού δώρον είναι η Ελευθερία. Της θείας ευλογίας η μικρά πατρίς μας στερείται από αιώνων πολλών. Ξένος κυρίαρχος της νήσου μας κατα την τελευταία εβδομηκονταετίαν παραμένει η Μ.Βρεττανία.

Δια την ανάκτησιν της ελευθερίας της η Κύπρος ούδεποτε έπαυσε ν’αγωνίζεται. Καθ’όλον το διάστημα της Αγγλικής κατοχής εξεδήλωσε ποικιλοτροπώς την θέλησιν της ν’απαλλαγή του ξένου ζυγού. Διαμαρτυρίαι, υπομνήματα, συλλαλητήρια, πρεσβείαι, ουδόλως έτυχον της προσοχής του κυρίαρχου, όστις τουναναντίον μετεχειρίσθη παν μέσον προς κατάπνιξινκαι υπονόμευσιν του εθνικού φρονήματος του Κυπριακού λαού. Μετα καρτερίας αληθώς ελληνοχριστιανικής αντιμετωπίσθησαν πάντα όσα ο ξένος κυρίαρχος εμηχανεύθη προς τον σκοπόν τούτον.

Και επήλθε τέλος ο δέυτερος παγκόσμιος πόλεμος , κατά τον οποίο μεγαλόστομοι ηκούσθησαν εκ νέου αι περι ελευθερίας και αυτοδιαθέσεως των λαών διακύρηξεις του στρατοπέδου των δημοκρατιών, εκ των ηγετών του οποίου ήσαν οι κυρίαρχοι μας Άγγλοι. Εις τον αγώνα εκίνον συνέβαλον εκ των πρώτων η Κύπρος διά χιλιάδων στρατιωτών και του υλικού της πλούτου, ολοκαύτωμα δε κατέστη η μητήρ Ελλάς, διά να εξασφαλίση διά της θυσίας της και την πρώτην και την τελικήν νίκην.

Τερματισθέντος όμως του πολέμου έπεα πτερόεντα απεδείχθησαν αι περί ελευθερίας και δικαιοσύνης επαγγελίαι της Μ.Βρεττανίας και φενάκη αι προς την Ελλάδα και την Κύπρο αειδείς υποσχέσεις της περί μερισμού των αγαθών της νίκης.

Όχι μόνος δεν είδαμεν οι Κύπριοι την πραγμάτωσιν της εθνικής μας αποκαταστάσεως, αλλά αντιθέτως αντικρύσαμεν την Μ.Βρεττανίαν να μηχανάται τα πάντα δια την παράτασιν της επί της νήσου μας κυριαρχίας της. Προς συγκάλυψιν της ανεπιθύμητου ενταυθό παραμονής της, την είδομεν να αποπειράται παγίδευσιν του τόπου, να επινοή και δημιουργή την αμαρτωλόν εκείνην Συμβουλευτικήν Συνέλευσιν. Και όταν δια της σθεναράς αντιδράσεως της νήσου εξημενίσθησαν τα περί επιβολής συντάγματος σχέδια, δεν είδομεν την ξενοκρατίαν να αναγνωρίζη και ικανοποιή την περί Ενώσεως αξίωσιν της Κύπρου, αλλά αντιθέτως και ηκούσαμεν τον μετά της Συμβουλευτικής ναυαγήσαντα λόρδον Ουίνστερ να λέγη ότι ουδείς εκ του λαού υπέβαλε προς αυτόν την περι Ένώσεως αξίωσιν.
Κυπριακέ λαέ,
Η ώρα της εθνικής αποκαταστάσεως έφθασε. Σύσσωμον το Πανελλήνιον από των βασιλέων ημών μέχρι του τελευταίου πολιτού, του τύπου και των σωματείων και ιδρυμάτων της ελευθέρας πατρίδος, παρακολουθούν αγρυπνώς και στοργικώς και ολοψύχως μετέχουν εις τον απελευθερωτικόν αγώνα μας. Απανταχού του φιλελευθέρου κόσμου υπάρχουν οι πρόθυμοι και σημαίνοντες συνήγοροι της δίκαιας αξιώσεως μας. Ας προσέξωμεν ότι η ελευθερία εδωρήθη μεν υπό του Θεού προς τον άνθρωπον, αλλά μόνον δι’αγώνων επιπόνων και συνεχών εξαναγκάζονται οι κυρίαρχοι να αναγνωρίζουν εις τους υπ’αυτών κυριαρχουμένους το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως.

Η μέχρι τούδε στάσις της κυρίαρχου δυνάμεως έχει πείσει πάντας ότι αυτή μένει ασυγκίνητος προ της στερράς θελήσεως ημών όπως ενωθώμεν μετά της μετρός Ελλάδος. Ευγλώττως ομιλεί και η στάσις του Άγγλου υπουργού των στρατιωτικών κ. Σίνγουελ, όστις αμέσως μετλα την πρόσφατον επίσκεψιν του εις την Κύπρον εδήλωσε πρός τον τύπον εν Αθήναις, οιωνεί μυκτηρίζων τον αγώνα μας, ότι ουδεμίαν υπέρ της Ενώσεως εκδήλωσιν αντελήφθη κατά την εν Κύπρώ παραμονήν του.

Ανάγκη, συνέπεια πάντων τούτων, να εκδηλωθώμεν εντονώτερον. Εφ’ όσον δε και πολιτικοί ηγέται της Αγγλίας διεκήρυξαν πανηγυρικώς και δη αυτός ο Βρεττανός πρωθυπουργός κ.Άτλη ότι ουδείς λαός εξ αναγκάζεται να παραμείνη ακουσίως εντός της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας, το ενδεδειγμένον είναι όπως διά τρόπου διεθνώς ανεγνωρισμένου, διαδηλώσωμεν την αμετάτρεπτον θέλησιν μας να ενωθώμεν μετά της μετρός Ελλάδος. Εντεύθεν ως τεταγμένοι φρουροίτων συμφερόντων της νήσου , προεκρίναμεν , κατά τα ήδη εξαγγελθέντα ως πρώτον μέτρον του περαιτέρω απελευθερωτικού μας αγώνος, την διεξαγωγήν Δημοψηφίσματος. Τούτο διά να καταδειχθή διά μίαν εισέτι φοράν, ότι σύμπας ο λαός ουδέν άλλο επιζητεί, ειμή την Ένωσιν

Θα καλέσωμεν την Κυβέρνησιν όπως εαν θελήση διενεργήση η ίδια το Δημοψήφισμα, παρέχουσα πάντα τα ενδεδειγμένα εχέγχυα διά την ελευθέραν και αμερόληπτον διεξαγωγήν του. Εάν η κυβέρνησις δεν αποδεχθή την εισήγηση ταύτην, θα χωρήσωμεν ημείς εις το Δημοψήφισμα, το οποίον θα διενεργηθή την 15ην Ιανουαρίου 1950.
Κυπριακέ λαέ
Καλείσαι, όπως ηνωμένος και αδιάσπαστος υπέρ πάσαν άλλην περίπτωσιν επιτελέσης και τώρα προς την δουλήν πατρίδα καθήκον σου μετ’ενθουσιασμό. Δι Ένωσιν και μόνον Ένωσιν ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσης διά της ψήφου σου. Σύνθημα μοναδικόν διά πάντας: Ένωσιν και μόνον Ένωσιν. Και δι’αυτήν να δοθή η ψήφος και του τελευταίου Κυπρίου.

Το δημοψήφισμα αποτελεί ειρηνικήν μάχην της οποίας η νικηφόρος έκβασις θα συμβάλη τα μέγιστα εις τον ενςτικόν αγώνα μας. Εις τον αγώνα τον καλόν ουδείς να υπολειφθή.
Εμπρός Κύπριοι! Όλοι εις τας επάλξεις διά την μάχην του Δημοψηφίσματος διά την εθνικήν αποκατάστασίν μας. Δια την ένωσιν με την αθάνατον Μητέρα Ελλάδα. Ο δίκαιος Θεός, οστίς εδημιουργησε τον άνθρωπον διά να ζη ελεύθερος, είναι βοηθός και παραστάτης του αγώνος μας ».

Ζήτω η Ένωσις

Διαπύροι πρός Κύριον εύχεται
Ο Κύπρου ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Ο Πάφου ΚΛΕΟΠΑΣ
Ο Κιτίου ΜΑΚΑΡΙΟΣ
Ο Κυρηνείας ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ
Ο Σαλαμίνος ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ

Εν τη ‘Ι Αρχιεπισκοπή Κύπρου τη 8 Δεκεμβρίου 1949.

Μετά την απόλυση της εγκυκλίου αυτής ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Β υπέβαλε προς τον τότε Κυβερνήτην της Κύπρου Σερ Άντριου Ραϊτ αίτηση στην οποίαν τόνιζε δύο σημεία:
1) Να αναλάβη η κυβέρνηση τη διενέργεια του Δημοψηφίσματος και να λάβει τα μέτρα που χρειάζονται ώστε το Δημοψήφισμα να ‘ναι ελεύθερον και αδιάβλητο από οποιαδήποτε πλευρά.
2) Να έχει υπόψη της η Κυβέρνηση πως η Εθναρχία είναι αποφασισμένη να διενεργήσει η ίδια το Δημοψήφισμα σε περίπτωση που η Κυβέρνηση θα αρνιόταν να το αναλάβει.
Η απάντηση ήταν βέβαια αρνητική και μάλιστα απειλούσε να λάβει μέτρα εναντίον της Εθναρχίας σε περίπρωση που θα γινόταν αφορμή να διασαλευθή η τάξη εξετίας του Δημοψηφίσματος.

Δεν περιορίστηκε όμως στις απειλές αυτές. Πρώτη και άμεση ενέργεια ήταν η εξορία του διευθεντή του Έθνους Παντελή Μπίστη και λίγο αργότερα του Σωκράτη Λοιζίδη, ο οποιός σαν Γ.Γ. της ΠΕΚ ενθουσίαζε τα πλήθη των γεωργών με τις επισκέψεις και ομιλίες του. Με τις ενέργειες αυτές πίστευε η Κυβέρνηση πως θα τρομοκρατούσε τους Κυπρίους των οποίων ο ενθουσιασμός και η αγάπη προς τη λευτεριά φούντωνε από μέρα σε μέρα γιατί η ιδέα του Δημοψηφίσματος ήρθε ακριβώς στην ώρα της. Από την άλλη μια εγκύκλιος της Αρχιγραμματείας προς τους κυβερνητικούς υπαλληλούς απαγόρευε την ψήφιση του Δημοψηφίσματος. Το ίδιο για τους διδάσκαλους από μια στραβοτιμονιά της επιτροπείς της ΠΟΕΔ, η οποία απρόκλητα και στα καλά καθούμενα ζήτησε τη γνώμη του διευθυντή της Παιδείας αν πρέπει οι διδάσκαλοι να λάβουν ή όχι μέρος στο Δημοψήφισμα.

Με τα μέτρα αυτά πίστευε η κυβέρνηση πως ένας μεγάλος αριθμός Κυπρίων θα απόφευγε το Δημοψήφισμα, γιατί το αποτέλεσμα του θα επηρεαζόταν ασφαλώς από την αρνητική στάση των κυβερνητικών υπαλλήλων, των διδασκάλων και των Μουχτάρων(Μουχτάρης στην κυπριακή διάλεκτο σημαίνει ο αρχηγός της τοπικής αυτοδιοίκησης) οι οποίοι και στις τρεις περιπτώσεις θα επηρέαζαν συγγενικούς ή φιλικούς ψήφους.

Στο μεταξύ οι καταλόγοι των ψηφοφόρων σε κάθε πόλη και χωρίο ετοιμάστηκαν από τους παπάδες της κάθε ενορίας και περιέλαβαν τα ονόματα όλων των αντρών και γυναικών που είχαν ηλικία μεγαλύτερη των 18 ετών. Ομιλητές από τις διάφορες πόλεις σκορπίστηκαν στα χωριά για να μιλήσουν στους χωρικούς και γύριζαν ενθουσιασμένοι από τον πατριωτικό παμλό που συναντούσαν ανάμεσα στα στρώματα του λαού και δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που οι ομιλητές πήραν μαθήματα πατριωτισμού από απλοικούς ανθρώπους της υπαίθρου.

Η προκήρυξη για τη διενέργεια του Δημοψηφίσματος δεν αναστάτωσε μονάχα την Κυπριακή ύπαιθρο αλλά και την Ελληνική. Η είδηση ξεσήκωσε ολόκληρη την Ελλάδα. Ο τύπος, τα σωματεία, οι οργανώσεις, οι θρησκευτικοί και πολιτικοί αρχηγοί, τα διάφορα ιδρύματα από του Πανεπιστημίου μέχρι της δημογεροντίας του τελευταίου Έλληνικού χωριού έστελαν συνεχή τηλεγραφήματα, γράμματα , ψηφίσματα γεμάτα εθνικό παλμό και συγκίνηση για την απόφαση των Κυπρίων να ζητήσουν τη λευτεριά τους. Οι εφημερίδες συνεχώς επί μέρες έγραφαν συγκινητικά άρθρα και η κίνηση γενικά στην Ελλάδα πήρε τότε την όψη γενικού συναγερμούκι ας ανακατευόταν η ουρά του διαβόλου που λέγεται πολιτική και διπλωματία, να σταματήσει τη θύελλα που ξέσπασε ενάντια στα Αγγλικά σχέδια. Και δεν ενδιαφέρθηκε μονάχα ο ημερήσιος τύπος αλλά και ο περιοδικός και οι λογοτέχνες και οι ποιητές και οι φοιτητές και οι καθηγητές των Πανεπιστημίων που οργάνωναν ομιλίες και συγκεντρώσεις με ψηφίσματα και απαγγελίες ποιημάτων, ένα από τα οποία είναι και το επόμενο:

Το αρχαίο δρυ κι αν κόψανε
λογής ανόσια χέρια
ζει η δύναμη του ακέρια
στη ρίζα τη βαθιά
ζει μεσ’ τ παραπούλια του
πάνθοβολούν τριγύρα
κι όμοια μ’αυτόν μύρα
κι όμοια έχουν ομορφιά

Κύπρο της Μάνας της Ιερής
σαρξ είσαι εκ της σαρκός της
Καημός σου και καημός της
ο μαύρος χωρισμός
Κύπρο=, κι ο νους μας κι η ψυχή σου
μερόνυχτα κοντά σου.
Σαν λέμε τ’όνομα σου
μας πνίγετ’ο στεναγμός

Δε σου λυγίσανε ποτέ
την πίστη στην Ελλάδα
του χρυσαφιού η λαμπράδα,
η φοβέρα της φωτιάς.
Ήσουν πλασμένη τρυφερή
κι αβρή και λουλουδένια,
σε κάναν ατσαλένια
οι αιώνες της σκλαβιάς

Να τα βλαστάρια που έβγαλε
τ’αρχαίο δρυ μεστώσαν.
Στα κλωνιά του σκάλωσαν
προφητικά πουλιά
και προμηνούν την άνοιξη
που ώρα την ώρα φτάνει
χλωρό αγριελιάς στεφάνι
φορώντας στα μαλλιά

Σπύρος Παναγιωτόπουλος

Ήρθε η μέρα του δημοψηφίσματος. Οι οδηγίες της Εθναρχίας για τον τρόπο της διεξαγωγης του είχαν σταλεί εγκαίρως στους ιερείς και τους επιτρόπους των ναών. Το πρωί της ιστορικής εκείνης μέρας η Κύπρος έπλεε στα εθνικά της χρώματα. Είχεν όψη γιορταστική. Και η υπογραφή του συνθήματος: ΑΞΙΟΥΜΕΝ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ άρχισε. Η 15η Ιανουαρίου 1950 ήταν η μεγαλειώδεστέρα εξόρμηση των Κυπρίων, ένα αληθινό ξεχείλισμα πατριωτισμού και αγάπης προς τη λευτεριά. Σύσσωμη η ύπαιθρος δονείται από πατριωτικό ενθουσιασμό. Άντρες και γυναίκες, νέοι και γέροι κατακλύζουν τους ναούς για την υπογραφή του Δημοψηφίσματος που ήταν για όλους έγγραφο τιμής.

Με πηγαίο ενθουσιασμό, με φλογερή πίστη και αγάπη προς την Ελλάδακαι τη λευτεριά, με ακατάβλητο εθνικό φρόνημακαι ανωτερότητα πολιτισμού υπόγραψαν οι Κύπριοι το Δημοψήφισμα τους.

Η 15η Ιανουαρίου του 1950 αποτελεί τον μεγαλύτερο ιστορικό σταθμό στην ιστορία του απελευθερωτικού κινήματος των Κυπρίων. Τη διεξαγωγή του παρακολούθησαν πολλοί ξένοι ανταποκριτές οι οποίοι έγραψαν στις εφημερίδες τους ενθουσιαστηκα λόγια για τη διεξαγωγή του. Εντύπωση μεγάλη έκαναν οι γέροι και οι γριές. Ακουμπώντας στο ραβδί τους έφταναν στο ναό του χωριού και με δάκρυα στα μάτια σταυροκοπιούνταν κι ευχαριστούσαν το Θεό που τους αξίωσε να ψηφίσουν την Ελλάδα. Μαρωνίτες και Τούρκοι υπέγραψαν το Δημοψήφισμα κι οι περισσότεροι από τους Μουχτάρηδες καθώς και πολλοί κυβερνητικοί υπαλλήλοι και δασκάλοι παρά την κυβερνητική απαγόρευση. Εξαιρετική εντύπωση έκαναν οι φοιτητές του Διδασκαλικού Κολλεγιού της Μόρφου. Από τους 96 φοιτητές οι 92 εγκατέλειψαν το Κολλέγιο και πήγαν στην Μόρφου και ψήφισαν παρά την απαγόρευση του Άγγλου Διευθυντού του Κολλεγίου.

Δε σημειώθηκε πουθενά αλλού στον κόσμο, όπου έγιναν Δημοψηφίσματα τόση επιτυχία όση στο Κυπριακό Δημοψήφισμα.

Το αποτέλεσμα εκπληκτικό. 215,108 από τους 224,747 ψηφοφόρους, το 97.8% δηλαδή του πληθυσμού αξιώνει την ΕΝΩΣΗ Το 2.2% που υπολείφθηκαν αντιπροσώπευαν κυβερνητικούς υπαλλήλους , δασκάλους και ελάχιστους μουχτάρηδες. Αν δεν έκανε καμμιά επέμβαση η Κυβέρνηση θα έβγαινε παμψηφεί το Δημοψήφισμα. Στην υπόλοιπη Ελλάδα έφερε αναστάτωση και μια αληθινή χαρά και αγαλλίαση σκορπίστηκε σε πόλεις και χωριά.

Τα ασύστολα ψεύδη της πολιτικής και της διπλωματίας, χιλιοειπωμένα, πως η ενωτική κίνηση στην Κύπρο είναι έργον ολίγων δημεγερτών και λαοπλάνων και πως οι ανθρώποι της υπαίθρου προτιμούν την αγγλική διοίκηση και δε θέλουν την Ελλάδα γκρεμίστηκαν σαν χάρτινοι πύργοι. Και το επιχείρημα των Άγγλων πως οι Κύπριοι είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από Έλληνες καταβαραθρώθηκε με το Δημοψήφισμα και έκτοτε δεν επαναλήφθηκε γιατι οι Κύπριοι απέδειξαν ατράνταχτα πως είναι εκείνοι που θέλουν και πιστεύουν πως είναι και όχι εκείνοι που τους θέλει η πολιτική και η διπλωματία.

Το Δημοψήφισμα ενώ απετελέσε χρυσάς δέλτους για την Κύπρο και ενώ δεν αμφισβητήθηκε στα σοβαρά και απο αυτούς τους Άγγλους , δεν είχε το αποτέλεσμα που έπρεπε να έχει και που έπρεπε να είναι άμεσο. Η Κυπριακή πρεσβεία που ανέλαβε τη μεταφορά του εκεί που έπρεπε και διάσχισε θάλασσες και ωκεανούς, συνάντησε παντού άρνηση με αποτέλεσμα να βρίσκεται η Κύπρος στα σημερινά πολιτικά χάλια και οι Κύπριοι να μη βρίσκουν δικαίωση των αγώνων και των πόθων τους. Δεν λυγίζουν όμως γιατί είναι αληθινά τα λόγια του ποιητή που λέει για την Κύπρο

Δεν της λυγισανε ποτέ
την πίστη στην Ελλάδα
του χρυσαφιού η λαμπράδα,
η φοβέρα της φωτιάς

www.apoellas.com

[SRV]

Τι ειρωνεια...ενα δημοψηφισμα που δεν ελαβεν κανεις υποψην.

Ρε Κυπραίε...αλλος που τη μανα σου δεν σ'εκλαψε κανεις. Ουτε και θα σε κλαψει.

Ζητω η Ενωσις! Ποια ενωσις ρε? Ουτε η Ελλαδα μας ηθελε ουτε εμεις ξεραμε τι θελαμε.

Και οταν μπηκε η Κυπρος στην Ευρωπη οι παπαδες παλι την Ενωση γιορταζανε! "Ζητω η Ενωσις με τη μητερα πατριδα!" φωναζε ο αρχιεπισκοπος. "Ζητω παπα μου!" φωναζαν τα τσουρακια. αχαχαχα ειμαστε ενα νησι για κλαματα και τουρισμο. Ζητω η Ενωσις! ...με τις Ρωσσιδες, τις Βουλγαρες και ολες τις γκομεναρες που παραθεριζουν με τους Ελληναραδες της Κυπρου! :rofl:

Αναμενω καινουργιο σινγκολ απο τους γκοουιν θρου "Καλημερα Κυπρος". :angel:

[mousikix]

tha simfwnisw me ton prolalisanta......

[giwrgos21]

Τι ειρωνεια...ενα δημοψηφισμα που δεν ελαβεν κανεις υποψην.

Ρε Κυπραίε...αλλος που τη μανα σου δεν σ'εκλαψε κανεις. Ουτε και θα σε κλαψει.

Ζητω η Ενωσις! Ποια ενωσις ρε? Ουτε η Ελλαδα μας ηθελε ουτε εμεις ξεραμε τι θελαμε.

Και οταν μπηκε η Κυπρος στην Ευρωπη οι παπαδες παλι την Ενωση γιορταζανε! "Ζητω η Ενωσις με τη μητερα πατριδα!" φωναζε ο αρχιεπισκοπος. "Ζητω παπα μου!" φωναζαν τα τσουρακια. αχαχαχα ειμαστε ενα νησι για κλαματα και τουρισμο. Ζητω η Ενωσις! ...με τις Ρωσσιδες, τις Βουλγαρες και ολες τις γκομεναρες που παραθεριζουν με τους Ελληναραδες της Κυπρου! :rofl:

Αναμενω καινουργιο σινγκολ απο τους γκοουιν θρου "Καλημερα Κυπρος". :angel:

ζητω το σαπιο μυαλο σου !

[mimispaok]

Ρε παιδιά ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί ο Μακάριος τα χάλασε με την Αθήνα; Δεν εννοώ με την χούντα αλλά με την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου πριν το 1967;

[cyclops]

Ευχαριστω για το κοπο σου. Ειναι πολυ χρησιμες πληροφοριες που ολοι πρεπει να γνωριζουν ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

[cyclops]

Αναρωτιέμαι αν εχετε την δυνατοτητα να βρειτε κατι σχετικα με τα ΥΜια το 96 σας ευχαριστω

[Γρηγόρης]

Δόξα στα παλικάρια που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα... ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ!

ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ... ΑΝΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ!

[giwrgos21]

Αναρωτιέμαι αν εχετε την δυνατοτητα να βρειτε κατι σχετικα με τα ΥΜια το 96 σας ευχαριστω

αδερφε παρε.. http://www.greekzlive.com/forum/showthread.php?t=163752&highlight=IMIA

[didima]

Θαυμάσια Εργασία

[iwannhs_d]

h eldyk polemouse tous tourkous kai oi statiwtes tou makariou thn eldyk!!

[giwrgos21]

φιλε αστο.. δεν ειναι καθολου ετσι οπως το λες.. απλα μη μπουμε σαυτη τη διαδικασια τωρα να δουμε ποιος εφταιξε ποιος προδοσε και ποιος κυνηγουσε ποιον..

νομιζω το αρθρο ειναι αρκετα καλο, εξηγει πολλα γεγονοτα αναλυτικα και αξιζει να διαβαστει.. μπραβο στο παιδι που εκανε τον κοπο να το φτιαξει

[suca]

h eldyk polemouse tous tourkous kai oi statiwtes tou makariou thn eldyk!!

ekane kai xeirotera o makarios polloi apo thn oikogenia mou tote htan anwteroi axiwmatiko ston strato kai eixan paei sthn kipro kai alloi htan sto epitelio asto kai ton kanan kai ethnarxh meta mhn anoixoume aythn thn kouvanta dne tha teleiwsei pote

[iwannhs_d]

o prwtos Ellhnas stratiwths skotwthike eksw apo thn arxiepiskoph apo stratiwth tou Makariou!!polemhse o pateras m ekei to 74.eidan polla ta matia tou

[cyclops]

αδερφε παρε.. http://www.greekzlive.com/forum/showthread.php?t=163752&highlight=IMIA

Σε ευχαριστω φιλε μου

[giwrgos21]

o prwtos Ellhnas stratiwths skotwthike eksw apo thn arxiepiskoph apo stratiwth tou Makariou!!polemhse o pateras m ekei to 74.eidan polla ta matia tou

φιλε ητανε ολα προδομενα εξ αρχης.. ελεω χουντας, (βλεπε Ιωαννιδης-usa) ελεω Μακαριου και αγγλικης ψεφτιας ! αυτο που ειπες. ειναι να μην αρχισουμε.
σε καμια περιπτωση ομως δεν φταιει ο κυπριακος Ελληνισμος ο οποιος επιμονα ζητουσε επι 20ετιας και βαλε με αγωνες, αυτοθυσιες και λαχταρα την Ενωση!

[thouthou]

Ήρθαν οι μέρες πάλι....
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

[Epanema1]

Συμπληρωματικά με το κείμενο του Θουθου, όποιος ενδιαφέρεται να μαθαίνει τα της Κύπρου, και όχι μόνο,
μία σελίδα για όσους δεν την έχουν ανακαλύψει ακόμα, αν και είναι αρκετά γνωστή.

http://www.noitikiantistasis.com/wordpress/

[namaipali]

eyxaristo...mpravo sou...den ksexno

[elvatc7®]

:cry:

[Shadow Play]

http://egersis.blogspot.com/2008/07/blog-post_4120.html

[paulchen]

mpavo sou poly kalo........thanatos stous "PRODOTES"

[thouthou]

Ήρθαν πάλι οι μέρες... ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Ρίξτε μια ματιά και στα
http://www.agnooumenoi74.gr/Cyprus1974.htm
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Αντιγραφή από το http://www.kostasmavroskoufis.blogspot.com
(μαζί με πολλά άλλα)


Επιχείρηση «Αττίλας» και τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 - Κέρδισαν τον πόλεμο οι Τούρκοι, ή…τον έχασαν οι Έλληνες;

«Αναρωτιέμαι σήμερα αν τότε εκείνη η ακτή είχε εμπόδια ή ήταν ναρκοθετημένη! Τι θα κάναμε; Ποια άλλη ακτή θα επιλέγαμε και θα ερευνούσαμε; Ήταν ποτέ δυνατόν αφού η επιχείρηση στην Κύπρο θα άρχιζε το πρωί της 20ης Ιουλίου, να ψάχναμε άλλη ακτή και να την ερευνούσαμε κιόλας; Υπήρχε επαρκής χρόνος;».
Στρατηγός Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διοικητής της 39ης Μεραρχίας Πεζικού του τουρκικού στρατού και πρωταγωνιστής της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974.

Αυτή η παραδοχή από μόνη της δείχνει τον ερασιτεχνισμό με τον οποίο σχεδιάστηκε από τους Τούρκους η εισβολή. Παρόλο το γεγονός ότι αυτός ο σχεδιασμός γινόταν σε βάθος χρόνου, την ώρα «μηδέν» αποδείχτηκε ότι ήταν απόλυτα ερασιτεχνικός, πράγμα που δεν συνάδει σε καμία περίπτωση, με ένα στρατό και μία στρατιωτική ηγεσία, τόσο πολυδιαφημισμένων από το ΝΑΤΟ και τις Η.Π.Α., όπως είναι αυτός των Τούρκων!

Γνωρίζουν άραγε οι Νεοέλληνες ότι οι Τούρκοι σαν «σημάδι» του χώρου που θα πραγματοποιούσαν μια απόβαση, ξεκινώντας μια πολεμική επιχείρηση, είχαν μόνο μια παρακείμενη βραχονησίδα (την βραχονησίδα Καλαμούλια); Όμως βραχονησίδες υπήρχαν άφθονες στο ευρύ φάσμα της περιοχής που έγινε η απόβαση! Ποιος πράγματι στρατός προχωρεί σε μια τόσο σημαντική απόβαση, η οποία θα καθορίσει σημαντικότατα πολιτικά θέματα για το μέλλον, χωρίς να διασφαλίσει την πλήρη γνώση του εδάφους της απόβασης και το ακριβές στίγμα της;

Από αφήγηση Τούρκου στρατιώτη του 2ου λόχου του 1ου Συντάγματος Πεζοναυτών που επέβαιναν σε αποβατικό σκάφος LCU, μαθαίνουμε ότι τα τούρκικα αποβατικά από λάθος τους αρχικά πήγαιναν να αποβιβασθούν στις βραχώδεις ακτές της Γλυκιώτισσας (όπου έδρευε το 251 Τ.Π. της Εθνικής Φρουράς υπό τον Αντισυνταγματάρχη ΠΖ Παύλο Κουρούπη)! Είναι γνωστό ότι στις ακτές της Γλυκιώτισσας υπάρχουν μόνο βράχοι και ύφαλοι και δεν ενδείκνυται σε καμιά περίπτωση για αποβατική ενέργεια. Τέτοια γνώση του χώρου είχαν οι εισβολείς…

Μπορεί ο οποιοσδήποτε να φαντασθεί ποια θα ήταν μοίρα της αποβατικής δύναμης αν το Γ.Ε.Ε.Φ. (Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς) είχε διατάξει το «μουδιασμένο» από τα αντιφατικές εντολές και πληροφορίες 251 Τ.Π. της Γλυκιώτισσας να προωθηθεί, και να ταχθεί αμυντικά, στην παραλία της απόβασης από την πρώτη στιγμή που αυτή είχε γίνει αντιληπτή; Πολλώ δε μάλλον αν το ΓΕΕΦ δεν είχε διατάξει το 281 Τ.Π., που έδρευε στην περιοχή των Πανάγρων (δυτικά της ακτής απόβασης των Τούρκων), να φύγει από την έδρα του (αφήνοντας εκεί μόνο την φρουρά του στρατοπέδου) και να σπεύσει προς καταδίωξη του Μακαρίου και των οπαδών του, στην Πάφο (παρόλο που ήταν ήδη γνωστό ότι ο Μακάριος ήδη από την 16η Ιουλίου, είχε διαφύγει μέσω Μάλτας, στην Αγγλία). Στην ουσία η δυτική πλευρά του Πεντεμιλίου ήταν κυριολεκτικά αφύλακτη. Αν ήταν στην θέση του εκείνο το πρωί της 20ης Ιουλίου, το 281 Τ.Π., και δεν έκανε άσκοπες «βόλτες» στην κυπριακή επικράτεια, η πίεση κατά του προγεφυρώματος θα ήταν ασφυκτική και θα αποδιοργάνωνε την διαδικασία προσέγγισης των τούρκικων αποβατικών με ολέθρια για αυτούς αποτελέσματα. Διότι σημειωτέον οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να αποβιβάσουν τον μεγάλο όγκο του 50ου Συντάγματος Πεζικού παρά μόνο μετά από περίπου 6 ώρες (είχε αρχικά σχεδιαστεί να γίνει στις 05.30 πμ, πάτησαν το πόδι τους τελικά στο Πεντεμίλι στις 07.15 πμ αλλά μόνο στις 13.00 μμ είχαν καταφέρει να αποβιβάσουν περίπου 3.000 άνδρες. Για αποβίβαση αρμάτων, ούτε κουβέντα να γίνεται!

Ο αντισυνταγματάρχης (ΠΖ) Π. Κουρούπης (έως σήμερα αγνοούμενος), διοικητής του 251 Τ.Π., έστειλε ότι είχε διαθέσιμο να αντιμετωπίσει το προγεφύρωμα από τα ανατολικά, αλλά η φυσική κάλυψη του χώρου απόβασης, η οποία απαιτούσε για το δραστικό σφυροκόπημά της, όπλα καμπύλης τροχιάς (τα οποία επίσης απαιτούσαν οπτική επαφή με τον στόχο για τον προκεχωρημένο παρατηρητή βολών), την προστάτευε από την επίθεση από τα ανατολικά. Παρόλα ταύτα οι τουρκικές δυνάμεις καθηλώθηκαν από το πυρ των ελαφρών όπλων των Ελληνοκυπριακών Λόχων, στα οποία προστέθηκαν και οι βολές της 182 Μ.Π.Π. που έβαλε από τον Πενταδάκτυλο.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι αυτή η Μοίρα έδρασε χωρίς να περιμένει διαταγές από το ΓΕΕΦ ευθύς μόλις άρχισαν τα πυρά του 251 Τ.Π., με πρωτοβουλία του υποδιοικητή της υπολοχαγού (ΠΒ) Γ. Αντωνακόπουλου (μετέπειτα Α/ΓΕΣ και Α/ΓΕΕΘΑ), ο οποίος εκείνη την δεδομένη στιγμή εκτελούσε χρέη διοικητού Μοίρας. Δηλαδή ο υπολοχαγός τότε Αντωνακόπουλος, μόλις διαπίστωσε ότι οι Τούρκοι επιχειρούν απόβαση και οι διαθέσιμοι στην περιοχή λόχοι της Εθνοφρουράς επιχείρησαν να την αναχαιτίσουν, ενήργησε προς βοήθειά της και εκτέλεσε αυτά που είχε διδαχθεί στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Αντίθετα με αυτόν, ο διοικητής της 198 Π.Ο.Π., ο οποίος θα μπορούσε επίσης να ανοίξει πυρ με τα πυροβόλα του κατά του προγεφυρώματος, από το ύψωμα του Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο, αδράνησε…εν αναμονή διαταγών του ΓΕΕΦ, …ενώ οι Τούρκοι αποβιβάζονταν (τυπολατρεία, βλακεία, δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, …προδοσία; Κανείς δεν μπορεί να πει)!

Παρόλα ταύτα, και μολονότι οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις ήταν απελπιστικά ισχνές απέναντι στον εισβολέα, κατόρθωσαν να καθηλώσουν το προγεφύρωμα σε ένα περιορισμένο χώρο μήκους 400μ περίπου και βάθους όχι πάνω από 200μ. Η σύγχυση και ο πανικός επίσης των αποβατικών δυνάμεων ήταν τέτοιος, ώστε την νύχτα, τουρκικό αντιαρματικό βλήμα, έπληξε το πρόχειρο Κέντρο Επιχειρήσεων των Τούρκων, το οποίο ήταν εγκατεστημένο σε μία παραθαλάσσια βίλα του Πεντεμιλίου, σκοτώνοντας τον διοικητή τους, συνταγματάρχη Ιμπραήμ Καραογλάνογλου και τον επισμηναγό Φεχμί Ερτζάν. Βέβαια οι Τούρκοι δεν παραδέχθηκαν ποτέ ότι οι αξιωματικοί τους σκοτώθηκαν από δικά τους πυρά, αλλά η μεταγενέστερη έρευνα απέδειξε από τον τύπο του αντιαρματικού από το οποίο εβλήθησαν, αλλά και την παντελή έλλειψη ελληνοκυπριακών δυνάμεων από δυσμάς –κατεύθυνση από την οποία εβλήθησαν, βάσει της γωνίας πρόσκρουσης του βλήματος– ότι η βολή έγινε από τουρκικές δυνάμεις οι οποίες εξέλαβαν την χρήση φακού και τις κινήσεις στην βίλα, ωσάν να προερχόταν από ελληνοκυπριακές δυνάμεις, που προσπαθούσαν να διεισδύσουν στο προγεφύρωμα, εκμεταλλευόμενες το σκοτάδι.

Συμπερασματικά μπορούμε πλέον σήμερα με όλα τα στοιχεία που υπάρχουν στα χέρια μας να πούμε ότι αν το ΓΕΕΦ είχε τάξει το 251 Τ.Π. αμυντικά από το βράδυ της 19ης προς 20η Ιουλίου στον χώρο που φαινόταν ότι θα γίνει η απόβαση (βάσει της πορείας του αποβατικού στόλου των Τούρκων –όπως κατεγράφη από τα ραντάρ του Αγίου Ανδρέα) ή τουλάχιστον το είχε θέσει σε επιφυλακή, και άλλες δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς είχαν αποσταλεί προληπτικά μέσω της διαβάσεως των Πανάγρων, στα δυτικά του Πεντεμιλίου -αποδεχόμενοι ότι το 281 Τ.Π. που έπρεπε να βρίσκεται εκεί, δεν είχε προλάβει να επιστρέψει από την Πάφο, μέσω Λευκωσίας– και με την συνδρομή των 182 Μ.Π.Π. και 198 Π.Ο.Π που θα τελούσαν σε κατάσταση επιφυλακής, τότε σίγουρα ο Τούρκος δεν θα είχε πατήσει το πόδι του στην Κύπρο! Παρ’ όλο το γεγονός ότι τίποτα από αυτά δεν έγινε, δύο μόνο ελληνοκυπριακοί λόχοι του αν/χη Κουρούπη, έφραξαν τον δρόμο σε ένα ενισχυμένο σύνταγμα Τούρκων. Τους ανάγκασαν δε, να μην επιτύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό, που ήταν η άμεση κατάληψη της Κερύνειας και η διεύρυνση του προγεφυρώματος για την αποβίβαση των αρμάτων.

Από πλευράς ελληνοκυπριακών όπλων, υπήρξε επίσης σύγχυση εξ’ αιτίας των αντιφατικών και κωμικά αλληλοσυγκρουόμενων διαταγών που έφθαναν στο ΓΕΕΦ από το Α/ΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) στην Αθήνα, και από εκεί μεταβιβάζονταν στις Μονάδες. Χάθηκε πολύτιμος χρόνος και σπαταλήθηκαν άδικα πολύτιμες δυνάμεις, σε στόχους μικρής ή δευτερεύουσας σημασίας, όπως ήταν οι επιθέσεις στους τουρκοκυπριακούς θύλακες νότια, ανατολικά και δυτικά του νησιού (π.χ. Αμμόχωστος, Πάφος κλπ), η επίθεση στον τουρκοκυπριακό θύλακα Λευκωσίας, κατά την οποία χάθηκαν πολύτιμα στελέχη της ΕΛΔΥΚ (όπως ο υπολοχαγός Σ. Τσώνος), είτε λόγω έλλειψης διορατικότητας και πρωτοβουλίας (με άλλες λέξεις λόγω εμφάνισης πλήρους στρατηγικής ανικανότητας), είτε κατ’ άλλους λόγω τυπολατρικής προσήλωσης στις εντολές του Α/ΕΔ της Αθήνας ορισμένων εκ των Επιτελών του ΓΕΕΦ και ειδικότερα του «ιωαννιδικού» ταξιάρχου Μ. Γεωργίτση, που εκείνη την περίοδο, αντικαθιστούσε τον Α/ΓΕΕΦ αντιστράτηγο Γ. Ντενίση (ο οποίος είχε ανακληθεί στην Αθήνα πριν από το πραξικόπημα, με διαταγή του αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, επειδή δεν ήταν σίγουρος ότι ο Ντενίσης θα συμμορφωνόταν με τις διαταγές περί ανατροπής του Μακαρίου).

Με λίγα λόγια, αντί το ΓΕΕΦ, ευθύς μόλις έγινε αντιληπτό ότι επίκειται τουρκική απόβαση στην ευρύτερη περιοχή ανατολικά της Κερύνειας, να διατάξει πρώτον την διασπορά των μονάδων του, και δεύτερον την αποστολή ενισχύσεων ανατολικά και δυτικά του Πεντεμιλίου, πριν η τουρκική αεροπορία κάνει αισθητή την παρουσία της, παρέμεινε αδρανές μέχρι τις προ-μεσημβρινές ώρες της 20ής Ιουλίου. Και όταν αποφάσισε να αντεπιτεθεί στο προγεφύρωμα, αυτό θα γινόταν με ισχνές δυνάμεις εναντίον ενός συντάγματος ενισχυμένης συνθέσεως. Όταν ακόμα μπορούσε να βοηθήσει τον Κουρούπη, δεν το έκανε, παρά αποφάσισε να διατάξει την ΕΛΔΥΚ χωρίς καθόλου υποστήριξη πυροβολικού να επιτεθεί στο Κιόνελι, μια επίθεση σε δευτερεύοντα στόχο εκείνη την δεδομένη στιγμή, η οποία ήταν καταδικασμένη από την αρχή σε αποτυχία, λόγω των μεγάλων αερομεταφερόμενων ενισχύσεων από πεζοναύτες που είχαν λάβει οι Τούρκοι του θύλακα κατά την διάρκεια της ημέρας και των ισχυρών οχυρωματικών έργων που προϋπήρχαν της εισβολής, τα οποία –δυστυχώς- είχαν κατασκευαστεί με ελληνοκυπριακό τσιμέντο!

Αποφάσισε τέλος να στείλει κάποιες δυνάμεις να αντεπιτεθούν στους Τούρκους κατά την διάρκεια της μέρας, όταν η τουρκική αεροπορία «αλώνιζε» τους κυπριακούς αιθέρες, με αποτέλεσμα μεγάλος μέρος αυτών των δυνάμεων να βληθούν καθ’ οδόν και να αποδεκατιστούν κυριολεκτικά, πριν προλάβουν να λάβουν μέρος στην μάχη. Έτσι τραυματίστηκε θανάσιμα την 22η Ιουλίου στην διάβαση των Πανάγρων και ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Γ. Μπούτος του 286 Μ.Τ.Π., όταν έσπευδε με τα μηχανοκίνητα BTR-152V1 (ερπυστριοφόρα οχήματα σοβιετικής κατασκευής) του τάγματος του, να επιτεθεί εναντίον του προγεφυρώματος.

Οι συγγραφείς Σ. Βλάσσης και Γ. Σέργης, είναι σαφείς ως προς τα συμπεράσματά τους: αν το ΓΕΕΦ αντί να ασχοληθεί με δευτερεύοντες στόχους και εκκαθαρίσεις θυλάκων μικρής στρατηγικής σημασίας, είχε αποστείλει κάθε διαθέσιμη μονάδα στον χώρο του προγεφυρώματος –εκτός μέρους της δυνάμεως της ΕΛ.ΔΥ.Κ. (Ελληνικές Δυνάμεις Κύπρου) το οποίο θα έπρεπε να παραμείνει ως «φρουρά» της Λευκωσίας– οι Τούρκοι θα είχαν υποστεί μια τρομερά μεγάλη στρατιωτική ήττα. Είναι σίγουρο ότι δεν θα είχαν ούτε καν προσπαθήσει να αποβιβάσουν το 2ο αποβατικό κύμα το οποίο θα έμενε στα πλοία, τα οποία αναγκαστικά θα έβαζαν κάποια στιγμή πλώρη για την Μερσίνα, εγκαταλείποντας το 1ο αποβατικό κύμα στην ακτή του Πεντεμιλίου, με τραγικά για αυτό αποτελέσματα!

Αυτή είναι η αλήθεια η οποία ενισχύεται από τον Τούρκο στρατηγό Μεντρεντίν Ντεμιρέλ, που στα απομνημονεύματα του αναφέρει ότι μέχρι και το βράδυ της 20ης περίμεναν με εξαιρετική αγωνία, την ελληνική αντεπίθεση η οποία δεν έγινε ποτέ. Αυτό τους είχε καθηλώσει θανάσιμα στον χώρο της απόβασης και δεν τους άφηνε να διακινδυνεύσουν την επέκταση του προγεφυρώματος ούτε δυτικά προς Λάπηθο, αλλά ούτε και ανατολικά προς την Κερύνεια και την διάβαση της Αγύρτας (που θα τους ένωνε με τον θύλακα της Λευκωσίας, που ήταν και ο αντικειμενικός τους σκοπός). Το τόλμησαν μόνο όταν αντελήφθησαν ότι η ελληνοκυπριακή στρατιωτική ηγεσία παρέμενε άτολμος θεατής των εξελίξεων και οι ευρισκόμενες στον δρόμο τους ελληνικές δυνάμεις ήταν τρομερά ισχνές και χωρίς υποστήριξη πυροβολικού ή αρμάτων.

Γιατί το έκανε αυτό όμως ο ταξίαρχος Γεωργίτσης;
Στο βιβλίο του Σ. Βλάσση, αναφέρεται ότι ο Μ. Γεωργίτσης ήταν πρόσφατα προαχθείς και τελούσε υπό μετάθεση στην Ελλάδα, αλλά λόγω του ότι ανήκε στον «κύκλο αξιωματικών του Ιωαννίδη» προτιμήθηκε αντί του ταξίαρχου Π. Γιαννακοδήμου (τότε επιτελάρχου), να αντικαταστήσει τον απόντα Α/ΓΕΕΦ. Είναι ελάχιστοι αυτοί οι οποίοι αναφέρονται στις ηγετικές ικανότητες του εν λόγω αξιωματικού (ένας από αυτούς είναι ο ταξίαρχος Δ. Χάντζος, διοικητής 361 Τ.Π. στο βιβλίο του «Κύπρος ’74 - Γιατί δεν νικήσαμε», σελ.111).
Αλλά ακόμα και αν υπήρχαν αυτές, δεν τις εμφάνισε καθόλου κατά την διάρκεια των γεγονότων. Πολλοί υποστηρίζουν -και μάλλον αυτό συνέβαινε- διότι ακολουθούσε πιστά τις εντολές και διαβεβαιώσεις του Α/ΕΔ της Αθήνας για «αυτοσυγκράτηση», διότι δήθεν οι Τούρκοι μπλοφάρουν και προσπάθησε να αντιδράσει μόνο όταν κατάλαβε επιτέλους ότι οι μονάδες του ΓΕΕΦ βομβαρδίζονται ανελέητα από τους Τούρκους!

Διαβάζοντας το βιβλίο του στρατηγού Ελ. Σταμάτη (λοχαγού τότε στην 31 Μοίρα των ΛΟΚ της Εθνικής Φρουράς) «Κύριοι πάτε για ύπνο!», καταλαβαίνει κανείς πόσο υπνωτισμένοι από το «Εθνικό Κέντρο» ήταν οι Επιτελείς του ΓΕΕΦ. Ο τίτλος του βιβλίου αποδίδεται σε φράση ταγματάρχη του Επιτελείου του ΓΕΕΦ, που ειπώθηκε το βράδυ της προηγουμένης της εισβολής (19ης προς 20η Ιουλίου) σε ανησυχούντες αξιωματικούς που είχαν αυτοβούλως κατακλείσει το κτήριο του ΓΕΕΦ για να λάβουν πληροφορίες και διαταγές, όταν τα ξένα κανάλια βοούσαν ότι οι Τούρκοι απέπλευσαν από Μερσίνα με πορεία προς την Κύπρο. Σε τέτοια μακαριότητα ευρίσκετο το ΓΕΕΦ την παραμονή της εισβολής. Γιατί;

Όμως το Α/ΕΔ της Αθήνας από πού είχε αυτές τις διαβεβαιώσεις;
Διαβάζοντας το βιβλίο του «Στρατηγού της Καταστροφής» Γ. Μπονάνου (του σύγχρονου στρατηγού Χατζηανέστη της Μικρασίας), τότε αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, με τίτλο «Η Αλήθεια», θα διαπιστώσει κανείς ότι οι στρατηγοί μας εκείνη την εποχή αν δεν ήταν προδότες, τότε σίγουρα ήταν ηλίθιοι! Υποστηρίζει ο στρατηγός ότι οι Αμερικάνοι διαβεβαίωναν συνεχώς ότι οι Τούρκοι μπλοφάρουν ή ότι κάνουν άσκηση. Και ας πούμε ότι είναι όντως έτσι τουλάχιστον τις πρώτες ώρες της εκδήλωσης της κρίσης στην Κύπρο.
Γιατί όταν πλέον ήταν ξεκάθαρο ότι οι Τούρκοι ούτε μπλόφαραν, ούτε άσκηση έκαναν, οι αρχηγοί του Επιτελείου αντί να κάνουν την δουλειά τους ως στρατιωτικοί, αποφάσισαν να παίξουν τον ρόλο του πολιτικού και άρχισαν έναν αγώνα προσωπικών διαβουλεύσεων απευθείας με τους Αμερικάνους και μεταφοράς των ευθυνών από τον ένα αρχηγό Επιτελείου στον άλλο; Γιατί όταν οι κατώτεροι αξιωματικοί της πρώτης γραμμής στην Κύπρο, ζητούσαν οδηγίες και διαταγές βλέποντας τους Τούρκους να αποβιβάζονται ή να τους βομβαρδίζουν, ο μεν Αραπάκης (Α/ΓΕΝ) διέταζε τα δύο «υποβρύχια τσέπης» τα οποία ευρίσκονταν σε πορεία προς τον χώρο της εισβολής για προσβολή του αποβατικού στόλου, να αλλάξουν πορεία προς Ρόδο, ο δε Παπανικολάου (Α/ΓΕΑ), να μην απογειωθούν τελικά τα Phantoms που σχετικά πρόσφατα είχε προμηθευτεί η Ελλάδα για να πλήξουν το προγεφύρωμα;

Ο ρόλος της αποστολής και των υποβρυχίων αλλά κύρια των Phantoms θα ήταν καταλυτικός για το μέλλον των επιχειρήσεων διότι αφ’ ενός μεν τα υποβρύχια διέθεταν τέτοιο εξοπλισμό (τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες) που θα έστελναν στον πάτο της Κερυναϊκής θάλασσας, τον αποβατικό στόλο, χωρίς φόβο να εντοπιστούν από τα παλαιάς τεχνολογίας ανθυποβρυχιακά συστήματα των συνοδευτικών αντιτορπιλικών των Τούρκων, αφ’ ετέρου δε, τα αεροσκάφη μας θα ενίσχυαν το ηθικό των μαχόμενων ελληνοκυπριακών δυνάμεων, πλήττοντας κατά κύριο λόγο την αποβατική δύναμη, αλλά και θα αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά την τουρκική αεροπορία η οποία υστερούσε ποιοτικά απέναντι στην ελληνική και ως προς τις δυνατότητες των αεροσκαφών αλλά και ως προς την εμπειρία των πιλότων.

Τέλος ο Α/ΓΕΣ Γαλατσάνος δεν τόλμησε να περάσει τον Έβρο με τις μονάδες της Θράκης του ταξίαρχου Οικονομάκου, επικαλούμενος τον από «βορρά κίνδυνο», που έντεχνα οι Αμερικάνοι είχαν αφήσει να διαρρεύσει μέσω στρατιωτικών ακολούθων του ΝΑΤΟ στην ελληνική πλευρά. Ήταν τότε, που ο μετέπειτα «καραμανλικός» στρατηγός Α. Γκράτσιος, αναφώνησε το «καημένη Ελλάδα σε παραδίδουν στους Βουλγάρους!» και ο επίσης μετέπειτα «καραμανλικότερος του Καραμανλή» στρατηγός Ντάβος, είπε τη γνωστή φράση στον στρατηγό Παπαδάκη που ήταν έτοιμος με την Μεραρχία του να διαβεί τον Έβρο: «Που πας; ο εχθρός είναι στας Αθήνας!» (από συνέντευξη του δοτού προέδρου της Κύπρου αμέσως μετά το πραξικόπημα και μέχρι την μεταπολίτευση στην Ελλάδα Νικ. Σαμψών, στην εφημερίδα «Ε.Τ.»). Όλα αυτά τα κωμικοτραγικά έγιναν τότε και από τότε βασανίζουν και εμάς και αυτούς που τα έζησαν, είτε στην Κύπρο είτε στην Αθήνα.

Ποιά θα μπορούσε να ήταν η αντίδραση της Ελλάδας;
Έχουν ειπωθεί πολλά πάνω σε αυτό. Διαπιστώσεις που υπάρχουν από σχόλια διπλωματών χωρών μελών του ΝΑΤΟ δείχνουν ότι ο αμερικανικός παράγων έδινε μεγάλη σημασία στην αποφυγή της ελληνοτουρκικής σύγκρουσης! Για αυτό ο Σίσκο μέσω του πρέσβη Τάσκα, προσπαθούσε να καθησυχάσει τον Ιωαννίδη, ο οποίος με συνεχείς «λεονταρισμούς» προσπαθούσε να απεμπλακεί από την πλεκτάνη που ο ίδιος ο Κίσινγκερ του είχε στήσει. Όταν έγινε αντιληπτό ότι υπό το βάρος της επικείμενης «τραγωδίας» στην Κύπρο το κλίμα δεν ήταν αναστρέψιμο, οι αρχηγοί των Επιτελείων με πρώτο από όλους τον Αραπάκη, παραμέρισαν τον Ιωαννίδη (τον οποίον μέχρι εκείνη την στιγμή υπάκουαν ως απλοί οπλίτες, παρόλο το γεγονός ότι όλοι τους ήταν ιεραρχικά ανώτεροί του) και άρχισαν οι ίδιοι απευθείας, να διαπραγματεύονται με τους Αμερικανούς, προετοιμάζοντας το έδαφος για την έλευση Καραμανλή. Αξιοσημείωτο και εξαιρετικά αξιοπερίεργο είναι το γεγονός, ότι Αραπάκης και Παπανικολάου, όχι μόνο διατηρήθηκαν στις θέσεις τους από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας της Μεταπολίτευσης, αλλά ούτε και όταν η Βουλή άνοιξε τον λεγόμενο «Φάκελο της Κύπρου», με δεδομένες τις ευθύνες τους, κανείς δεν τόλμησε να τους αγγίξει (ίσως γιατί οι ισχυροί «προστάτες» τους, βρίσκονταν πέρα από τον Ατλαντικό και τηρούσαν τον «λόγο τους» για ασυλία των αρχηγών, αν αυτοί εκτελούσαν τις εντολές τους, εκείνες τις σκοτεινές μέρες του καλοκαιριού του 1974).

Αν όμως ο Ιωαννίδης, παραμερίζοντας –όπως είχε κάνει πολλές φορές– τους επιτελείς, έδινε εντολή στις μονάδες του Έβρου να διασχίσουν τον ποταμό, εισερχόμενες συμβολικά στα τουρκικά εδάφη για 10-15 χλμ, θα δημιουργούσε τρομερό αντίκτυπο, αφ’ ενός μεν στους Τούρκους φέρνοντας τους μπροστά σε δύο μέτωπα (ένα στην Κύπρο και ένα στον Έβρο) και αφ’ ετέρου στους Αμερικάνους με ορατό πλέον κίνδυνο για γενικευμένη ελληνοτουρκική σύρραξη, και διέταζε ταυτόχρονα τα υποβρύχια που ευρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση από τα χωρικά ύδατα της Κύπρου, να πλήξουν την νηοπομπή που περίμενε να αποβιβασθεί στο Πεντεμίλι, τότε τα πράγματα στο νησί θα είχαν εξελιχθεί πολύ διαφορετικά. Εδώ πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα το γεγονός, ότι το εύρος της ακτής της απόβασης, δεν επέτρεπε σε πολλά ταυτόχρονα αποβατικά να προσεγγίζουν την ακτή, οπότε η διαδικασία προσέγγισης τους ήταν σε «κύματα» ανά 2-3 αποβατικά και κατά συνέπεια απελπιστικά αργή (όπως παραδέχεται και ο Μεχμέτ Αλή Μπιράντ, στο βιβλίο του «Απόφαση-Απόβαση»), γεγονός που τα καθιστούσε σχεδόν ακίνητους στόχους.

Ποιά η συμβολή της ΕΛΔΥΚ εκείνες τις κρίσιμες μέρες;
Η ΕΛΔΥΚ του 1974 αποτελούσε μια πάρα πολύ αξιόμαχη μονάδα, στελεχωμένη σε επίπεδο υπομονάδων της, με αξιόλογα και ικανότατα -όπως αποδείχθηκε από τα πολεμικά γεγονότα- στελέχη. Το γεγονός ότι η ΤΟΥΡΔΥΚ δεν έπαιξε σχεδόν κανένα ενεργό ρόλο στις επιχειρήσεις του «Αττίλα Ι», αλλά αντίθετα μολαταύτα είχε σαν απώλεια και τον διοικητή της, συνταγματάρχη Βεζύρογλου, αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην αποτρεπτική παρουσία της ΕΛΔΥΚ. Διοικητής της εκείνη την εποχή ήταν ο συνταγματάρχης (ΠΖ) Νικολαΐδης, ο οποίος μόλις είχε τοποθετηθεί στην μονάδα. Το μέγα λάθος που του καταλογίζεται είναι ότι παρακολουθούσε από μακριά τα γεγονότα, και πειθαρχούσε αφάνταστα στις εντολές του ΓΕΕΦ. Απόδειξη ότι συναίνεσε στην αποστολή αυτοκτονίας της ΕΛΔΥΚ κατά του Κιόνελι, χωρίς προπαρασκευή πυροβολικού, χωρίς σοβαρή υποστήριξη αρμάτων και βέβαια χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν του ότι αυτό θα γινόταν υπό το φως της ημέρας, καθ’ ήν στιγμήν η τουρκική αεροπορία ήταν η μοναδική παρούσα στους κυπριακούς αιθέρες, ο δε χώρος προ του Κιόνελι ήταν εξαιρετικά ακάλυπτος, αποψιλωμένος χωρίς φυσικές οχυρές θέσεις.

Η ΕΛΔΥΚ εκ προοιμίου εθεωρείτο εξαιρετικά υπολογίσιμος αντίπαλος από τους Τούρκους. Οργανωμένη με τα πρότυπα του ελλαδικού στρατού, στον οποίο στην ουσία ανήκε, είχε σαν κύρια αποστολή την προστασία της νήσου, όπου και όταν αυτό της ζητηθεί. Γι’ αυτό και κατά την διάρκεια της εισβολής, υπομονάδες της αποσπάσθηκαν σε άλλα σημεία πέραν του στρατοπέδου της. Κατά κύριο λόγο ο 1ος λόχος αποσπάσθηκε, στην περιοχή Καραβά να συνδράμει τις εκεί μονάδες της Εθνικής Φρουράς που θα προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν την προσπάθεια εξάπλωσης της τουρκικής προέλασης προς δυσμάς. Όμως ο κύριος όγκος των δυνάμεών της ήταν ταγμένος πίσω από τον λόφο της Μακεδονίτισσας, εκεί όπου είναι σήμερα ο τύμβος με τα κενοτάφια των πεσόντων Ελλήνων, Ελλαδιτών και Κυπρίων, ενώ δυνάμεις 2 λόχων είχαν οχυρωθεί με τους άντρες τους ακροβολισμένους στα χαρακώματα και ορύγματα προ του στρατοπέδου στον Γερόλακκο. Και αυτό γιατί με πολύ σωστή πρωτοβουλία του διοικητή της, προληπτικά, το χάραμα της ημέρας της εισβολής (04.00 πμ) δόθηκε η εντολή να αναπτυχθεί όλη η μονάδα σε χώρους διασποράς εντός και εγγύς του στρατοπέδου της. Έτσι δεν τους βρήκε στα καταλύματά τους η πρώτη επίθεση των τουρκικών βομβαρδιστικών με βόμβες ναπάλμ, που δημιούργησε εικόνες «Κόλασης του Δάντη» μέσα στο στρατόπεδο. Το υποτιθέμενο αντίπαλο δέος, η ΤΟΥΡΔΥΚ είχε εγκαταλειφθεί από το βράδυ προ της εισβολής και οι άντρες της βρήκαν καταφύγιο στον τουρκοκυπριακό θύλακα του Κιόνελι. Για να μην γίνει αντιληπτή η απόσυρσή τους, έβαλαν τα μεγάφωνα του στρατοπέδου τους, να παιανίζουν εμβατήρια και είχαν φωταγωγήσει πλήρως τον χώρο. Αυτό από μόνο του, έπρεπε να θεωρηθεί ύποπτο, διότι με τις πληροφορίες που υπήρχαν τότε για τον απόπλου της αποβατικής δύναμης από την Μερσίνα, με επικείμενη την πολεμική σύγκρουση, ποιά στρατιωτκή μονάδα φωταγωγείται σαν να έχει δεξίωση; Όμως τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Εκείνη την στιγμή τίποτα δεν αξιολογείτο σωστά, για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, ούτε από την τοπική ΕΥΠ ούτε από το 2ο Ε.Γ. του ΓΕΕΦ ούτε από το 2ο Ε.Γ. της ΕΛΔΥΚ.

Τελικά η ΕΛΔΥΚ, τουλάχιστον τάχθηκε αμυντικά μετά την αποτυχημένη επίθεση στο Κιόνελι, σε νέα χαρακώματα και ορύγματα τα οποία σκάφτηκαν με αστραπιαία ταχύτητα.
Στις 17:00 της 22ας Ιουλίου, μια ώρα μετά την κατάπαυση πυρός, στον βόρειο τομέα της Λευκωσίας οι Τούρκοι προσπάθησαν να προωθηθούν καλυμμένοι πίσω από ένα κοπάδι πρόβατα! Έγιναν αντιληπτοί απ’ την αρχή με γέλια απ’ την Εθνοφρουρά, αφέθηκαν να πλησιάσουν αρκετά και θερίστηκαν μαζί με το κοπάδι.

Στις 18:00 -και ενώ υπάρχει συμφωνία για κατάπαυση του πυρός από τις 16.00- 500 περίπου Τούρκοι στρατιώτες με όλμους πλησιάζουν εντελώς ύπουλα, με έρπειν, κρυφά το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στα 500 μ. ανατολικά και άλλοι 500 περίπου από τα δυτικά, ελπίζοντας να το καταλάβουν αιφνιδιαστικά. Έγιναν αντιληπτοί και παρά τις εντολές του ΓΕΕΦ για διατήρηση της εκεχειρίας αυτοί πλησίαζαν μέχρι σημείου άλματος εφόδου, βοηθούμενοι απ’ το σκοτάδι που άρχισε να πέφτει και την αφέγγαρη νύχτα. Ο σκοπός του 4ου λόχου τους αντιλήφθηκε και έριξε στον αέρα προειδοποιητικά. Το ΓΕΕΦ επέμενε να τηρηθεί η κατάπαυση του πυρός με τους Τούρκους δίπλα στα συρματοπλέγματα του στρατοπέδου! Ο διοικητής όμως του λόχου με πρωτοβουλία του, διέταξε αρχικά προειδοποιητικές βολές και στη συνέχεια έδωσε διαταγή πυρός, μέχρι που οι Τούρκοι απομακρύνθηκαν. Το πρωί βρέθηκαν δίπλα στα συρματοπλέγματα αρκετοί νεκροί Τούρκοι στρατιώτες φορτωμένοι με όλμους και οπλοπολυβόλα. «Η κατάπαυση πυρός δεν ίσχυε για άνανδρους και προσπαθούσαν να την εκμεταλλευτούν όσο γίνεται καλύτερα» (από συνέντευξη βετεράνου της «ΕΛΔΥΚ»).

Την Τρίτη 23 Ιουλίου, δηλαδή την επομένη της κατάπαυσης πυρός, οι Τούρκοι προωθήθηκαν αργά και διστακτικά στη θέση του 11ου Σ.Π., ανάμεσα στην ΕΛΔΥΚ και στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, το οποίο προσπάθησαν να πλησιάσουν, αλλά ανακόπηκαν από τη Α’ Μοίρα Καταδρομών που ήρθε με τα «Νοράτλας» από το Μάλεμε της Κρήτης, με την γνωστή «αποστολή Νίκη» και που από το βράδυ της προηγούμενης, είχε αναλάβει την υπεράσπισή του. Αργότερα το αεροδρόμιο τέθηκε υπό την προστασία του Ο.Η.Ε. με παρέμβαση του Κούρτ Βάλντχάϊμ και έτσι παραμένει ως σήμερα (Καναδοί Κυανόκρανοι ανέλαβαν την προστασία του κατά τα τέλη των εχθροπραξιών).

Το πρωί της 14ης Αυγούστου, βρήκε τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ σε γραμμή άμυνας στο στρατόπεδο της, στις θέσεις διασποράς που είχαν ανακατασκευάσει. Στην άμυνα του στρατοπέδου ήσαν όσοι είχαν μείνει από τις μάχες του Καραβά (από τον ηρωικό 1ο λόχο που στην ουσία δεν υπήρχε πια) οι οποίοι είχαν συμπτυχθεί σε διλοχία με υπολείμματα του 6ου λόχου, υπό τον ταγματάρχη Στεργιόπουλο. Οι υπόλοιποι ήταν, ο 2ος με διοικητή τον υπολοχαγό Κωσταντούλα, ο 4ος με τον Κύπριο λοχαγό Λ. Ιωαννίδη, ο λόχος διοικήσεως της ΕΛΔΥΚ με διοικητή τον ταγματάρχη Δελή, μια διμοιρία μηχανικού με διοικητή τον λοχαγό Σταυριανάκο και άλλα μικρά τμήματα εφέδρων Κυπρίων σε διμοιρίες τυφεκιοφόρων. Διοικητής όλων αυτών των δυνάμεων ήταν ο αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος.

Από το πρωί που ξεκίνησε ο Αττίλας ΙΙ, οι Τούρκοι άρχισαν να χτυπούν με πυρά βαρέος πυροβολικού και αεροπορίας. Στις 10:00 εκδηλώθηκε η πρώτη επίθεση πεζικού η οποία αποκρούσθηκε. Στις 11:00 δεύτερη προσπάθεια Τουρκικού πεζικού και αρμάτων αποκρούστηκε πάλι. Την ίδια τύχη είχε και επίθεση των Τούρκων στις 15:00. Σε όλη αυτή τη διάρκεια η αεροπορία τους, χτυπούσε κατά διαστήματα, τους υπερασπιστές του στρατοπέδου. Η άμυνα του στρατοπέδου από την ΕΛΔΥΚ αποδεικνυόταν η αποτελεσματικότερη των δυνάμεών μας γιατί με τις εύστοχες βολές των ΠΑΟ της μονάδας, δεν τολμούσαν να προελάσουν τα άρματά τους. Οι Τούρκοι σε μπουλούκια έκαναν επίθεση, σε μπουλούκια υποχωρούσαν. Και πάντα oι επιτιθέμενοι ευρίσκονταν πίσω από την κάλυψη των προπορευόμενων αρμάτων τους. Όταν ένα τούρκικο άρμα δεχόταν αντιαρματική βολή, τα υπόλοιπα υποχωρούσαν και μαζί με αυτά το πεζικό που τα ακολουθούσε.

Από το πρωί της 15ης Αυγούστου, οι Τούρκοι ξανάρχισαν να βάλλουν εναντίον της ΕΛ.ΔΥ.Κ. με πυρά πυροβολικού και αεροπορίας αδιάκοπα. Όμως δεν τόλμησαν καμία επίθεση πεζικού και αρμάτων. Η παντελής αποτυχία των επιθέσεων τους την 14η Αυγούστου, τους αποθάρρυνε. Γι’ αυτό έριξαν το βάρος τους των επιθέσεων τους (αναζητώντας άλλη οδό διάσπασης της Άμυνας Λευκωσίας) κατά του άξονα του προαστίου του Αγ. Παύλου– Σχολής Γρηγορίου. Όμως και εκεί «έφαγαν τα μούτρα τους», διότι ήταν ζώνη ευθύνης ενός εξαιρετικού Έλληνα αξιωματικού, του ταγματάρχη Δ. Αλευρομάγειρου, διοικητή του 336 ΤΕ (μετέπειτα αντιστρατήγου και Γενικού Επιθεωρητή Στρατού), ο οποίος ουσιαστικά με τους άντρες του, πολεμώντας λυσσασμένα εναντίον υπεράριθμων Τούρκων και με ελλιπέστατο οπλισμό, κράτησε την Λευκωσία, ανέπαφη, ουσιαστικά στα όρια της Πράσινης Γραμμής που προϋπήρχαν, της εισβολής.

Στην ΕΛΔΥΚ τώρα, ο διοικητής της, προβλέποντας νέα επίθεση των Τούρκων, ακόμα πιο ισχυρή την επομένη (16η Αυγούστου) ζήτησε από το ΓΕΕΦ αντιαρματική υποστήριξη και μεγαλύτερη υποστήριξη πυρών πυροβολικού. Όμως αντί αυτών του έστειλαν τρία τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού! Αντιλαμβανόμενος την μη χρησιμότητά τους υπό αυτές τις περιστάσεις, τα έστειλε πίσω την νύχτα, έτσι ώστε να διατεθούν σε άλλες αποστολές.

Είναι σημαντικό εδώ να αναφερθεί το «άσχημο παιχνίδι» που έπαιξαν ορισμένοι από τους άνδρες των Ηνωμένων Εθνών, οι οποίοι πρόδιδαν στους Τούρκους, πληροφορίες μάχης των ελληνικών Δυνάμεων. Αυτό αποδεικνύεται από μαρτυρίες στρατιωτών της πρώτης γραμμής όπως του Στρ. Σπανογιάννη της ΕΛΔΥΚ όπου έβλεπε τις βολές του πυροβολικού των Τούρκων να γίνονται απόλυτα εύστοχες, πέντε μόλις λεπτά μετά την πτήση ελικοπτέρων του ΟΗΕ πάνω από τις οχυρωμένες ελληνικές θέσεις, ενώ πέντε λεπτά νωρίτερα ήταν απελπιστικά άστοχες. Άλλοι στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ βεβαιώνουν ότι αφότου δόθηκε από Έλληνα αξιωματικό, στους αξιωματικούς του ΟΗΕ (μετά από φορτική απαίτησή τους), το σχεδιάγραμμα του ναρκοπεδίου που είχε υπήρχε μπροστά από το Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, ένα ερπυστριοφόρο Μ-113 των κυανοκράνων πέρασε μέσα από αυτό αποτυπώνοντας ξεκάθαρα στο έδαφος, «το ασφαλές μονοπάτι» ανάμεσα στις νάρκες, το οποίο χρησιμοποίησαν την επομένη στην επίθεσή τους τα τούρκικα τανκς. Υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες, όπως αυτή των ανδρών της Α’ ΜΚ που υπερασπιζόνταν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, όπου οι Καναδοί κυανόκρανοι, περνούσαν ανάμεσά τους κατά την διάρκεια της ανάπαυλας από την μάχη, και ευθύς μετά, στην νέα επίθεση των Τούρκων, όλα τα σημεία παραλλαγής ή ενέδρας των ανδρών της Μοίρας, ήταν ήδη γνωστά στους Τούρκους που είτε τα απέφευγαν, είτε έριχναν όλο το βάρος της επίθεσής τους σε αυτά!

Η ΕΛΔΥΚ πια, έχοντας κρατήσει γερά ήδη δυο μέρες, με τους άντρες της σε θέσεις μάχης που ήταν γεμάτες κρατήρες από βόμβες των 1.000 λιβρών και τα πάντα γκρεμισμένα και καμένα, περιμένει ξημερώνοντας η 16η Αυγούστου, την νέα επίθεση των Τούρκων η οποία έμελλε να είναι και η τελευταία.

Στις 08:30 το πρωί άρχισε να προσβάλλεται και πάλι από την αεροπορία τους και συγχρόνως άρχισαν να κινούνται προς το στρατόπεδο και προς τον Άγιο Παύλο δυο τουρκικοί σχηματισμοί. Ήταν δύο ίλες μέσων αρμάτων Μ-47 σε σχηματισμό «Υ», ενισχυμένες με τάγματα πεζικού που ακολουθούσαν, υποστηριζόμενα από πυρά πυροβολικού καμπύλης τροχιάς που έρχονταν από το Κιόνελι, ενώ ταυτόχρονα ένας άλλος παρόμοιος τρίτος σχηματισμός αποτελούμενος από μία ίλη μέσων αρμάτων Μ-48 και πεζικό, κινούμενος με άξονα το Γερόλακκο προς τη θέση του 4ου Λόχου και του Λόχου Διοικήσεως. Όλοι αυτοί οι σχηματισμοί αποκρούστηκαν μέχρι το μεσημέρι από τους λιγοστούς υπερασπιστές του στρατοπέδου με τα πενιχρά οπλικά συστήματα που διέθεταν. Όταν μετά από συνεχείς επαναλαμβανόμενες επιθέσεις οι Τούρκοι κατάφεραν να φθάσουν στα 100 μέτρα από τις τελευταίες σειρές συρματοπλεγμάτων στα αριστερά, με το πλεονέκτημα της υπεροπλίας και του δεκαπλάσιου στρατεύματος που εφορμούσε, η μάχη κατέληξε εκ του συστάδην. Παρ’ όλο που κάποια αραιά πυρά υποστήριξης του πυροβολικού μας έκοψαν κάπως την ορμή των αρμάτων τους, αυτοί σε λίγο θα έμπαιναν στις θέσεις του 4ου Λόχου.

Ήταν 13:00 και διατάχτηκε απαγκίστρωση. Αυτή όμως θα έπρεπε να γίνει υπό το φως της ημέρας, με τα νώτα ακάλυπτα και σε έδαφος επικλινές, χωρίς φυσική κάλυψη. Πραγματική αυτοκτονία. Προσπάθησαν τα πρώτα τμήματα μέχρι που τα τούρκικα άρματα και πεζικό έπεσαν στις γραμμές τους, οπότε οι Έλληνες μαχητές ενεπλάκησαν σε μάχη σώμα με σώμα και εξελίχθησαν σκηνές άπειρης αυτοθυσίας, ηρωισμού σε συνδυασμό με την απόγνωση και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης! Το πρόβλημα δημιουργήθηκε στο κέντρο, όπου εισήλθε και ο κύριος όγκος των επιτιθέμενων Τούρκων. Στην αρχή οι Τούρκοι, λόγω σύγχυσης εξ αιτίας της ομοίου χρώματος (λόγω ΝΑΤΟ) της στολής εκστρατείας των Ελλήνων στρατιωτών, με αυτής των δικών τους, στην προσπάθειά τους να εκκαθαρίσουν το στρατόπεδο από τους λιγοστούς «Ελδυκάριους», πυροβολούσαν ανεξέλεγκτα ότι εκινείτο. Σε αυτήν την προσπάθειά τους αλληλοεξοντώθηκαν πολλοί Τούρκοι στρατιώτες. Όμως ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός τους για μια τέτοια επίθεση, τους επέτρεπε τέτοιες «πολυτέλειες».

Στις 13:35 τα τούρκικα άρματα έμπαιναν πλέον από όλες τις μεριές στο στρατόπεδο και προσπαθούσαν να κλείσουν σε μία λαβίδα τους υποχωρούντες Ελλαδίτες στρατιώτες. Τότε ο ανθυπασπιστής Κ. Κέντρας με την Διμοιρία Πολυβόλων έμεινε εκεί να καλύπτει τους υποχωρούντες συναδέλφους του και έκτοτε θεωρείται αγνοούμενος. Με αυτή του την πράξη, έδωσε χρόνο στους συναδέλφους του να απαγκριστρωθούν προς την περιοχή Αρχαγγέλου. Τότε, έφταναν και έφεδροι από την Λεμεσό στο ύψωμα της Σχολής Γρηγορίου.

Δεν θα γίνει επέκταση σε λεπτομέρειες ηρωικών πράξεων που διαδραματίστηκαν εκείνες τις τελευταίες στιγμές που το στρατόπεδο ακόμα διατηρούσε την ελληνικότητά του. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για τον τελευταίο «αλφαμίτη» της πύλης του στρατοπέδου, «αγνοούμενο» στρατιώτη Κρατημένο. Με την απαγκίστρωση, ο βοηθός πολυβολητής, στρατιώτης Λύνγκος (έως σήμερα «αγνοούμενος») τραυματίστηκε στα πόδια. Έσπευσαν αμέσως κοντά του, οι φίλοι του στρατιώτες Μουλακάκης και Κρατημένος (ο δεύτερος εκείνη την ημέρα είχε υπηρεσία σαν «αλφαμίτης» στην πύλη). Ο Λύνγκος δεν μπορούσε να κινηθεί. Ο Μουλακάκης κατάλαβε ότι ήταν ανώφελο να παραμείνουν εκεί μιας και σε αυτό το σημείο του στρατοπέδου τα τουρκικά τανκς απείχαν μόλις 50 μέτρα. Είπε στον Κρατημένο να φύγουν. Εκείνος όμως, παρόλο ότι ήταν μάγειρος στην ειδικότητα, του είπε (μαρτυρία του στρ.Μουλακάκη στο ΓΕΕΦ): «Φύγε εσύ. Θα μείνω εδώ με τον Λύνγκο». Φεύγοντας ο στρ. Μουλακάκης γύρισε για τελευταία φορά και τον είδε στο όρυγμά του, να ρίχνει με το Τόμσον ριπές κατά των Τούρκων που προσπαθούσαν να περάσουν το αγκαθωτό συρματόπλεγμα, καθυστερώντας όσο μπορούσε την διείσδυσή τους, έτσι ώστε να καλύψει την υποχώρηση των συντρόφων του. Κανένας δεν είδε ποτέ πια τον τελευταίο «αλφαμίτη» της πύλης, ο οποίος μαζί με τον στρ. Λύνγκο (και τόσους άλλους) από τότε αναφέρεται στην λίστα των «αγνοουμένων».

Οι Τούρκοι στη μανία τους για την ΕΛΔΥΚ που αντιστάθηκε ηρωικά, μάζεψαν τους νεκρούς στρατιώτες της, στον δρόμο μπροστά από το στρατόπεδο και αφού τους απογύμνωναν, τους έκοβαν τα κεφάλια και τους φωτογράφιζαν. Ανάμεσα στους ηρωικά πεσόντες αξιωματικούς της ήταν οι λοχαγοί Σταυριανάκος και Σταμπουλής. Ο πρώτος, επικεφαλής της διμοιρίας Μηχανικού της μονάδας, χάνοντας τους περισσότερους άνδρες του σε μάχες σώμα με σώμα, πυροβολήθηκε από συζυγές πολυβόλο άρματος. Πριν λίγο διέταζε τους άνδρες του (μαρτυρία Λοχία Φλέσσα), να μείνουν στα ορύγματά τους και αν χρειαστεί τα τουρκικά άρματα να περάσουν από πάνω τους! «Το στρατόπεδο είναι Ελλάδα και θα το υπερασπιστούμε μέχρι ενός!», είπε λίγο πριν σκοτωθεί.

Σε αυτήν την μάχη η ΕΛΔΥΚ έχασε πάνω από το 1/3 της δυνάμεως των υπερασπιστών του ατρατοπέδου της, που το ξεκίνημα της 14ης Αυγούστου, αριθμούσε περίπου 300 άνδρες. Η διαπίστωση ότι κανείς εκ των υπερασπιστών της δεν «το έβαλε στα πόδια», παρ’ όλο το γεγονός ότι η προσπάθειά τους φαινόταν καταδικασμένη, πρώτον λόγω του όγκου των επιτιθέμενων και δεύτερον λόγω των ισχνών μέσων που διέθεταν για την απώθησή τους, δείχνει τον ηρωισμό τους και το αίσθημα του καθήκοντος που είχαν στην καρδιά τους. Απαγκιστρώθηκαν μόνο όταν διατάχθηκαν για αυτό, αφού πολλοί από αυτούς είχαν καταπλακωθεί μέσα στα ορύγματά τους από τα εφορμούντα τούρκικα τάνκς, έχοντας ξοδέψει πρώτα και τα τελευταία πυρομαχικά τους! Οι εναπομείναντες στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ, παρόλο που από το απόγευμα της 16ης, μετά την πτώση του στρατοπέδου τους είχε συμφωνηθεί και πάλι κατάπαυση πυρός, απόκρουσαν και την επομένη (17η Αυγούστου) με επιτυχία επιθέσεις των Τούρκων στον Άγιο Παύλο, μαζί με Κύπριους εθελοντές από την Αμμόχωστο που πολέμησαν ηρωικά στο πλευρό τους. Ήταν οι τελευταίες συμπλοκές.

Η μάχη της ΕΛΔΥΚ αναφέρεται στο Μουσείο Ιστορίας του Λονδίνου, ως μία από τις πιο άνισες μάχες που δόθηκαν ποτέ. Και όπως αναφέρει ο στρατιώτης Γώγος, που δακτυλογραφούσε το Ημερολόγιο Μονάδας καθ’ υπαγόρευσιν του ταγματάρχη Καλλιώρα, διευθυντή του 3ου Ε.Γ.: «Και στις Θερμοπύλες χάσαμε… όμως δεν αποτελεί μια ένδοξη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας;».

Πώς χάθηκε η Κερύνεια;
Μεγάλη ήταν η συμβολή (όπως έχει ήδη προαναφέρει) του 251 Τ.Π. και του διοικητή του αντισυνταγματάρχη Π. Κουρούπη, ο οποίος από την πρώτη μέρα της αποβάσεως μόνος και αβοήθητος, εγκλώβισε με δυο λόχους του, την ασυγκρίτως μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον όρμο Πεντεμίλι και ακολούθως (υπο την πίεση των αρμάτων Μ-47 της 39ης Μεραρχίας των Τούρκων, που ήδη είχαν αποβιβασθεί έστω και με μεγάλη καθυστέρηση) συμπτύχθηκε μαζί με την 33η Μοίρα Καταδρομών του ταγματάρχη Κατσάνη, του λοχαγού Κατούντα και του υπολοχαγού Ροκά, υπερασπιζόμενοι ηρωϊκά μέχρι τέλους την πόλη. Ο ταγματάρχης Κατσάνης σκοτώθηκε την 21η Ιουλίου.

Ο αντισυνταγματάρχης Κουρούπης μαζί με τον ταγματάρχη Τσιάκκα, έπεσαν ηρωικά έξω απ’ την Κυρήνεια το απόγευμα της 22 Ιουλίου ‘74. Έπεσε ενώ ανασύντασσε τις δυνάμεις του για αντεπίθεση κατά του προγεφυρώματος, την οποία μόλις είχε διατάξει! Στο πρώτο κιόλας άλμα της εφόρμησης δέχτηκε καταιγισμό πυρών και έπεσε, έχοντας μόλις τραβήξει το πιστόλι του. Οι άντρες του δεν κατάφεραν να πάρουν το σώμα του, λόγω των δραστικών πυρών των πολυάριθμων Τούρκων και έκτοτε θεωρείται πεσών στο πεδίο της μάχης. Αρχικά θεωρήθηκε αγνοούμενος μέχρι το 1991, οπότε ήλθαν στο φως ορισμένες μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές του, παρόλο που το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ. Το ίδιο συνέβη και με τον ταγματάρχη Τσιάκκα και τον λοχαγό Κατούντα.

Οι Τούρκοι πλέον χωρίς καμιά αξιόμαχη μονάδα στο πέρασμά τους, μπήκαν στην Κερύνεια, επιτυγχάνοντας τον αντικειμενικό τους σκοπό, έστω και με δύο μέρες καθυστέρηση. Στους δρόμους της, σκόρπιοι-αποκομμένοι εθνοφρουροί αντάλλασσαν πυροβολισμούς με τους εισβολείς, αλλά η κατάσταση γρήγορα ξεκαθάρισε υπέρ των Τούρκων, οι οποίοι ως αντίποινα για την αντίσταση των υπερασπιστών της, εκτελούσαν επί τόπου όποιον στρατιώτη παραδιδόταν! Ακολούθως εκτέλεσαν κτηνώδεις πράξεις, απέναντι στον άμαχο πληθυσμό, ακόμα και αυτόν που είχε τεθεί υπό την προστασία του Ο.Η.Ε.! Η μανία για την καθυστέρηση που είχαν στο πρόγραμμα τους, ξέσπασε πάνω στους αμάχους και στους τραυματίες εθνοφρουρούς. Αξιοσημείωτη τέλος, θεωρείται η επική απαγκίστρωση και διαφυγή από την αιχμαλωσία, της μικρής φρουράς του Κάστρου της Κερύνειας στο λιμάνι, οι οποίοι από περάσματα και προσχώσεις εδαφών («νεροφαγώματα»), που είχαν δημιουργηθεί από νερά της βροχής, πέρασαν ανάμεσα από τους Τούρκους στρατιώτες και τα τανκς τους, στα ελεύθερα, μέχρι εκείνη την στιγμή, εδάφη.

Όπως επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε την θυσία των 2 τορπιλακάτων «Τ1» και «Τ3», στα νερά έξω από την Κερύνεια, οι οποίες υπακούοντας αμέσως στην εντολή που έλαβαν από τον Ναυτικό Διοικητή Κύπρου, Παπαγιάννη, να πλήξουν τον Στόλο Εισβολής, ξεκίνησαν γνωρίζοντας ότι επρόκειτο για μια αποστολή αυτοκτονίας. Αυτό γιατί αυτές οι τορπιλάκατοι ήταν σοβιετικής κατασκευής, παλαιάς τεχνολογίας, με όχι μεγάλη ταχύτητα πλεύσης, ισχνό επιφανειακό οπλισμό και μπορούσαν να εκτοξεύσουν τορπίλη μόνο εκ των όπισθεν. Αυτό σημαίνει ότι με το φως της ημέρας θα έπρεπε να πλεύσουν «εν πάσει δυνάμει» εναντίον ταχύτατων αντιτορπιλικών, να αποφύγουν τις βολές ανασχέσεως τους, όπως και αυτές της υπεριπτάμενης τούρκικης αεροπορίας, να τα πλησιάσουν και ακολούθως να γυρίσουν 180° για να εκτοξεύσουν την τορπίλη τους. Πραγματική αυτοκτονία…
Όμως ο υποπλοίαρχος Τσομάκης και ο επίκουρος σημαιοφόρος Βερύκιος (Κυβερνήτες των «Τ3» και «Τ1» αντίστοιχα) χωρίς να λογαριάσουν τον κίνδυνο του εγχειρήματος τους, απέπλευσαν άμεσα από την βάση τους εναντίον της τούρκικης νηοπομπής. Κατάφεραν να ξεπεράσουν τα πρώτα πυρά ανασχέσεως των πλοίων και να πλησιάσουν, όχι όμως σε απόσταση τέτοια ώστε να εξαπολύσουν τις τορπίλες τους. Οι αεροπορικές προσβολές και πολυβολισμοί των Τούρκων αεροπόρων, τους καταβύθισαν, σχεδόν αύτανδρους (μόνο ένας κελευστής σώθηκε τραυματισμένος κολυμπώντας ως την στεριά).

Οι Τούρκοι μετά την κατάληψη της βόρειας πλευράς του νησιού, στην ναυτική βάση στο Μπογάζι βρήκαν ανέπαφη μια πανομοιότυπη τορπιλάκατο, ή οποία ήταν στην τεχνική βάση για επισκευή. Την πήραν λοιπόν όπως ήταν και την επιδεικνύουν, εκθέτοντάς την ως λάφυρο…των μαχών, στο Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης! Κάποιος θα πρέπει ίσως να τους πει ότι δεν τους τιμάει να επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τον σχεδόν άχρηστο εξοπλισμό των αντιπάλων τους ως «λάφυρα πολέμου» (τα ίδιο λάθος έπραξαν με τα ακινητοποιημένα οχήματα της Εθνικής Φρουράς που τα εμφανίζουν ως «λάφυρα πολέμου» και εκτίθενται στο Πεντεμίλι, όπως αναφέρθηκε παραπάνω).

Πως χάθηκε η Αμμόχωστος;
Η Αμμόχωστος πάντα εθεωρείτο ως ένας πιθανός χώρος απόβασης των Τούρκων. Για αυτό το λόγο στην αποβατική δύναμη αντιπερισπασμού, οι Τούρκοι είχαν δώσει εντολή να πλεύσει προς Αμμόχωστο. Όταν τα ραντάρ του Αγίου Ανδρέα έπιασαν την νηοπομπή στις οθόνες τους, αυτή είχε πορεία προς Αμμόχωστο. Όμως γρήγορα αποδείχθηκε ότι ήταν απλά μια νηοπομπή αντιπερισπασμού, για να δώσει την εντύπωση ότι οι Τούρκοι θα αποβιβάζονταν στην Αμμόχωστο, όπου υπήρχε και ισχυρός θύλακας Τουρκοκυπρίων. Όμως και εδώ οι Τούρκοι τα έκαναν θάλασσα. Η αποβατική δύναμη αντιπερισπασμού, άλλαξε πορεία προς ανατολάς και μετά προς βορρά, πολύ ενωρίτερα από ότι προέβλεπε το σχέδιο, και πολύ πριν εμφανισθούν τα πλοία της κυρίως απόβασης στα ανοιχτά των κυπριακών χωρικών υδάτων στα βόρεια του νησιού. Έτσι κατέστη σαφές ότι επρόκειτο για δύναμη αντιπερισπασμού και τίποτα παραπάνω.

Στην Αμμόχωστο το βράδυ προ της εισβολής, έγινε η αλλαγή σειρών της ΕΛΔΥΚ. Δηλαδή 450 νέοι οπλίτες αντικατέστησαν την 19η Ιουλίου, ισάριθμους «Ελδυκάριους», που θα γύρναγαν στην Ελλάδα για να απολυθούν.
Στις 23 Ιουλίου διανύουμε τη δεύτερη μέρα από την συμφωνία κατάπαυσης πυρός και οι Τούρκοι βλέποντας ότι οι Έλληνες την τηρούν έντιμα, προχωρούν συνεχώς… τελείως ανέντιμα και με την ανοχή των ΟΗΕδων.

Καταφέρνουν έτσι να εγκλωβίσουν τμήματα που έχουν διαταγή διατήρησης της θέσης και όταν σιγουρευτούν για την οπλική υπεροχή τους απέναντι στους «ακίνητους» αμυνόμενους, να επιτεθούν για να τους εξοντώσουν… Έτσι εγκλώβισαν και διέλυσαν με ενέδρα την 181 Μ.Π.Π., η οποία απεγκλωβιζόταν αμαχητί αφού έβλεπε ότι οι Τούρκοι την περικύκλωναν και η Μοίρα είχε εντολή κατάπαυσης πυρός, επιτρέποντας στους Τούρκους να την πλησιάσουν κυκλωτικά και ακίνδυνα. Στην έξοδό της προς Συγχαρί, ανακόπηκε η πορεία της και αναδιπλούμενη έπεσε σε εχθρική ενέδρα και εξοντώθηκε, μόλις που νύχτωνε. Οι Τούρκοι εκμεταλλευόμενοι την εξουδετέρωση της 181 ΜΠΠ , προώθησαν δυνάμεις και κατέλαβαν το φρούριο του Μπουφαβέντο στο Πενταδάκτυλο, υψώνοντας προκλητικά μια μεγάλη σημαία. Ταυτόχρονα Τούρκοι καταδρομείς εισχωρούσαν στα ενδότερα της εθνοφρουράς για δολιοφθορές σε στρατηγικούς στόχους. Η τουρκική υπεροπλία πλέον, αλλά και η ατιμία της εκμετάλλευσης της ανακωχής για ασφαλή προώθηση ήταν ασύγκριτη, απέναντι σε μια άτακτη Εθνοφρουρά, που έδειχνε ανίκανη να απαντήσει. Οι Έλληνες αξιωματικοί των τμημάτων της Εθνοφρουράς πλέον πέρα από την απείθεια, αντιμετώπιζαν ανοικτά και την εχθρότητα πλέον των Ελληνοκυπρίων εθνοφρουρών…

Όμως οι Τούρκοι προς το παρόν κάνουν ένα αγώνα δρόμου με τον χρόνο για να πετύχουν προωθήσεις εκεί όπου δεν τα κατάφεραν με πολεμικά μέσα. Ακόμα δεν δίνουν σημασία στον τομέα της Αμμοχώστου. Τα νέα από εκεί είναι συγκρατημένα αισιόδοξα για αυτούς. Οι Τουρκοκύπριοι του θύλακα, έχουν οχυρωθεί στο κάστρο και τα τείχη της παλαιάς πόλης και αμύνονται έναντι των ανδρών της Εθνοφρουράς που τους πολιορκούν, με πενιχρά όμως αποτελέσματα. Άλλωστε οι Τούρκοι ετοιμάζονταν για αυτές τις μέρες επί χρόνια. Όπως λέει ο τότε έφεδρος ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης σε συνέντευξή του (πηγή των περισσότερων πληροφοριών για τα γεγονότα της Αμμοχώστου), από πλευράς Ελληνοκυπρίων υπάρχει μια «επιστράτευση-παρωδία» στην Αμμόχωστο, με σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, με σαστισμένους και ανήμπορους να διοικήσουν τους επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης, και με ένα κατά πολλούς ακατάλληλο έως προδοτικά υπακούοντα στο ΓΕΕΦ, διοικητή -τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Ζαρκάδα- να περιφέρεται μονολογώντας «ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, δεν χρειάζεται να είμαστε προκλητικοί…»! Εξαίρεση μέσα στο χάος, το ανήσυχο βλέμμα των Κυπρίων μονίμων και εφέδρων αξιωματικών και οπλιτών, που αντελήφθησαν «ότι κάτι δεν πάει καλά» και άρχισαν να οργανώνουν μεταξύ τους ομάδες μάχης.

Φωτεινή εξαίρεση από τους Ελλαδίτες αξιωματικούς απετέλεσε ο αντισυνταγματάρχης Ανδρέας Μουζάκης, που ηγήθηκε της μοναδικής ελληνοκυπριακής επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό λύκειο. Εκεί, έξω από τα τείχη της Αμμοχώστου, σκοτώθηκε ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Μουζάκης, μεσημέρι της 20ης Ιουλίου 1974. Όταν κάποια στιγμή καταλήφθηκε το τουρκικό πολυβολείο, αιφνιδιάστηκαν οι Τούρκοι από την επίθεση και υποχωρώντας ξανά μέσα στα τείχη, μετέδωσαν τον πανικό σε ολόκληρη την -για χρόνια- τουρκοκρατούμενη παλαιά πόλη της Αμμοχώστου. Οι έφεδροι ζήτησαν ενισχύσεις, εξηγώντας στον διοικητή Ζαρκάδα ότι «οι πύλες είναι ανοικτές, ο πανικός μεταξύ των Τούρκων διάχυτος και ότι με λίγους ακόμα μαχητές, η επιχείρηση για κατάληψη της εντός των τειχών Αμμοχώστου θα είναι νικηφόρα». Εξήγησαν επίσης οι έφεδροι στον διοικητή ότι «εάν η παλαιά πόλη καταληφθεί και οι Τούρκοι είναι πλέον ανάμεσα τους, ο κίνδυνος για βομβαρδισμό της Αμμοχώστου από την τουρκική αεροπορία, απομακρύνεται (για να μην πλήξουν και ομοεθνείς τους), χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο οι εισβολείς να μην θεωρήσουν πλέον την Αμμόχωστο σαν στόχο προτεραιότητας». Τα εξήγησαν αυτά οι έφεδροι στον συνταγματάρχη Ζαρκάδα, για να πάρουν την πιο ακατανόητη έως προδοτική διαταγή που ακούστηκε ποτέ από Έλληνα αξιωματικό: «Άμεση υποχώρηση, η κατάληψη της παλαιάς Αμμοχώστου δεν είναι δική σας δουλειά…! Σας διατάζω να υποχωρήσετε αμέσως».

Με αυτή την διαταγή, η ευκαιρία για κατάληψη της εντός των τειχών Αμμοχώστου χάθηκε οριστικά… Ανήμποροι να ενεργήσουν όπως θα έπρεπε, οι έφεδροι υποχώρησαν στο δασάκι των δικαστηρίων και στα γύρω κτίρια, άρχισαν να δέχονται -αμυνόμενοι πλέον- τα πυρά των Τούρκων από τα τείχη, που βλέποντας τους Έλληνες να μην επιτίθενται, ξεθάρρεψαν. Σε λίγο άρχισε και η τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει το κέντρο της Πόλης, την παραλία της Αμμοχώστου και τις θέσεις τους. Ο διοικητής Αμμοχώστου συνταγματάρχης Ζαρκάδας φρόντισε έγκαιρα να ολοκληρώσει το δικό του μέρος του δράματος. Οι Κύπριοι μαχητές τον κατηγορούν ότι πρόδωσε την Αμμόχωστο από τις πρώτες ώρες, της πρώτης ημέρας, της πρώτης φάσης της Εισβολής, εκτελώντας με απόλυτη ακρίβεια τις εντολές που είχε πάρει και που μόνο εκείνος γνώριζε. Το γεγονός ότι ο ρόλος του συνταγματάρχη Ζαρκάδα και των ανθρώπων του είχε τελειώσει από την πρώτη μέρα, αποδείχθηκε μόλις ανακοινώθηκε η προσωρινή κατάπαυση πυρός, χάριν των δήθεν «συνομιλιών της Γενεύης». Με το πρόσχημα ότι «όφειλαν να επισκεφθούν το ΓΕΕΦ», ο διοικητής Ζαρκάδας και το επιτελείο του εξαφανίστηκαν οριστικά, εγκαταλείποντας όλα τα τμήματα και την Αμμόχωστο χωρίς στρατιωτική διοίκηση!

Για την πόλη της Αμμοχώστου, η δεύτερη φάση της Εισβολής άρχισε ενωρίς το απόγευμα της 13ης Αυγούστου 1974 με βομβαρδισμό, και με δύο τμήματα να προσπαθούν να την υπερασπιστούν: Ένα τμήμα από 32 εφέδρους στο δασάκι των δικαστηρίων και ένα δεύτερο τμήμα στο νοσοκομείο της πόλης, με επικεφαλής τον λοχαγό Στέλιο Κάτσιο. Οι έφεδροι στο δασάκι χωρίς διοίκηση. Ο αρχαιότερος από τους αξιωματικούς έπρεπε να αναλάβει τη διοίκηση. Έτυχε να είναι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Πάνος Ιωαννίδης. Οι εχθροπραξίες συνεχίστηκαν μέχρι και το μεσημέρι της Πέμπτης 15ης Αυγούστου 1974. Το απόγευμα της ημέρας εκείνης, ο βομβαρδισμός εντάθηκε, οι Τούρκοι πύκνωσαν τα πυρά από τα τείχη και κάποιο φορητό ραδιόφωνο μετέδιδε ότι «τα τουρκικά άρματα κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο, κινούμενα χωρίς αντίσταση, χωρίς τη συνοδεία πεζικού και με μέγιστη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας-Αμμοχώστου».

Η πόλη έρημη. Μοναδική ένδειξη αντίστασης, οι πυροβολισμοί από τους άνδρες στο νοσοκομείο και τους εφέδρους στο δασάκι. Πυροβολισμοί που άρχισαν να αραιώνουν, γιατί τα πυρομαχικά των εφέδρων ήσαν πλέον μετρημένα. Οι διαταγές οι οποίες δόθηκαν από τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Γιαννάκη Αρέστη (σήμερα ταξίαρχος ε.α.) και τον έφεδρο ανθυπολοχαγό Πάνο Ιωαννίδη ήταν: «Παραμένουμε στις θέσεις μας αμυνόμενοι. Οικονομία στα πυρομαχικά» και «Να βγουν παρατηρητές προς τη λίμνη του Αγίου Λουκά και να αναφέρουν τις κινήσεις των αρμάτων. Να χρησιμοποιηθεί η βενζίνη από τις αποθήκες του διοικητηρίου για να γίνουν βόμβες Μολότοφ. Εάν τα άρματα κινηθούν μέσα στην πόλη, θα αντιμετωπιστούν». Ακολούθως δίνουν εντολή στους ασυρματιστές: «Να γίνει προσπάθεια επικοινωνίας με το ΓΕΕΦ και την κυβέρνηση, για να ζητηθούν ενισχύσεις. Τα άρματα από μόνα τους, χωρίς πεζοπόρα τμήματα, μόνο γραμμή αντιπαράταξης μπορούν να επιδιώξουν, προφανώς κατά μήκος του δρόμου προς το λιμάνι. Η πόλη της Αμμοχώστου μπορεί να κρατηθεί». Ήσαν οι πρώτες ουσιαστικές διαταγές, μετά από τις «αντιφατικές» εκείνες του συνταγματάρχη Ζαρκάδα. Η πειθαρχία των οπλιτών προς τους νεαρούς ανθυπολοχαγούς τους ήταν χαρακτηριστική.

Μέσα σε συνθήκες κόλασης, όλοι και από μόνοι τους εξύψωσαν το ηθικό τους και κινήθηκαν όπως διατάχθηκαν. Όμως γύρω στις 17:30 ο Λοχαγός Κάτσιος με το τμήμα του (το τμήμα του νοσοκομείου) διατάχθηκε να ανασυνταχθεί στη Δερύνεια και είναι αυτός που κράτησε την γνωστή μέχρι και σήμερα, ακραία γραμμή προς την Αμμόχωστο. Οι μόνοι Έλληνες που είχαν απομείνει στην Αμμόχωστο ήσαν οι 32 έφεδροι στο δασάκι των δικαστηρίων και μια ακόμα ομάδα εφέδρων, που είχαν επίσης εγκαταλειφθεί προδομένοι από την δική τους ηγεσία, στο λιμάνι της Αμμοχώστου. Ήσαν οι έφεδροι, που τελικά αναγκάστηκαν να πέσουν στη θάλασσα για να σωθούν κολυμπώντας.

Τα τούρκικα άρματα εν τω μεταξύ είχαν φθάσει στη λίμνη του Αγίου Λουκά και κτυπούσαν διαρκώς. Την βενζίνη που έψαχναν οι ελληνικές δυνάμεις για να κατασκευάσουν βόμβες Μολότωφ, την είχε πάρει μαζί του ο συνταγματάρχης Ζαρκάδας. Ελπίδα για εξασφάλιση ενισχύσεων μέσω του ΓΕΕΦ ή της κυβέρνησης καμία. Το μεν Γενικό Επιτελείο δεν απαντούσε στις κλήσεις, ο δε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το Υπουργικό Συμβούλιο είχαν εγκαταλείψει την Λευκωσία. Και το κρισιμότερο, τα πυρομαχικά των εφέδρων στην Αμμόχωστο είχαν εξαντληθεί. Η «σιγή πυρός» από τη ελληνική πλευρά, έδωσε το τελικό σύνθημα στους Τούρκους για τελική επίθεση με όλα τα μέσα που διέθεταν. Η μοναδική Ελληνοκυπριακή επιλογή ήταν: ή να χαθούν αμαχητί (λόγω έλλειψης πυρομαχικών) ή να υποχωρήσουν. Η τελευταία πράξη γράφτηκε με την υποστολή της ελληνικής σημαίας. Όσοι μπόρεσαν να ακούσουν -σχεδόν όλοι- βρέθηκαν «σε στάση προσοχής να χαιρετούν την Γαλανόλευκη». Η ελληνική σημαία της Αμμοχώστου κατέβηκε, διπλώθηκε και παραδόθηκε στον αρχαιότερο αξιωματικό. Αμέσως μετά δόθηκε η τελευταία διαταγή: «Να μαζευτεί ο οπλισμός. Άμεση υποχώρηση. Εγκαταλείψατε τας θέσεις μας, η Αμμόχωστος χάνεται….».

Στην πορεία τους αυτή οι Τούρκοι από την κοιλάδα της Μεσσαορίας, έδωσαν πολύ λίγες μάχες μέχρι να φτάσουν στην Αμμόχωστο. Και αυτό διότι οι Εθνική Φρουρά με κατακερματισμένες τις δυνάμεις της και χωρίς ηθικό, εγκατέλειπε τις θέσεις μάχης και μόνο στην θέα των τουρκικών αρμάτων Μ-48. Και είχαν δίκιο. Αυτοί που τους έταξαν εκεί να αντισταθούν με «Ένφιλντ» απέναντι σε άρματα, ήθελαν λίαν επιεικώς κρέμασμα! Όμως παρά ταύτα οι Τούρκοι παρέμεναν διστακτικοί σε αυτήν την προώθησή τους διότι όπως αναφέρει ο Τούρκος Δρ. Γ. Κιουτσούκ (τότε αξιωματικός του στρατού εισβολής) στο βιβλίο της Σ. Ιορδανίδου «Νταλγκά, Νταλγκά», οι πληροφορίες που είχαν, ήταν ότι οι Έλληνες μάζεψαν στρατό και θα επιτεθούν. Όπως αναφέρει, το βράδυ πριν την προέλασή τους προς την Αμμόχωστο, έμειναν άυπνοι, περιμένοντας τους Έλληνες να τους ορμήσουν (και με δεδομένο τον φόβο του Τούρκου στρατιώτη να πολεμήσει νύχτα). Όπως λέει ο Δρ. Κιουτσούκ στην συνέντευξή του, από την πολύ κούραση και την αϋπνία έβλεπαν τους ξερούς θάμνους που κουνιόνταν από τον ψυχρό νυχτερικό αεράκι, σαν να ήταν Έλληνες στρατιώτες και τους πυροβολούσαν άσκοπα.

Δυστυχώς αυτή η αντεπίθεση δεν έγινε ποτέ. Ανικανότητα; Προδοσία; Μάλλον και τα δύο μαζί… από διαφορετικούς πρωταγωνιστές!
Μα ακόμα και όταν έφτασαν στην Αμμόχωστο οι Τούρκοι δίσταζαν να μπουν στην πόλη! Δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι την υπεράσπιζαν μερικές –χωρίς πυρομαχικά– διμοιρίες.

Σε όλη την πορεία τους οι Τούρκοι διέπραξαν τρομερές κτηνωδίες απέναντι στους τραυματίες ή τους αιχμάλωτους Εθνοφρουρούς. Τους μεν αιχμάλωτους τους εκτελούσαν ομαδικά (ομολογία του Δρ.Γ.Κιουτσούκ), τους δε τραυματίες, τους άφηναν στον δρόμο και με εξαιρετικό σαδισμό, πέρναγαν από πάνω τους …οι ερπύστριες των τάνκς (μαρτυρίες επιζώντων στο ΓΕΕΦ)! Σε ότι αφορά τους άμαχους που δεν πρόλαβαν να φύγουν από τα σπίτια τους ή έμειναν εγκλωβισμένοι στα χωριά τους, το βιβλίο του Ρ.Αλασόρ (Κούρδου που υπηρετούσε στον Τουρκικό Στρατό εισβολής) «Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους» δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την τραγική τύχη τους. Ομαδικές εκτελέσεις, βιασμοί γυναικών ανεξαρτήτως ηλικίας, κακοποιήσεις παιδιών… Όπως είχε πει ο Β.Ουγκώ: «παντού φωτιά και θάνατος… από εδώ πέρασαν Τούρκοι…»

Η Αμμόχωστος είναι ακόμα ένα παράδειγμα στρατηγικής ήττας του ΓΕΕΦ, διότι μπορούσε να σωθεί. Με τις αντιφατικές διαταγές και την αδυναμία επιβολής της πειθαρχίας, που θα δημιουργούσε εκείνες τις δυνάμεις εφέδρων, οι οποίες θα μπορούσαν να σταλούν ως ενισχύσεις των λιγοστών υπερασπιστών της, χάθηκε η πόλη, που από τότε αποτελεί «πόλη φάντασμα» και διαρκές διαπραγματευτικό όπλο των Τούρκων.

Αξιοσημείωτα γεγονότα που σημάδεψαν την «Μάχη της Κύπρου»
H αόρατη νηοπομπή
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα εκείνων των ημερών ήταν η λεγόμενη «αόρατη νηοπομπή» με πρωταγωνιστή τον ηρωικό Κυβερνήτη του Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, τον πλωτάρχη Ε. Χανδρινό. Όπως αναφέρει ο αντιναύαρχος ε.α. Κ. Βάλλας, «το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, απέπλευσε από τις Κεχριές για την Αμμόχωστο Κύπρου, την 13 Ιουλίου 1974 και ώρα 22:00, μεταφέροντας προσωπικό και υλικό της ΕΛΔΥΚ, με προβλεπόμενη ώρα κατάπλου την 07:00 της 17/7/74. Την 09:00 της 15/7 και ενώ το πλοίο βρισκόταν εν πλώ, ο κυβερνήτης πληροφορήθηκε από το ραδιόφωνο, την εκδήλωση πραξικοπήματος, εναντίον του Μακαρίου και ότι ο αρχιεπίσκοπος ήτο νεκρός. Ο Χανδρινός αποφάσισε την συνέχιση του πλού για ολοκλήρωση της αποστολής του και ενημέρωσε σχετικά το ΓΕΝ, το οποίο ενέκρινε τις προθέσεις του. Το μεσημέρι της 16/7 ενώ το Α/Γ βρισκόταν νοτίως της Λεμεσού, διατάχθηκε από ΓΕΝ να αναστρέψει και να κινηθεί προς τον όρμο Λάρδο (Λίνδος) της Ρόδου. Η διαταγή αυτή ακυρώθηκε την επομένη και εδόθη νέα εντολή να καταπλεύσει στην Αμμόχωστο την 19/7/74 στις 05.00. Πράγματι, το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ κατέπλευσε στο λιμάνι της Αμμοχώστου την 19/7 και ώρα 05:00, αλλά δεν εκφόρτωσε πυρομαχικά του Στρατού Ξηράς γιατί όπως ανέφερε ο αρμόδιος Αξιωματικός της ΕΛΔΥΚ δεν ήταν απαραίτητα, επειδή από πρόσφατες επιχειρήσεις (εννοεί το πραξικόπημα) είχε περισυλλέξει μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών (που ευρέθη στις αποθήκες του «Εφεδρικού»). Πέραν αυτού, δύο Αξιωματικοί της Ειρηνευτικής Δυνάμεως, είχαν τοποθετηθεί, -για πρώτη φορά- στον καταπέλτη του πλοίου προς έλεγχο του εκφορτούμενου υλικού. Την ίδια ημέρα (19/7) και ώρα 18:00 το πλοίο απέπλευσε από την Αμμόχωστο με 450 άνδρες οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, για επαναπατρισμό. Την επομένη το πρωί, 20/7 ο Κυβερνήτης πληροφορήθηκε από το δελτίο ειδήσεων της Κυπριακής Ραδιοφωνίας την είδηση της τουρκικής επιθετικής ενέργειας και της αποβάσεως, ως και την κήρυξη γενικής επιστρατεύσεως, από την κυπριακή κυβέρνηση. Το πλοίο την 09:20, διατάχθηκε από ΓΕΝ να πλεύσει στη Λεμεσό, για αποβίβαση της δυνάμεως ΕΛΔΥΚ, αλλά μετά από λίγα λεπτά της ώρας (την 09:40), ελήφθη νέα διαταγή ΓΕΝ, για να πλεύσει στην Πάφο και να αποβιβάσει το προσωπικό της ΕΛΔΥΚ. Όταν το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ έλαβε την τελευταία διαταγή, βρισκόταν 40 ν.μ. νοτιοδυτικά της Πάφου. Την 14:00 της 20/7, το πλοίο αγκυροβόλησε στην Πάφο και άρχισε η αποβίβαση των οπλιτών με τρία αποβατικά πλοιάρια. Μετά από λίγο (14:15), ο διοικητής της Εθνοφρουράς Πάφου ζήτησε από τον κυβερνήτη, μέσω του ραδιοτηλεφώνου, να προσβάλλει με το πυροβολικό του πλοίου, το φρούριο της Πάφου και συγκεκριμένα τον θύλακα Μουττάλου, στον οποίο ήταν συγκεντρωμένες μεγάλες τουρκικές δυνάμεις (δύο τάγματα), με άριστο εξοπλισμό. Ο κυβερνήτης, ελλείψει πληροφοριών από ΓΕΝ, εάν η Ελλάδα είχε εμπλακεί σε εχθροπραξίες με την Τουρκία λόγω της εισβολής και επειδή η κατάσταση επέβαλλε την πλήρη σιγή ασυρμάτου και μέσων επικοινωνίας με το κέντρο, βρέθηκε προ του σοβαρού διλήμματος εάν θα υλοποιούσε το αίτημα της Εθνοφρουράς περί προσβολής τουρκικών στόχων, με όλες τις τυχόν επιπτώσεις, ή θα άφηνε στο έλεος των εισβολέων την Πάφο. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η «μοναχικότητα» του κυβερνήτη στη αστραπιαία λήψη σοβαρών αποφάσεων, οι οποίες ενδεχομένως να έχουν λίαν σοβαρές επιπτώσεις, είναι πράγματι δραματική. Ο Χανδρινός, μετά από μία σύντομη εκτίμηση της καταστάσεως και λαμβάνοντας υπόψη ότι η ύπαρξη ισχυρών τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, θα σήμαινε μεγάλη αιματοχυσία και ολοκληρωτική κατάληψη της Πάφου, αποφάσισε την προσβολή των στόχων που του υποδείχτηκαν, με τον διαθέσιμο ανεπαρκή οπλισμό του πλοίου (πυροβόλα των 40mm Μπόφορς), τον οποίον είχαν επανδρώσει και οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, λόγω αριθμητικής ανεπαρκείας του πληρώματος του πλοίου. Επί δύο συνεχείς ώρες (15.30–17.30), το ψυχωμένο και ηρωικό πλήρωμα του ΛΕΣΒΟΣ σφυροκόπησε με επιτυχία τον θύλακα (περίπου 900-950 βλήματα των 40 mm), με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί ο τουρκικός θύλακας και να διασωθεί η Πάφος».

Όπως αναφέρει, στο πολεμικό ημερολόγιο (ημερ. 23.07.1974), ο αποφασιστικός και γενναίος κυβερνήτης: «Επί του θέματος της εκτελέσεως βολής εναντίον των τουρκοκυπριακών θέσεων, πλέον των όσων αναφέρθησαν, έχω να προσθέσω ότι από την στιγμήν που διετάχθην όπως αναστρέψω δια Πάφον, εθεώρησα ότι το πλοίον συμμετείχεν, αδιακρίτως εάν έφερε ελληνικήν σημαίαν, ενεργώς εις οιοδήποτε είδος επιχειρήσεων, είτε αμυντικάς, είτε επιθετικάς, ελάμβανον χώραν εις την νήσον». Αξίζει να αναφερθεί και η τελευταία παράγραφος του πολεμικού ημερολογίου, ακριβώς όπως διατυπώθηκε απο τον κυβερνήτη: «..Περαίνων την εν λόγω έκθεσιν, επιθυμώ να αναφέρω ότι ως διαπίστωσα, το ηθικόν του Έλληνος, η ψυχραιμία και η τόλμη αυτού, ευρίσκεται εις υψηλόν βαθμόν. Δεν θα ήτο υπερβολή να γράφω ότι άπαντες οι επιβαίνοντες του πλοίου αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίται εν ουδεμία περιπτώσει απώλεσαν το θάρρος των και την πίστιν προς τα ιδεώδη της φυλής. Ιδιαιτέρως εθαύμασα το θάρρος των επαναπατριζομένων οπλιτών του Στρατού Ξηράς (άνδρες της ΕΛΔΥΚ), οίτινες καίτοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι επέστρεφον εις τας οικείας των, με έξαλλον ενθουσιασμόν και αλλαλαγμούς χαράς, εδέχθηκαν την, απο του στόματός μου, πληροφορίαν περί της επανόδου των εις την Κύπρον, προς ενίσχυσιν των μαχομένων συναδέλφων των εναντίον των εχθρών του γένους».

Το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ, μετά την εκτέλεση των πυρών, απέπλευσε απο την Πάφο την 18.00 της 20ης Ιουλίου, με προορισμό τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Ο κυβερνήτης, πλωτάρχης Χανδρινός, εκτίμησε -πολύ σωστά πως αποδείχθηκε αργότερα- την κατάσταση και αποφάσισε να λάβει πορεία προς νότο αντί προς δυσμάς, που ήταν η συντομότερη προς Ρόδο. Την πορεία αυτή τήρησε επί 6ωρο περίπου και τα μεσάνυχτα, όταν το πλοίο βρισκόταν 60 ν.μ νότια της Κύπρου, έστρεψε επι πορείας 270 (δυτική). Το πλοίο συνέχισε την πολιτική τήρησης σιγής ασυρμάτου μέχρι την 03:30, όταν λόγω αιφνιδίου θανάτου του μοναδικού επιβαίνοντος πολιτικού υπαλλήλου Δαμιανού Μιχαήλ, οδηγού περονοφόρου οχήματος, απαιτήθηκε η αναφορά του συμβάντος στο ΓΕΝ. Από εκείνη την ώρα, το πλοίο ανέφερε τακτικά το στίγμα του στο ΓΕΝ. Το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ κατέπλευσε στη Σητεία Κρήτης την 14.50 της 22ης Ιουλίου και παρέμεινε μέχρι την 22.20 της ίδιας ημέρας οπότε απέπλευσε για τον Ν/Σ Σαλαμίνος, στον οποίο κατέπλευσε την 23η Ιουλίου στις 21.00. Από τα διάφορα δημοσιεύματα του ελληνικού και διεθνούς τύπου, ως και την σχετική έρευνα του αείμνηστου Στέλιου Ι. Χαρατσή, αποδεικνύεται περίτρανα η «πύρρεια νίκη» των τουρκικών ναυτικών δυνάμεων, κατά την εισβολή στην Κύπρο.

Η έξυπνη και ορθά μελετημένη κίνηση του Χανδρινού, να κινηθεί νότια για περίπου 6 ώρες και να βγει έξω από την περιοχή επιχειρήσεων, πέραν του ότι διέσωσε το πλοίο του και τους επιβαίνοντες, δημιούργησε, σε συνδυασμό με την έλλειψη συντονισμού των τουρκικών δυνάμεων, τέτοια σύγχυση στο Τουρκικό Γενικό Επιτελείο και στα επιχειρούντα πλοία και αεροσκάφη, ώστε να βυθισθεί από φίλια (τουρκικά) μαχητικά Α/Φ, το Α/Τ «Kocatepe» με κυβερνήτη τον αντιπλοίαρχο Giuven Erkayia TN και να χαθούν 13 αξιωματικοί και 64 άνδρες του πληρώματός του. Αλλά και δύο άλλα τουρκικά αντιτορπιλικά, το Α/Τ «Adatepe» (Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Rizah Nur Ontzu TN) και το Α/Τ «Cacmak» (κυβερνήτης αντιπλοίαρχος M. Fevzi ΤΝ), υπέστησαν σοβαρές και μικρότερες βλάβες, αντίστοιχα. Ταυτόχρονα κατερρίφθησαν 4 επιχειρούντα αεροσκάφη της τουρκικής αεροπορίας. Το τουρκικό Υπουργικό Συμβούλιο δέχτηκε με αλαλαγμούς χαράς την βύθιση των αντιτορπιλικών διότι νόμισε ότι επρόκειτο για ελληνική νηοπομπή (με βάση την πληροφόρηση που είχαν από τον θύλακα Πάφου, κατά του οποίου είχε βάλλει πριν μερικές ώρες ο Χανδρινός). Ζητοκραυγές και φιλιά μεταξύ Τούρκων ατρατιωτικών και πολιτικών. Κατήφεια και μελαγχολία εμφανίστηκε στους υπουργούς και επιτελείς του Ετζεβίτ όταν ανακάλυψαν την αλήθεια. Οι Τούρκοι στρατιωτικοί κοιτάζονταν σαστισμένοι μεταξύ τους.

Βέβαια αργότερα, το ελληνικό κράτος, «τίμησε» τον Λευτέρη Χανδρινό, για αυτό το κατόρθωμά του, με το να τον τοποθετήσει σαν Ναυτικό Ακόλουθο της Ελλάδας στην Τουρκία, σε μια χώρα που της είχε «κάψει την γούνα» και όπου τον είχε επικηρύξει! Όσο για το Α/Γ ΛΕΣΒΟΣ; Εκποιήθηκε μετά από χρόνια και επωλήθη για παλιοσίδερα αντί να διατηρηθεί ως μουσείο της ατρόμητης ναυτοσύνης των Ελλήνων (όπως έγινε με το θωρηκτό «Γ.Αβέρωφ»). Το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος είχε ανάγκη τα ψίχουλα που πήρε από την εκποίηση του; Μάλλον όχι. Απλά με τα προαποφασισμένα βήματα προόδου της ελληνοτουρκικής φιλίας, ένα ακόμα ενθύμιο της απαράμιλλης ελληνικής λεβεντιάς, που είχε κάνει ένα πολύ μεγάλο «χουνέρι» στους Τούρκους, εθεωρείτο «παρείσακτο»! Πόσο μάλλον να είναι ελλιμενισμένο ως πλωτό μουσείο!

Επιχείρηση «Νίκη»
Μια άλλη αξιοσημείωτη περίπτωση από τον αγώνα της Κύπρου τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 ήταν η περίπτωση της αποστολής-αυτοκτονίας των Noratlas με την κωδική ονομασία «ΝΙΚΗ». Ο συγγραφέας Κακολύρης στο βιβλίο του με τον ομώνυμο τίτλο αναφέρεται σε μία από τις πιο παράτολμες επιχειρήσεις στην πολεμική αεροπορική ιστορία που ήταν άγνωστη για τον πολύ κόσμο και που διαδραματίστηκε τον Ιούλιο του 1974 κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, αποστολή που ανέδειξε για μια ακόμη φορά το μεγαλείο των Ελλήνων.

Ενώ η Κύπρος φλεγόταν από τις τουρκικές αεροπορικές επιδρομές, και τα αποβατικά αγήματα είχαν αποβιβασθεί στην περιοχή Πεντεμίλι, η μόνη απάντηση άμυνας ήταν αυτή των ανδρών της ΕΛΔΥΚ η οποία βρισκόταν στην περιοχή από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 και του 251 Τ.Π. της Κερύνειας. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα γινόταν σύσκεψη για την ενίσχυση της δύναμης Κύπρου, και αποφασίστηκε η αποστολή με αεροσκάφη τύπου Noratlas δυνάμεων καταδρομέων. Η διαταγή εκτέλεσης δόθηκε την 21 Ιουλίου του 1974 στις 18.10.

Όλα τα διαθέσιμα μεταγωγικά αεροσκάφη ήρθαν από τα αεροδρόμια στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη, και αφού στάθμευσαν στον βόρειο διάδρομο οι κυβερνήτες τους πήγαν για ενημέρωση στην αίθουσα της 340 ΜΔ/Β. Εκεί πληροφορήθηκαν για την αποστολή και την κωδική ονομασία «Νίκη». Διοικητής των καταδρομέων της πρώτης μοίρας ήταν ο Γιώργος Παπαμελετίου και υποδιοικητής ο Άγγελος Αβραμίδης Τα αεροσκάφη αν και καταπονημένα από τα χρόνια και τις αναρίθμητες πτήσεις πήραν θέσεις και απογειώθηκαν με διαφορά πέντε λεπτών το ένα από το άλλο, έχοντας από τριάντα καταδρομείς το καθένα με πλήρη φορτίο που σήμαινε βάρος 5000 κιλών.

Μόλις τα αεροσκάφη πέρασαν τα βουνά της ανατολικής Κρήτης, άρχισαν κάθοδο για τα 500 πόδια με ταχύτητα 140 κόμβων και από εκεί για το FIR Αθηνών-Καΐρου. Πλησιάζοντας τις ακτές της Κύπρου έβλεπαν τα φώτα του Ακρωτηρίου και έκαναν στροφή 15 μίλια νότια της Λάρνακας. Από εκεί πέρασαν από το όρος Τρόοδος με πορεία για Λευκωσία. Πρέπει να τονιστεί πως σε όλη την διάρκεια της πτήσης από την Σούδα, τα αεροσκάφη πετούσαν με σιγή ασυρμάτου για να μην εντοπιστούν, με σβηστά φώτα και με μόνη βοήθεια αυτή την εμπειρία των ναυτίλων που έδιναν την πορεία με ανύπαρκτα ουσιαστικά μέσα στους κυβερνήτες. Πλησιάζοντας το αεροδρόμιο φάνηκαν από την αριστερή πλευρά τα πρώτα σημάδια των τροχιοδεικτικών αντιαεροπορικών βλημάτων των τούρκικων δυνάμεων, καθώς και από τις ελληνικές δυνάμεις οι οποίες δεν είχαν ειδοποιηθεί για τον ερχομό ενισχύσεων. Κάποιες αναφορές μίλησαν και για πυρά που ήρθαν από την πλευρά των αγγλικών βάσεων (αυτό δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και μάλλον δεν ισχύει). Η προσέγγιση ήταν εφιαλτική, οι κυβερνήτες των αεροσκαφών προσπαθούσαν με απεγνωσμένους ελιγμούς να αποφύγουν τα πυρά, τα χειριστήρια έτρεμαν από τα οριακά σημεία που είχαν φτάσει τα Νoratlas και οι μηχανές μούγκριζαν από την μέγιστη ισχύ που προσπαθούσαν να πάρουν. Δυστυχώς το σήμα για «όπλα δεσμευμένα» δεν έφτασε σε όλες τις αντιαεροπορικές συστοιχίες της Εθνικής Φρουράς στον πέριξ του αεροδρομίου χώρο που ήταν ταγμένα, από αλυσιδωτά λάθη της διοίκησης. Το αποτέλεσμα ήταν να καταρριφθεί από φίλια πυρά, το «Νίκη 4» (Παναγόπουλος) στην περιοχή της Μακεδονίτισσας παρασύροντας στον θάνατο όλους τους καταδρομείς που μετέφερε, με μόνο τυχερό-επιζήσαντα τον καταδρομέα Αθανάσιο Ζαφειρίου ο οποίος πήδηξε στο κενό λίγο πριν συντριβεί το αεροσκάφος, καθώς και το πλήρωμά του. Και η ζημιά θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν από τύχη, το αντιαεροπορικό που έβαλε και έπληξε το «Νίκη 7», δεν πάθαινε εμπλοκή. Επίσης τα «Νίκη 7» (Δημητρός) και «Νίκη 10» (Αδαμόπουλος) έπαθαν σοβαρές ζημίες και τα πληρώματα τους τα πυρπόλησαν για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Τα αεροσκάφη που επέστρεψαν στην Σούδα ήταν: «Νίκη 1» (Χοχλακάκης), «Νίκη 10» (Παπαθανασίου), «Νίκη 11» (Μήτσαινας), «Νίκη 15» (Πετρουλάκης). Τα αεροσκάφη «Νίκη 6» (Παπακων/νου) και «Νίκη 9» (Στραβοπόδης) προσγειώθηκαν στο Ηράκλειο, ενώ στην Ρόδο προσγειώθηκαν τα «Νίκη 5» (Δρακωνάκης) «και Νίκη 8» (Τζανάκος).

Μετά την αποβίβαση στην Λευκωσία γίνεται το μοίρασμα των πυρομαχικών, και κάθε καταδρομέας λαμβάνει από 300 σφαίρες, μερικές χειροβομβίδες και ατομικό οπλισμό. Η δύναμη έλαβε εντολή να ενισχύσει την δύναμη της ΕΛΔΥΚ που ήδη βρισκόταν στο αεροδρόμιο. Στάλθηκε ένας λόχος και όταν έγινε αντιληπτός από τους Τούρκους ξεκίνησε η μάχη η οποία όμως έληξε υπέρ των Ελλήνων Καταδρομέων οι οποίοι ανάγκασαν τους αντιπάλους τους σε υποχώρηση. Είναι καταγεγραμμένο ως γεγονός το παρακάτω περιστατικό: Ενώ οι Τούρκοι έβαλαν συνεχώς με όλμους εναντίον του ευρύτερου χώρου του αεροδρομίου Λευκωσίας, παρόλα ταύτα τα βλήματα δεν έσκαγαν με την πρόσκρουση τους στο έδαφος, και όταν οι Έλληνες μαχητές πρόσεξαν καλύτερα, τότε αντελήφθησαν πως οι όλμοι έφεραν ακόμα τις ασφάλειές τους! Αυτό ήταν μια τρανή απόδειξη για το αξιόμαχο του τουρκικού στρατού εισβολής…

Κατά τις μάχες στην περιοχή του αεροδρομίου, θέση υπέρ των Τούρκων έλαβαν Καναδοί και Σουηδοί Κυανόκρανοι οι οποίοι άνοιξαν πυρ εναντίον των ελληνικών δυνάμεων, αλλά κατατροπώθηκαν στο τέλος και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, για να μην έχουν απώλειες.

Η δύναμη των καταδρομέων παρέμεινε στην περιοχή μέχρι και το τέλος του Μαΐου του 1975 οπότε και αντικαταστάθηκε (στην Κύπρο έμεινε γνωστή –μετονομασθείσα- ως 35η Μ.Κ.).

Η παραπάνω επιχείρηση έμεινε άγνωστη μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οπότε και την έφεραν στην δημοσιότητα άνθρωποι που δεν θέλησαν να ξεχαστούν κάποιοι που με αυτοθυσία και αυταπάρνηση έδωσαν το αίμα τους για την ελευθέρια και τα ιδανικά της φυλής μας. Οι νεκροί μας ήταν 29 καταδρομείς και 4 πιλότοι. Ο καταδρομέας Αθανάσιος Ζαφειρίου μετέβη στο εξωτερικό για να χειρουργηθεί μετά από έρανο που έγινε από τον σύνδεσμο συγγενών και φίλων αγωνιστών της Κύπρου, ενώ όλο αυτό το διάστημα ήταν ξεχασμένος από το επίσημο κράτος.

Στο βιβλίο του ο Κακολύρης αναφέρεται και σε ένα που «δειλό» αυτής της αποστολής. Έναν που επικαλούμενος το γεγονός ότι κατά την απογείωση επήλθε το πέρας της προθεσμίας για την απογείωση, δεν απογειώθηκε! Έναν που επικαλούμενος τις «διαταγές» που ανέφεραν: «εκτέλεση-απογείωση μέχρι 24:00», έστριψε στον διάδρομο και αντί να απογειωθεί, οδήγησε το αεροσκάφος του στα υπόστεγα. Ποιος ήταν αυτός; Κάποιος που μερικά χρόνια αργότερα θα έφτανε πολύ ψηλά στην ιεραρχία των Επιτελείων μας (αν τελικά είναι αλήθεια αυτό που αναφέρει ο συγγραφέας, είναι πραγματικά απογοητευτικό!) Όμως ο Πετρουλάκης (Νίκη 15), που βρισκόταν από πίσω του, δεν σκέφτηκε καμία προθεσμία και καμία διαταγή, και λέγοντας «Ρε συ Τζογάνη, κάνε πέρα», τον προσπέρασε επί του διαδρόμου απογείωσης, απογειώθηκε και έλαβε επιτυχημένα μέρος σε αυτήν την παράτολμη αποστολή, η οποία μαζί με την δράση της ΕΛΔΥΚ, και των Ελλαδιτών αξιωματικών της Εθνικής Φρουράς, έγιναν η αιτία να αναγραφεί και η λέξη «ΚΥΠΡΟΣ» στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Η αερομαχία της Σκύρου
Ένα τρίτο αξιοσημείωτο γεγονός ήταν η θρυλική πλέον αλλά μέχρι πρόσφατα άγνωστη αερομαχία έξω από την Σκύρο. O ίδιος ο Αρχηγός Αεροπορίας Αντιπτέραρχος Αλέξανδρος Παπανικολάου, είχε διατάξει στις 10.10πμ τον διοικητή της 28 ΤΑΔ Αντιπτέραρχο Περικλή Οικονόμου όπως, «εις περίπτωσιν εμπλοκής Τουρκικών και Ελληνικών αεροσκαφών να αποφευχθή πάσα επιθετική ενέργεια των ημετέρων αεροσκαφών αναχαιτίσεως προς κατάρριιμιν Τουρκικών αεροσκαφών, άνευ προσωπικής διαταγής του Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων, ή του Αρχηγού Αεροπορίας». H συγκεκριμένη διαταγή μπορεί να χαρακτηρισθεί επιεικώς απαράδεκτη, διότι ουσιαστικώς απαγόρευε στους ‘Ελληνες χειριστές ακόμη και το δικαίωμα της αυτοάμυνας!

H λογική δεν άργησε να επικρατήσει και επήλθε τροποποίηση της ανωτέρω διαταγής. Οι Τούρκοι ισοπέδωναν τα πάντα στην Κύπρο και κανείς δεν μπορούσε να εγγυηθεί για την στάση τους στο Αιγαίο. Στις 10.15 λοιπόν έγινε η παρακάτω τροποποίηση: «Αεροσκάφη Αναχαιτίσεως και Α/Α μέσα θα βάλουν εφ’ όσον προσβληθούν». H περίπτωση αυτή πάντως προδίδει αμηχανία και φόβο που προφανώς κυρίευσαν εκείνες τις ώρες την ελληνική στρατιωτική ηγεσία, οδηγώντας σε μούδιασμα και αδράνεια. Το αποτέλεσμα ήταν να μην διαταχθεί η εφαρμογή των προβλεπομένων σχεδίων για βομβαρδισμό από αέρας της τουρκικής αμφιβίου δυνάμεως.

Τρία ελληνικά μαχητικά F-5 της 111 ΠΜ, συναντήθηκαν με δυο τούρκικα F-102. Το ένα F-102 έβαλε με Falcon κατά ενός F-5, με χειριστή τον ανθυποσμηναγό Σκαμπαρδώνη που το απέφυγε με ελιγμό, βουτώντας σε χαμηλότερο ύψος. Το F-5 που ακολουθούσε με χειριστή τον υποσμηναγό Δηνόπουλο, προσέβαλε το F-102 με Gar-8 και το κατέρριψε. Το δεύτερο F-102 προφανώς πανικόβλητο, φεύγει προς Ελλάδα και αφού περιπλανάται ακολουθούμενο στρέφει ανατολικά και κάνει αναγκαστική προσγείωση πριν τη Σμύρνη… καταστρέφοντας το αεροσκάφος του! Αυτή ήταν η τούρκικη αεροπορία που έχασε 19 αεροσκάφη στη μάχη της Κύπρου.
Τι έγινε με τους πρωταγωνιστές της;
O Δηνόπουλος αποστρατεύτηκε 41 ετών με τον βαθμό του…σμηνάρχου, ενώ πιο τυχερός ο Σκαμπαρδώνης έφτασε μέχρι τον βαθμό του ταξίαρχου.
Η ελληνική πλευρά κράτησε μυστικό το γεγονός, μέχρι πρόσφατα, για να μην «δημιουργηθούν προβλήματα» με τους Τούρκους!

Οχηματαγωγό «Ρέθυμνον»
Τέλος η «οδύσσεια» του «Ρέθυμνον», του επιταγμένου οχηματαγωγού, που είχε φορτωθεί με ελαφρά άρματα και 500 Κυπρίους εθελοντές, υπό τον συνταγματάρχη Δ. Παπαποστόλου, ξεκίνησε το οδυνηρό ταξίδι του το απόγευμα της 21ης Ιουλίου για ενίσχυση των μαχόμενων Ελληνοκυπριακών τμημάτων στην Κύπρο. Ενώ ευρισκόταν 200 νμ νότια της Ρόδου την 22η Ιουλίου, με πορεία προς την Κύπρο και με «σιγή ασυρμάτου», λαμβάνει επείγον σήμα από το ΓΕΝ, να αλλάξει πορεία και να κατευθυνθεί προς την νήσο Ρόδο! Ο Δ.Παπαποστόλου εξανάγκασε τον πλοίαρχο του Ρεθύμνου να αγνοήσει αυτό το σήμα του ΓΕΝ και να συνεχίσει την πορεία του προς Κύπρο. Μετά από λίγο έρχεται νέο σήμα, από τον Α/ΕΔ αυτή την φορά, που διατάσσει πάραυτα, άμεση αλλαγή πορείας προς την «βαλλόμενη» όπως έλεγε το σήμα, νήσο Ρόδο (από το βιβλίο του Γ. Μιχαλόπουλου «Αυτός Κάλεσε τους Τούρκους στην Κύπρο»)! Ο Δ. Παπαποστόλου δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά παρά να υπακούσει αυτήν την φορά, φοβούμενος ότι πραγματικά οι Τούρκοι άνοιξαν μέτωπο και στα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Δυστυχώς προσεγγίζοντας την Ρόδο, με τα κυάλια βλέπει το λιμάνι στην συνήθη καλοκαιρινή του, ανέμελη κατάσταση, με τους στρατιώτες να είναι με τις στολές εξόδου αναμεμιγμένοι με τους τουρίστες και τους κατοίκους του νησιού…

Τότε ο δύστυχος Παπαποστόλου κατάλαβε ότι η «προδοσία» ξεκινούσε από το Γενικό Επιτελείο. Όμως ήταν ήδη αργά για αυτόν να αποπλεύσει ξανά για Κύπρο, διότι αφενός η κατάσταση στο νησί δεν ήταν ίδια με την προηγούμενη μέρα, και κατά δεύτερο λόγο είχε συμφωνηθεί «κατάπαυση του πυρός», μια συμφωνία που μόνο οι Έλληνες σεβάστηκαν, με τα γνωστά ολέθρια για εμάς και τα μαχόμενα τμήματά μας, αποτελέσματα.

Κατάπαυση του πυρός
Με την κατάπαυση του πυρός, το ΓΕΕΦ έδωσε -για πρώτη φορά- ξεκάθαρες εντολές: «Παύσατε pυρ. Αποφυγή μετακινήσεων μονάδων. Αποφυγή προκλήσεων προς τους Τούρκους και οποιασδήποτε εμπλοκής με αυτούς, για οποιοδήποτε λόγο».

Αυτό το τελευταίο ήταν το μοιραίο μέρος της τραγωδίας που έμελλε να παιχτεί αργότερα. Οι τουρκικές δυνάμεις που δεν είχαν πετύχει τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, βρήκαν την ευκαιρία να αποβιβάσουν και τα υπόλοιπα αποβατικά τμήματα που έμεναν στον αποβατικό τους στόλο στα ανοιχτά της Κερύνειας, αποβιβάζοντας και άρματα μάχης, τα οποία έμελλε να παίξουν πρωταρχικό και καταλυτικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις. Ταυτόχρονα άρχισαν να επεκτείνουν τα όρια προώθησής τους, τελείως αναίμακτα, αφού η Εθνική Φρουρά υποχωρούσε αμαχητί σε κάθε επαφή που είχε μαζί τους. Τέτοιες εντολές είχαν. Μόνο κάποιες πρωτοβουλίες απείθειας στις διαταγές, λίγων αξιωματικών του ελληνικού στρατού, κράτησαν τους Τούρκους καθηλωμένους στις θέσεις τους, όταν αντιλαμβανόμενοι την προώθησή τους άνοιγαν πυρ, αδιαφορώντας για το τι είχε διατάξει το ΓΕΕΦ. Αυτοί ήταν οι ηγήτορες της μεγάλης Μάχης της Κύπρου. Όμως αμέσως μετά εδέχοντο την επίπληξη του Επιτελείου.

Άλλοι πάλι Έλληνες αξιωματικοί αναζητούσαν αξιωματικούς του ΟΗΕ να διαμαρτυρηθούν για τις παράνομες διεισδύσεις των Τούρκων, αλλά τότε αντιμετώπιζαν μια τουλάχιστον μεροληπτική αδιαφορία, που έφτανε στα όρια της καθαρής εχθρικής στάσης. Ήταν μια καθαρή συμπαιγνία Ο.Η.Ε. και Τούρκων.

Διαβάζοντας τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μ.Ντεμιρέλ, βλέπουμε ότι οι Τούρκοι δεν ένιωθαν καθόλου σίγουροι μέχρι εκείνη την στιγμή, από την εξέλιξη των στρατιωτικών θεμάτων. Σε συνάντησή του δε με τον στρατηγό Νουρεντίν Ερσίν, διοικητή του 6ου Σώματος Στρατού, ο οποίος είχε εγκατασταθεί σε προκεχωρημένο στρατηγείο στο Μπογάζι, είδε ένα διοικητή Σώματος Στρατού, τρομοκρατημένο (όπως λέει ο ίδιος ο Ντεμιρέλ), που είχε ξηλώσει τα διακριτικά του βαθμού του από την στολή του, φοβούμενος ότι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να πιαστεί αιχμάλωτος από τους Έλληνες! Αυτά δεν τα λέει ένας Έλληνας συγγραφέας αλλά ο Τούρκος στρατηγός διοικητής της 39ης Τουρκικής Μεραρχίας! Τέτοια ήταν η απόγνωση των Τούρκων από τις εξελίξεις των πρώτων ημερών.

Το παιγνίδι λοιπόν για την ελληνική πλευρά, χάθηκε την περίοδο της υποτιθέμενης «κατάπαυσης του πυρός». Όλες οι ενισχύσεις και η προωθήσεις των Τούρκων έλαβαν χώρα τότε, χωρίς αντίδραση από την ελληνική πλευρά. Έτσι προετοίμασαν προσεκτικά το έδαφος για τον «Αττίλα ΙΙ» που έμελλε να φέρει την κατάσταση που βιώνουμε μέχρι και σήμερα στο τραγικό νησί.

Τέλος όλες οι πληροφορίες από την αδιαλλαξία των Τούρκων και τα συνεχή ναυάγια των συνομιλιών, προμήνυαν τι πρόκειται να συμβεί τις επόμενες ημέρες, με δεδομένο «το μούδιασμα» στην ελληνική πλευρά, η οποία εκπροσωπείτο σε αυτές, με μέλη της νεοσυσταθείσας Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Η τραγικότητα των στιγμών αποτυπώνεται από τις σπασμωδικές κινήσεις των Ελλήνων διπλωματών οι οποίοι αντιλαμβανόμενοι ότι και η Ελλάδα και η Κύπρος είναι «με την πλάτη στον τοίχο», προτίμησαν να αποδεχθούν «ραγιαδίστικες» υποχωρήσεις απέναντι «στο κουαρτέτο» των ΗΠΑ-Αγγλία-Τουρκία και (δυστυχώς) του Ο.Η.Ε. Δεν τόλμησαν ούτε μια φορά να κάνουν την υπέρβαση και να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στις Η.Π.Α. απειλώντας με ελληνοτουρκικό πόλεμο, ή στον Ο.Η.Ε., απαιτώντας να γίνουν σεβαστές οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του. Δεν τόλμησαν ούτε καν το αυτονόητο: να ενισχύσουν τα μαχόμενα τμήματα Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων στην μαρτυρική Μεγαλόνησο.

Για αυτούς «η Κύπρος ήταν μακριά»… Ευτυχώς, 2.500 χρόνια πριν, ο Κίμωνας δεν είχε την ίδια γνώμη με αυτούς…

[dios]

thouthou ΘΕΟΣ!! Πραγματικα παρα πολυ σημαντικη η συνεισφορα σου εδω....να μαθουνε ολοι επιτελους την αληθεια!! :)

[PP3052010]

Ρε παιδια εσεις οι δυο που λετε οτι οι πατεραδες σας ηταν στην Κυπρο και εχουν πολλα να λενε για τον Μακαρειο...

Του ενος μαλιστα ηταν ανωτερος αξιωματικος απ οτι λεει...

Για πεστε μας και εμας ακριβως τι σας ειπαν να μαθουμε...

[megakosp]

thanksss

[erev]

παιδια...εγω υπηρετησα εκει..μονο αν δειτε το κτυριο της ελδυκ θα καταλαβετε το φοβο των τουρκων για τον ελληνα στρατιωτη!! ουτε καν τολμησαν να πλησιασουν κοντα παρα μονο εβαλαν με ολμους μεχρι να καμψουν την αμυνα και παλι εστειλαν τα αρματα μπροστα αν τοτε επαιρναν προτοβουλια οι <<ηγετες>> των στρατοπεδων στο πεντε μιλι (ειδικα τα τεθωρακισμενα που ηταν 2 χιλιομετρα ποιο περα) θα γινοταν ενα λουτρο αιματος για τους τουρκους!! βεβαια καποιοι θα πουν γιατι ηταν <<καθαρες οι παραλιες..γιατι τα <<τζιμανια>>του Γ.Ε.Σ δεν φροντισαν να κανουν το ιδιο με την ροδο...ναι μεν τουριστικος προορισμος αλλα απο πισω....σκατζοχειρος!! το κακο ομως ξερετε ποιο ειναι? οτι αυτοι που επεζησαν και γυρισαν με φρικτες εικονες στο μυαλο τους ποτε δεν αναγνωριστηκαν απο την καθε κυβερνηση για να μην τους <<μαλωσουν>> οι συμμαχοι μας ενω στην τουρκια τους εχουν σαν ηρωες!! κριμα...

[thouthou]

ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ......

Ακόμη και οι Άγγλοι, που προσπάθησαν να αφελληνίσουν με κάθε τρόπο την Κύπρο, που βοήθησαν με διάφορους τρόπους τους Τούρκους για να μπορέσουν να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους μέσω των βάσεων, που έπαιξαν πολύ βρώμικο ρόλο για ολόκληρο τον Ελληνισμό εδώ και δύο αιώνες, το παραδέχονται επιτέλους....
Η ΚΥΠΡΟΣ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ!!!

http://www.mod.uk/DefenceInternet/DefenceFor/ServiceCommunity/ACyprusPosting/Background/AboutCyprus.htm

Cyprus History

Few countries can trace the course of their history over 10,000 years, but in approximately 8,000 BC the island of Cyprus was already inhabited and going through its Neolithic Age. Of all the momentous events that were to sweep the country through the next few thousand years, one of the most crucial was the discovery of copper - or Kuprum in Latin - the mineral which took its name from “Kypros”, the Greek name of Cyprus, and generated untold wealth.

The island’s strategic position, its copper deposits and its timber attracted the first Greeks who came to the island over 3,000 years ago at the end of the Trojan wars. They settled down, bringing in with them and establishing the Greek identity.

Over the centuries Cyprus came under the sway of various rulers including the Egyptians. Assyrians, Persians, the successors to Alexander the Great and the Romans, before Cyprus became part of the Byzantine Empire. Later came the Crusaders, the Frankish Lusignans and Venetians, Ottomans and British.

Cyprus gained its independence in 1960, for the first time in 3,500 years, but the Greek identity of language and culture has been retained.

Ιστορία της Κύπρου
Λίγες χώρες έχουν ιστορία πάνω από 10,000 χρόνια, όμως σχεδόν 8,000 χρόνια προ Χριστού η νήσος Κύπρος ήταν ήδη κατοικημένη και διένυε την Νεολιθική εποχή της. Μία από τις πλέον σημαντικές ανασκαφές που έγιναν στην χώρα αυτή μέσα από τις επόμενες χιλιάδες χρόνια, ήταν η ανακάλυψη του χαλκού, copper, ή Kuprum στα Λατινικά, από το οποίο και πήρε το όνομα Κύπρος, η ελληνική ονομασία της Κύπρου.

Η στρατηγική θέση της νήσου, τα αποθέματα χαλκού και η ξυλεία της ήσαν εκείνα που έφεραν τους πρώτους Έλληνες στο νησί πριν 3,000 και τόσα χρόνια προς το τέλος των Τρωικών πολέμων. Εγκαταστάθηκαν στο νησί, φέρνοντας μαζί τους και δημιουργώντας την Ελληνική ταυτότητα.

Δια μέσου των αιώνων η Κύπρος πέρασε από πολλούς δυνάστες, περιλαμβανομένων των Αιγυπτίων, Ασσύριων, Περσών, που αντικατέστησαν τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Ρωμαίους, προτού η Κύπρος γίνει μέρος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αργότερα ήλθαν οι σταυροφόροι, οι Φράγκοι, Λουσινιανοί και Ενετοί, οι Οθωμανοί και οι Βρετανοί.

Η Κύπρος κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1960, για πρώτη φορά μετά από 3,500 χρόνια, όμως η ελληνική ταυτότητα της γλώσσας και πολιτισμού έχει διατηρηθεί.

(Μετάφραση Φανούλα Αργυρού)
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(Μην περιμένετε και τρομερή ιστορική γνώση, άλλωστε είναι το υπουργείο άμυνας των Άγγλων....)

[giwrgos21]

Εξαιρετικο κειμενο, μπραβο thoutou, σ'ευχαριστουμε φιλε !
Ας διαβασουν να μαθαινουν μερικοι μερικοι..
Εξαλλου αυτα δεν τα διδασκουν ποτε στα σχολεια της Ελλαδας, ειναι σε αγνοια του τι εγινε στην Κυπρο στη νεολαια και στους μαθητες. Κακως, γιατι η Κυπρος αποτελει σημαντικο και ιστορικο κομματι για τον Ελληνισμο..

[thouthou]

http://cyprus74.blogspot.com/2008/09/blog-post.html
----------------------------------------------------------------------------------
Προδότες ήταν οι Μπονάνος, Αραπάκης και Ντάβος Συνέντευξη Σαμψών στον «Ελεύθερο Τύπο»

Ο Νίκος Σαμψών ήταν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής («Αττίλας 1») ο πρόεδρος της Κύπρου. Στις 8 Αυγούστου 1999 έδωσε συνέντευξη στην αθηναϊκή εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται ασχολίαστη και τα συμπεράσματα για τους υπευθύνους της ήττας στον Κυπριακό πόλεμο του 1974 είναι προφανή.

κ. Σαμψών από ποιούς σας έγινε η πρόταση για την προεδρία μετά το πραξικόπημα;

Από τους επικεφαλής του πραξικοπήματος Γεωργίτση και Κομπόκη και τους συν αυτοίς. Εγώ μέχρι τότε ήμουν βουλευτής. Τα προηγούμενα χρόνια ήμουν μέλος της ΕΟΚΑ και υπεύθυνος στην πόλη της Λευκωσίας και των περιχώρων. Είχα συμμετάσχει, και το λέω με υπερηφάνεια, στο 60% της δράσης όλης της ΕΟΚΑ. Εμείς κάναμε το αντάρτικο πόλεων το οποίο το μιμήθηκαν κι άλλοι λαοί που έκαναν απελευθερωτικούς αγώνες.

Υπό τις διαταγές του Γρίβα Διγενή...

Ναι, αλλά είχα το ελεύθερο δράσεως ώστε να δίνω αναφορά μετά τις ενέργειες.

Είχατε καταδικαστεί δις εις θάνατον από τις βρετανικές δυνάμεις...

Ναι, αφού πέρασα βασανιστήρια στα οποία δεν είχε υποβληθεί κανένας Κύπριος όσο εγώ. Μου έβγαλαν δόντια και νύχια... Φυλακίστηκα στις κεντρικές φυλακές της Κύπρου, μετά με μετέφεραν στην Αγγλία στις φυλακές του Wormscraps στο Λονδίνο. Εκεί ήρθα σε επαφή με τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA) για απόδραση, αλλά το αντιλήφθηκαν οι ΄Αγγλοι και εμάς τους πρωτεργάτες της απόδρασης μας μετέφεραν ξημερώματα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Wakefield στο Yorkshire που χτίστηκαν το 1404 και δεν είχε αποδράσει ποτέ άνθρωπος. Είχαν ναρκοπέδια, κλπ. Εκεί γνώρισα τον αγωνιστή του IRA, τον Simus Murphy, που είχε καταδικαστεί 5 φορές σε ισόβια δεσμά από το 1951. Η συνάντηση μας έγινε το 1958. Αποφασίσαμε να αποδράσουμε μαζί και σε ένα χρόνο το πραγματοποιήσαμε! Η απόδραση μας έγινε πρωτοσέλιδο με τεράστια γράμματα στις αγγλικές εφημερίδες.

Να επιστρέψουμε στην κατηγορία με την οποία καταδικαστήκατε στην Κύπρο...

Ήθελαν ένα εξιλαστήριο θύμα. Η κατηγορία ήταν ότι συνεργάστηκα μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος. Εγώ όμως έβαλα όρους για να συνεργαστώ. Ένας όρος ήταν να μην διαλυθεί η Βουλή και δεν διαλύθηκε γιατί έγιναν αποδεκτοί οι όροι. Δεύτερον, να μην διαλυθούν τα πολιτικά κόμματα. Τρίτον, να μην συλληφθούν πολιτικοί άνδρες. Και ήταν ένα πραξικόπημα όπου δεν συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες...

Φαίνεται ότι υπερασπίζεστε το πραξικόπημα. Σε ποιούς επιβάλλατε τους όρους;

Στον Γεωργίτση. Και αυτός τα διαβίβασε στην Αθήνα και έγιναν αποδεκτά. Γιατί δεν έβρισκαν τους ανθρώπους που είχαν προτείνει...

Νομιμοποιήσατε όμως το πραξικόπημα κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της χώρας... Αυτό δεν είναι προδοσία;

Όχι! Δεν είμαι προδότης. Ο Σαμψών έμαθε να μην προδίδει ποτέ του... Και ο Σαμψών αν πήγε φυλακή από τον Μακάριο το 1976, δύο χρόνια μετά, είναι γιατί δεν δέχθηκε να προδώσει τους 15.000 που του έστειλαν τα τηλεγραφήματα συμπαραστάσεως. Ήθελε να εκδικηθεί τους ανθρώπους αυτούς που ήταν δικοί του και συνεχάρησαν το νέο καθεστώς. Στην Οριάνα Φαλάτσι είχε πει: "αν ο Σαμψών έμενε στην εξουσία μια εβδομάδα ακόμη ως και η αδελφή μου η Μαρία θα του έστελνε τηλεγράφημα..." Ο Μακάριος κάποτε ήθελε να γίνει αντιβασιλέας της Ελλάδας. Και όταν τον ρώτησα ξαφνιασμένος μου απάντησε: "εδώ έγινε αντιβασιλέας ο Δαμασκηνός και δεν θα γίνω εγώ;" Μου έστειλε ανθρώπους του μέσα στην φυλακή και μου έλεγε ότι δεν κοιμάται που με έχει άδικα μέσα και ήθελε να του δώσω αυτά τα τηλεγραφήματα για να δει ποιοι δικοί του δεν στάθηκαν πλάι του. Έτσι η κατηγορία ήταν ότι δέχθηκα παρανόμως τη θέση του προέδρου μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος και δια του τρόπου αυτού συνεργάστηκα με τους πραξικοπηματίες. Η κατηγορία ανέφερε ότι ο Σαμψών ουδεμία σχέση είχε ούτε στην οργάνωση, ούτε στην σύλληψη του σχεδίου. Καταδικάστηκα 20 χρόνια όσο προέβλεπε ο νόμος και συνολικά έμεινα μέσα 5 χρόνια...

Εσείς ζητούσατε να διωχθεί ο Μακάριος;

Πώς; Εγώ ζητούσα συνεργασία Μακαρίου-Γρίβα για να σωθεί ο τόπος...

Ακούγεται απίστευτο να λέει ο Σαμψών ότι ήταν και κατά των πραξικοπηματιών που οι ίδιοι τον τοποθέτησαν στον προεδρικό θώκο...

Τότε γινόταν εμφύλιος σπαραγμός στην Κύπρο.

Μα πώς αποδεχθήκατε την πρόταση που σας έκαναν οι πραξικοπηματίες κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της χώρας; Πώς τους "νομιμοποιήσατε" με αυτή την αποδοχή;

Ανακοίνωσαν ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός! Εγώ επείσθηκα ότι ήταν νεκρός.

Είχατε όμως πληροφόρηση σε ολόκληρο το νησί για το τι πραγματικά συνέβαινε. Μπορούσατε να μάθετε αμέσως ότι ο Μακάριος ήταν ζωντανός στην Πάφο.

Πρώτα-πρώτα ήσαν κομμένα τα τηλέφωνα...

Ποιοι πρόδωσαν και φέρουν βαρύτατες ευθύνες για το πραξικόπημα και την εισβολή;

Το πραξικόπημα έγινε για να ρίξουν τη χούντα.

Πώς; Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η χούντα οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Το πέτυχαν σε 3 ημέρες. Το πραξικόπημα το έκαναν ο Αραπάκης, ο Μπονάνος, ο Ντάβος, ο Παπανικολάου, ο Γαλατσάνος για να ρίξουν τη χούντα του Ιωαννίδη και να επαναφέρουν τη δημοκρατία στην Ελλάδα με εντολή των Αμερικανών και εν συνεννοήσει με τον Καραμανλή και το Μακάριο...

Αυτό είναι το σενάριο με την εκδοχή Σαμψών...

Να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου! Βγαίνουν στις επετείους και δε λένε λέξη για το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου...

Όχι, όλοι το υποστηρίζουν και επιμένουν γι' αυτό...

Αλλά δεν το κάνουν.

Ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης στην πολύκροτη συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα μας σπάζοντας τη σιωπή του, είχε υποστηρίξει ότι Μπονάνος, Αραπάκης ευθύνονται για την προδοσία γιατί αυτοί ανακάλεσαν τις στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Είχε πει ότι ο Αραπάκης κάλεσε τα 2 υποβρύχια που βρίσκονταν ήδη στην Πάφο και είχαν στα σκόπευτρά τους τον Τουρκικό αποβατικό στόλο να επιστρέψουν στην Ελλάδα γιατί δήθεν γινόταν εισβολή Τουρκικών δυνάμεων στη Ρόδο. Και είδαν με τα περισκόπιά τους τουρίστες στις παραλίες.

Είχατε δηλώσει πως κάθε υποβρύχιο έφερε 18 τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες και ότι τα τουρκικά αποβατικά ήταν 38.

Ακριβώς. Λάβετε υπόψη ότι τα Φάντομ τα ελληνικά, γιατί η Τουρκία δεν είχε Φάντομ, είχαν ξεκινήσει για να ισοπεδώσουν την περιοχή των 500 μέτρων εισβολής. Προδότες ήταν οι Μπονάνος, Αραπάκης και Ντάβος.

Το κλιμάκιο της CIA είχε προειδοποιήσει τον Ιωαννίδη ότι η Τουρκία θα εκμεταλλευόταν το πραξικόπημα και θα εισέβαλε στην Κύπρο. Τότε ο Ιωαννίδης αντέδρασε έντονα, όπως αναφέρεται στα απόρρητα τηλεγραφήματα, και κλώτσησε το τραπέζι που βρισκόταν μπροστά του, χύνοντας τους καφέδες που έπιναν, δηλώνοντας πως "αν η Τουρκία εισβάλλει, εκείνος θα έφτανε μέχρι την Κωνσταντινούπολη".

Τότε η 12η μεραρχία του Γ' Σώματος Στρατού με επικεφαλής το στρατηγό Παύλο Παπαδάκη προέλασε μέσα στο τουρκικό έδαφος σε βάθος 75 χιλιομέτρων και οι ιχνηλάτες του βρίσκονταν 135 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη και δεν βρήκαν τουρκικό στρατό.

Ποιος είχε διατάξει τη διείσδυση εντός τουρκικού εδάφους;

Ήταν δουλειές του Ιωαννίδη. Στις 20 Ιουλίου ο Ντάβος πήγε να επιθεωρήσει τα προελαύνοντα ελληνικά στρατεύματα εντός των τουρκικών εδαφών, έβαλε τον Παπαδάκη μέσα στο αυτοκίνητο και του τοποθέτησε το πιστόλι του στον κρόταφο λέγοντας του: "ο εχθρός δεν είναι στην Κωνσταντινούπολη, είναι στην Αθήνα". Και διατάχθηκαν τα στρατεύματα να γυρίσουν πίσω!

Ας επανέλθουμε στους άλλους πρωταγωνιστές. Στον τότε αρχηγό ΓΕΝ, Πέτρο Αραπάκη.

Είχε ολοκληρωθεί η προδοσία με τη διαταγή του Αραπάκη να επιστρέψουν τα υποβρύχια, τα αεροπλάνα να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο των Χανίων και να διαλυθούν τα τάγματα στην Κύπρο. Η συμφωνία καταπαύσεως του πυρός έγινε μεταξύ Αραπάκη και Sisko. Εκείνη την ώρα που ο κ. Αραπάκης υπέγραφε την κατάπαυση του πυρός, εμείς στην Κύπρο παίρναμε τα σήματα του Ντενκτάς που ζητούσε ελικόπτερο να τον μεταφέρει στην Τουρκία διότι η Κύπρος έπεφτε στα χέρια των Ελλήνων. Παίρναμε και τα σήματα του αρχηγού του τουρκικού αποβατικού στόλου ότι δεν μπορούσαν να κρατηθούν στην ακτή των 500 μέτρων που τους περιορίσαμε. Τότε ο Γκιζίκης μου τηλεφώνησε να ετοιμάσω το διάγγελμα της Ένωσης με την Ελλάδα όταν τα Φάντομ σηκώθηκαν για να ισοπεδώσουν την περιοχή των 500 μέτρων. Αλλά μετά γύρισαν πίσω με εντολή Αραπάκη (ΓΕΝ) και Παπανικολάου (ΓΕΑ) και επέστρεψαν στα Χανιά. Τότε που ήμουν πρόεδρος καταβάλαμε μεγάλη αντίσταση κατά των εισβολέων Τούρκων που έχασαν 26 αεροπλάνα μαχητικά, παραδέχθησαν 19, ενώ στο δεύτερο μέρος της εισβολής έχασαν μόνο 3 αεροπλάνα. Ελευθερώσαμε θύλακες όπως Λεύκα, Μαργί, Κοφινού, Μούτουλλας, τουρκική συνοικία Λάρνακας, Ζαχάρια Αμμοχώστου, όλα τα μικτά χωριά, Κιόνελι, ΄Ασπρη Μούτη. Ήμουν στη Μαλούντα με το στρατό ως πρόεδρος της δημοκρατίας και καταλάβαμε τις περιοχές. Καταλάβαμε επί ημερών μου τη βάση των Τούρκων Κιόνελι 2 φορές με την ΕΛΔΥΚ και Κύπριους μαχητές και έρχονταν διαταγές από τον προδότη Μπονάνο απευθείας στον διοικητή της ΕΛΔΥΚ να επιστρέψουν πίσω όλοι στη βάση εξορμήσεως...

Μίλησες με τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ Μπονάνο;

Τον έβρισα με τις χυδαιότερες των εκφράσεων στο τηλέφωνο όταν και γινόταν η εισβολή των Τούρκων και δοκίμασε να μου πει ότι έβγαλα τα κανόνια έξω και έβαλλαν στον αέρα για να εμπλέξω την Τουρκία και την Ελλάδα... Και μου έλεγε ότι γινόταν άσκηση των Τούρκων. Και ο Γεωργίτσης επικεφαλής του πραξικοπήματος μου είπε πως "δεν επείθεται ο αρχηγός πως γίνεται εισβολή". Και τότε πήρα το τηλέφωνο, το έβγαλα στο παράθυρο και του λέω "ακούς τους βομβαρδισμούς;" Και μου απαντά για τα κανόνια, οπότε του απαντώ με το χυδαίο υβρεολόγιο. Έβρισα και τον Γκιζίκη, αλλά αυτός τα είχε χαμένα. Όταν σας έδωσε συνέντευξη, μίλησε για πρώτη φορά για τις ευθύνες του. Μετά οι της χούντας των Αθνών δεν έβγαιναν στο τηλέφωνο. Ο εξ απορρήτων του Ιωαννίδη αξιωματικός Μιχ.Πηλιχός μου είπε ότι αν θέλω να παραμείνω πρόεδρος να δεχθώ να προελάσουν οι Τούρκοι και να ενώσουν το προγεφύρωμα με το θύλακα Β.Λευκωσίας κι εγώ είπα πως είναι απαράδεκτο, δεν δέχομαι να κάνουν βήμα οι Τούρκοι.

Με τίνος εντολή;

Μου έλεγαν "Εθνικού Κέντρου", δηλαδή της χούντας. Των προδοτών Μπονάνου, Αραπάκη, κλπ. Τους έβρισα. Τους είπα "Γ... τις συμφωνίες σας!" Μου απάντησε ο Πηλιχός πως κινδυνεύει η ζωή μου. Του είπα "ξέρω πως έχετε εδώ στην Κύπρο 5 ανθρώπους και δεν έχω σε τίποτα να τους συλλάβω και να τους εκτελέσω άνευ δίκης και μην απειλείς έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε δις εις θάνατον από τους ΄Αγγλους και δεν φοβήθηκε και θα φοβηθεί δολοφονία από εσάς". Και τότε μου είπε και με έριξε ότι "από το Εθνικό Κέντρο δεν θα έρθει φυσίγγιο αφού αρνείσαι". Και γνωρίζοντας ότι είχαμε φυσίγγια πολέμου μισής ημέρας, είπα "παραιτούμαι" για δεν μπορούσα να οδηγήσω την Κύπρο στη σφαγή εν γνώσει μου μην έχοντας βοήθεια από την Ελλάδα. Μου είπε ο Πηλιχός να παραδώσω την εξουσία στον Κληρίδη. Και παρέδωσα.

Ο Γκιζίκης αποκάλυψε σε συνέντευξη στον "Ελεύθερο Τύπο" τα τεχνάσματα της CIA προς τον πανίσχυρο δικτάτορα Ιωαννίδη...

Τον ξεγέλασαν τον Ιωαννίδη, Ήταν αφελέστατος.

Το πιο συγκλονιστικό απ' όλα είναι αυτό που μας είχε αποκαλύψει ο Γκιζίκης, ότι δηλαδή ο Γεωργίτσης είχε εντολή να μην ενεργήσει ακόμα κι αν είχαν κάνει απόβαση οι Τούρκοι στην Κύπρο...

Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Μπονάνος και τους το ανέτρεψα μαζί με τον Κομπόκη και τους άλλους που έφεραν αντίσταση κατά των Τούρκων και τους περιορίσαμε στα 500 μέτρα. Και υπάκουσαν εμένα. Ο Γεωργίτσης δέχθηκε και κάναμε κρυφά από την Ελλάδα μερική επιστράτευση. Και αυτά τα τάγματα κράτησαν τους εισβολείς!

[thouthou]

YouTube- ΣΤΡ.ΔΙ��ΥΣΙ�Υ-� �Ε�ΕΤΗΣ.wmv

[kalokeris]

1,500 Κύπριοι εθελοντές πολέμησαν στους βαλκανικούς πολέμους υπό την ελληνική σημαία: «πρώτος από αυτούς θα πέσει στο Σαραντάπορο ο Ελευθέριος Παπαδόπουλος από την Κοντέα Αμμοχώστου. Θα ακολουθήσουν άλλοι 45, συμπληρώνοντας τις κοινές σπονδές κυπριακού και μητροπολιτικού αίματος υπέρ της ελευθερίας του Έθνους. Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει σε έναν από τους εθελοντές τούτους, τον δήμαρχο Λεμεσού Χριστόδουλο Σώζο... που έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο Μπιζάνι» (Καρκαλέτσης).

1,500 Κύπριοι εθελοντές πέρασαν κρυφά στην Ελλάδα και πολέμησαν στην Αλβανία, το 1940 (οι Βρετανοί αντέδρασαν και σταμάτησαν επίτηδες τις θεωρήσεις διαβατηρίων), ενώ 200 Κύπριες εισήλθαν εθελοντικά στις τάξεις του ελληνικού ερυθρού σταυρού.

[arxaiologos]

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ,
ΟΣΟΙ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΕΧΕΤΕ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΕΒΕΣΘΕ ΚΑΙ ΤΙΜΑΤΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΑΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ,ΔΙΑ ΝΑ ΕΙΜΕΘΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΩΝ,ΜΗ ΤΟΥΣ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΕ.ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ,ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΒΑΘΜΙΔΩΝ,ΟΛΩΝ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΩΝ (ΠΟΛΥ ΠΡΟ ΠΑ.Σ.Ο.Κ. ΚΑΙ .Ν.Δ. ΕΠΟΧΗΣ) ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΩΣ ΗΣΑΝ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ "ΔΙΟΡΘΩΜΕΝΑ".ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΝ-ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΙΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ!ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ,ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΒΟΛΗΝ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΠΟΤΕ) ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΙΘΟΥΣΩΝ.ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ/ΜΑΣ,ΕΡΜΑΙΑ ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ,ΜΕΡΙΚΩΝ ΥΠΑΚΟΥΟΝΤΩΝ ΕΙΣ ΞΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΑΛΛΟΕΘΝΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ,ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΜΙΣΕΛΛΗΝΩΝ ΨΥΧΟΣΑΡΚΟΒΟΡΩΝ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΑΣ/ΜΑΣ.ΕΙΣ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΟΝ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΘΑ ΧΑΘΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΣ!Η "ΕΜΠΝΕΥΣΙΣ" ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΒΑΘΜΙΔΑΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ "ΓΡΑΦΩ ΟΠΩΣ ΟΜΙΛΩ" ΔΗΛ. ΕΙΣ ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΓΛΩΣΣΑΝ "ΑΦΟΥ ΑΥΤΗΝ ΟΜΙΛΩ",ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΘΕΝΩΤΙΚΟΣ "ΕΘΙΣΜΟΣ" ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΔΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ "ΜΕΣΩΝ" ΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑΝ ΑΛΛΗΝ ΓΛΩΣΣΙΚΗΝ ΑΦΟΜΟΙΟΤΙΚΗΝ ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑΝ ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΥ "ΕΣΚΕΜΜΕΝΗΣ-ΤΕΧΝΗΤΗΣ" ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΝ ΤΕΛΕΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ! (ΑΛΛΟ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΜΑΘΗΣΙΣ ΞΕΝΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ ΧΑΡΙΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΩΣ).ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΟΤΙ ΕΙΜΕΘΑ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΧΕΙΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΩΣ ΕΘΝΟΣ! ΟΥΔΕΙΣ ΕΛΛΗΝ ΗΡΩΣ,ΟΥΔΕΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣ ΗΡΩΪΣ ΘΑ ΥΠΑΡΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗΝ ΜΑΣ! ΘΑ ΜΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ Η ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΡΑΝ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ "ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΙΟΥΔΑΙΟΙ"
ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΕ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ/ΜΑΣ
α΄) ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ!
Β΄) ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΩΣΩ ΠΟΤΕ!
γ΄) ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΩ «ΡΙΨΑΣΠΙΣ» ΠΟΤΕ!
(δηλ. ποτέ δεν θα δειλιάσω και θα τραπώ εις φυγήν όταν η Πατρίς μου με χρειάζεται)
δ΄) ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΗΡΩΪΔΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΟΥ,ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΟΥ.
Ε’) ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΘΑ ΚΥΛΑΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ .

[thouthou]

http://www.ardin.gr/node/1588
-------------------------------------------
20-7-1974: 35 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο

Ηττηθήκαμε στην Κύπρο;

Το χρονικό μιας προδοσίας
Του Κώστα Χατζηαντωνίου

Η Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε στη Λευκωσία, από την ελεγχόμενη από τη χούντα Εθνική Φρουρά, το προδοτικό πραξικόπημα και του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το πραξικόπημα αυτό είχε από καιρό σχεδιαστεί στους παράδρομους της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εκμεταλλευθήκαν άριστα τη μικρόνοια της ιωαννιδικής δικτατορίας. Η επιβολή της 21ης Απριλίου άλλωστε ήταν υπό τις «ευλογίες» του αμερικανικού παράγοντος που επιθυμούσε σφόδρα να κλείσει με μια λύση διπλής ένωσης το Κυπριακό, μόνιμη εστία εσωτερικής αναταραχής στο NATO. Παράλληλα από καιρό ήθελε να απαλλαγεί από τον Μακάριο τον οποίο θεωρούσε εν δυνάμει «Κάστρο της Μεσογείου» και απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Η επιβολή αυτής της «λύσης» (που με την ιερή λέξη της Ενώσεως κάλυπτε την ουσία που ήταν η διχοτόμηση) με πολιτικά μέσα είχε αποτύχει (σχέδιο Άτσεσον κ.λπ.) αφού ο Μακάριος ανθίστατο και δεν υπήρχε Ελλαδίτης πολιτικός που θα αναλάμβανε αυτό το κόστος. Δεν απέμενε παρά η δημιουργία μιας σκηνοθετημένης πολεμικής κρίσης. Πρώτη δοκιμή υπήρξαν τα γεγονότα του 1967 αλλά η υποχώρηση Παπαδόπουλου, και η προδοτική απόσυρση της μεραρχίας και του βαρύτατου οπλισμού της προ του τουρκικού τελεσιγράφου, θεωρηθήκαν επαρκές πρώτο βήμα.

Ακολούθησαν τα χρόνια της σκληρής αντιπαράθεσης με τον αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Είναι πασίγνωστη η μέθοδος του ιμπεριαλισμού, όταν έχει να αντιμετωπίσει έναν σκληροτράχηλο αντίπαλο ηγέτη, να ενισχύει υπόγεια έναν ακόμη πιο «αδιάλλακτο» υπερπατριωτικό πόλο ώστε με τα μαξιμαλιστικά αιτήματα του να υπερκερνά τη στρατηγική του αυθεντικού αντιπάλου. Στην Κύπρο η παράταξη του γενναίου στρατιώτη αλλά πολιτικά αφελούς, Γ. Γρίβα έπεσε σε αυτή την παγίδα, ιδιαίτερα, μετά τον θάνατο του τελευταίου που αναίρεσε και το τελευταίο εμπόδιο αφού ο έλεγχος της ΕΟΚΑ-Β πέρασε πλέον απ’ ευθείας στη χούντα των Αθηνών.

Η υπονόμευση του εσωτερικού μετώπου στην Κύπρο στηρίχθηκε σε δύο σχήματα προπαγάνδας. Στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» (είμαστε σε μια ευχή αντικομμουνιστικής τύφλωσης) και στη δήθεν αντίδραση του Μακαρίου στην ένωση. Ένας εθνικισττής, ενωτικός και αντικομμουνιστης ηγέτης όπως ο Μακάριος κατηγορήθηκε για την αντιδυτική του πολιτική. Όταν όμως οι δυτικές χώρες δεν του πωλούσαν οπλισμό (άρματα, τορπιλακάτους κ.λπ.), δεν έπρεπε να αγοραστούν έστω τα ρωσικά άρματα και οι ρωσικές τορπιλάκατοι που διετίθεντο; Όταν απειλείτο με τουρκική εισβολή δεν έπρεπε να επιδιώξει σοβιετική παρέμβαση αφού οι ΗΠΑ ανέχονταν τους βομβαρδισμούς της Τηλλυρίας (καλοκαίρι 1964) για να εκβιάσουν τη διπλή ένωση, το σχέδιο Άτσεσον που όλοι σήμερα προβάλλουν αποκρύπτοντας το διχοτομικά του στοιχεία; Ή όταν υπονομεύετο πανταχόθεν, δεν ήταν αναγκασμένος να αναζητήσει στήριξη στο αριστερό ΑΚΕΛ; Κι όμως. Τις ενέργειες αυτές οι μικρόνοες τις χρησιμοποιούσαν στη συνέχεια ως... απόδειξη του φιλοσοβιετικού τάχα προσανατολισμού του αρχιεπισκόπου.

Ο ταξίαρχος Χάντζος, αμετανόητος αντιμακαριακός, σε πόνημα του για το 1974, ομολογεί ότι πολιτική όλων των ελλαδικών κυβερνήσεων, των χουντικών συμπεριλαμβανομένων, ήταν η διπλή ένωση. Σε αυτή την ένωση αντετίθετο ο Μακάριος. Αλλά η προδοτική χούντα προπαγάνδιζε στην Κύπρο αορίστως περί ενώσεως παρασύροντας τους αγνούς Κυπρίους στον ολέθριο διχασμό. Ο Μακάριος όπως κάθε Έλλην Κύπριος επιθυμούσε διακαώς την ένωση αλλά κατανοούσε ότι άμεσα ήταν αδύνατη αφού η Αθήνα δεν ήταν αποφασισμένη να την επιδιώξει. Πραξικοπηματική ένωση σήμαινε πόλεμο με την Τουρκία. Κι εκεί όλες οι κυβερνήσεις των Αθηνών έκαμναν πίσω, δειλές όντας και στην υπηρεσία αλλότριων συμφερόντων.

Δεδομένου ότι η Ζυρίχη απέκλειε ρητώς την ένωση και ο Μακάριος με την αναθεώρηση του συντάγματος φαινόταν ως αίτιος της κρίσης (τυπικά διότι ουσιαστικά το κράτος δεν μπορούσε να λειτουργήσει) δεν ήταν δυνατόν να επιδιώκει επίσημα την ένωση. Με την πολιτική του ο Μακάριος θα πετύχει να «σπρώξει» τους Τουρκοκυπρίους στους θυλάκους που δεν περνούσαν το 6% της νήσου. Η κυπριακή δημοκρατία είχε καταστεί, με την αποχώρηση των Τ/Κ από τα πολιτειακά όργανα, ένα αμιγώς ελληνικό κράτος. Οι άθλιες συνθήκες στους θυλάκους είχαν αναγκάσει τους Τ/Κ να εξέρχονται σιγά- σιγά απ’ αυτούς είτε προς το νότο είτε στο εξωτερικό και η πορεία της επανένταξης τους ως μειονότητας ήταν νομοτελειακή με την τακτική κωλυσιεργίας του Μακαρίου στις διακοινοτικές. ΗΠΑ και Τουρκία φυσικά αντιλαμβάνονται αυτή τη στρατηγική. Επείγονται λοιπόν για την ανατροπή του Μακαρίου.

Σε αυτό το «παιχνίδι» ενεπλάκη η ηλίθια προδοτική χούντα των Αθηνών. Και είναι αποκαλυπτικό των σχεδίων ότι το πραξικόπημα θα εκδηλωθεί σε μια χρονική στιγμή που οι Τουρκοκύπριοι, κουρασμένοι από τον περιορισμό στους θυλάκους, αναζητούν μια λύση και οι διακοινοτικές συνομιλίες φτάνουν για πρώτη φορά κοντά σε μια συμφωνία που επιβεβαιώνει την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και περιορίζει τα προνόμια της Ζυρίχης, Οι Αμερικανοί επείγονται αφού η κρίση στο Αιγαίο φτάνει τον Ιούνιο σε ακραία όρια και παρότι έχουν πετύχει να συρθεί η ελληνική χούντα σε συνομιλίες με την Τουρκία για το Αιγαίο.

Όταν ο Ιωαννίδης αποφασίζει την ανατροπή του Μακαρίου νομίζει ότι εισηγείται κάποιο δικό του σχέδιο στους Αμερικανούς που τον περιμένουν με ανοιχτή αγκάλη. Τον διαβεβαιώνουν μάλιστα ότι δεν πρόκειται να εκδηλωθεί τουρκική αντίδραση. Κι είναι απορίας άξιον, κάποιοι που ήθελαν να παριστάνουν τους «επαναστάτες» και τους «εθνικιστές» πώς αποδέχονται τόσο αβασάνιστα τις διαβεβαιώσεις των πρακτόρων, αφού φυσικά ο Κίσινγκερ ήταν αρκετά ευφυής ώστε να μην συνομιλεί απ’ ευθείας μαζί τους.

Το σχέδιο αυτό ήταν έτοιμο πριν την περίφημη επιστολή Μακαρίου της 2ας Ιουλίου 1974 και δεν προκλήθηκε δήθεν από την επιστολή με την οποία ο Μακάριος ζητούσε ανάκληση των Ελλαδιτών αξιωματικών από την Εθνική Φρουρά. Η απόφαση ελήφθη πριν την παραλαβή της επιστολής. Η μικρόνοια και η ευθύνη για την απόφαση ανατροπής του Μακαρίου ή τη μη πρόληψη της δεν αφορά μόνο την ομάδα Ιωαννίδη αλλά συνολικά όλο το πλέγμα εξουσίας του 1974. Όλους όσοι παρίσταναν τον «πρόεδρο της δημοκρατίας» (τον περίφημο Γκιζίκη που ποικιλοτρόπως προστατεύθηκε από τη δημοκρατία μας για ευνόητους λόγους), τον πρωθυπουργό, τους «υπουργούς» και εν συνόλω την αστική μας τάξη που μέχρι τότε απολάμβανε τη χουντική ευημερία πριν ανακαλύψει, υπό το βάρος της προδοσίας, τη «δημοκρατία» (διάβαζε αλλαγή φρουράς). Η μικρόνοια (μόνιμο χαρακτηριστικό της ελληνικής ακροδεξιάς) στην ιστορία έχει αποδειχθεί συχνά χειρότερη και από τη συνειδητή προδο*σία. Ενημέρωση των Αμερικανών για το σχέδιο ανατροπής του Μακαρίου σημαίνει φυσικά και ενημέρωση των Τούρκων οι οποίοι αναμένουν. Ο Ίνονου έχει αφήσει τις υποθήκες του: «Ετοιμαστείτε και μη βιάζεστε. Αφήστε πρώτα τους Έλληνες να φαγωθούν μεταξύ τους και μετά μ’ έναν περίπατο θα πάρετε ό, τι θέλετε».

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου θα προκαλέσει βαρύ πλήγμα στην Εθνική Φρουρά. Τα αιματηρά εμφύλια επεισόδια δημιουργούν κατάσταση χάους. Οι μονάδες εγκαταλείπουν τις στρατηγικές θέσεις τους, διασκορπίζονται αναζητώντας τον... εχθρό. Και εχθρός είναι τώρα οι «μακαριακοί», όπως για τους μακαριακούς εχθρός είναι οι «χουντικοί» και οι εοκαβήτες και όχι οι Τούρκοι που ετοιμάζονται. Οι μοίρες καταδρομών «πρέπει» να είναι μακριά από τις προβλεπόμενες θέσεις τους τη μέρα της εισβολής. Η αμυντική ισχύς της Κύπρου ελαχιστοποιείται και υλικά και ψυχολογικά. Σαν να μη φτάνουν αυτά προστίθεται μια επιλογή - προβοκάτσια: Επιλέγεται ως νέος πρόεδρος ο Ν. Σαμψών που η ηρωική αλλά και χωρίς ηθικούς φραγμούς δράση του κατά Βρετανών και Τούρκων τον είχαν καταστήσει ιδιαιτέρως μισητό πρόσωπο και πάντως όχι ιδανικό για ανώτατη πολιτειακή θέση.

Ο Ετζεβίτ από την 15η Ιουλίου παραπλανητικά δηλώνει ότι τα γεγονότα αποτελούν «εσωτερική υπόθεση των Ελληνοκυπρίων» και από την άλλη διατάσσει εσπευσμένες προετοιμασίες του αποβατικού σώματος. Από την πρώτη μέρα του πραξικοπήματος εισηγείται χωρίς περιστροφές την επέμβαση και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας αποφασίζει από το βράδυ της 15ης Ιουλίου απόβαση για τις 20 Ιουλίου. Ταξιδεύει το βράδυ της 17ης στο Λονδίνο για να έχει το άλλοθι ότι διαβουλεύθηκε προ της επιθέσεως και με την άλλη εγγυήτρια δύναμη και συναντά εκεί και τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Σίσκο, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι η Τουρκία θα επέμβει. Παράλληλα εξασφαλίζει τη σοβιετική ουδετερότητα που δεν δυσαρεστείται ιδιαίτερα από την ελληνοτουρκική διαμάχη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη μεσολάβηση δεν αναλαμβάνει ο Κίσσινγκερ αλλά ένας υφυπουργός του, οι «πιέσεις» του οποίου κάθε άλλο παρά συγκινούν την Άγκυρα. Στην Αθήνα, παρά τα σαφή μηνύματα από πρεσβείες και μυστικές υπηρεσίες, ουδείς διατάσσει οποιαδήποτε προπαρασκευή για αντιμετώπιση της επικείμενης τουρκικής επίθεσης αλλά και ούτε κάνουν μια διπλωματική κίνηση προς την Τουρκία ώστε, υποσχόμενοι π.χ. κάποιον συμβιβασμό στο κυπριακό πρόβλημα, να κερδίσουν χρόνο. Ήθελαν να ανατρέψουν το Μακάριο; Θαυμάσια! Γιατί δεν έλαβαν τα στοιχειώδη μέσα αμύνης στο διάστημα 15-20 Ιουλίου; Ένα ερώτημα που αποκαλύπτει τον πυρήνα της προδοσίας.

Το μέγα έγκλημα προετοιμάζεται. Ο Σίσκο επισκέπτεται την Αθήνα στις 19 Ιουλίου. Το σχέδιο εκτυλίσσεται άψογα, ο Σίσκο από τη συνάντηση με τον Ετζεβίτ ήδη γνωρίζει ότι η Τουρκία θα χτυπήσει. Ο Ιωαννίδης δεν πιστεύει, έχει άλλες διαβεβαιώσεις αλλά καλού - κακού απειλεί με πόλεμο χωρίς όμως να πάρει οποιοδήποτε μέτρο προπαρασκευής. Ο Σίσκο δηλώνει στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία ότι «έρχεται ως εκπρόσωπος της κυβερνήσεως του για να μεσολαβήσει για την ειρηνική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών». Προτρέπει την Ελλάδα να φανεί διαλλακτική, να δεχθεί τους τουρκικούς όρους παραχωρώντας διέξοδο των Τουρκοκυπρίων στη θάλασσα και ανεχόμενη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη νήσο. Πρόκειται σαφώς για το σχέδιο που προβλέπει τη διπλή ένωση, τον τελευταίο εκβιασμό πριν την επέμβαση. Ούτε τότε αντιλαμβάνεται η Αθήνα ότι πρέπει να προετοιμαστεί για τη σύγκρουση. Ας αποπλέει το πρωί της 19ης Ιουλίου από τη Μερσίνα ο τουρκικός αποβατικός στόλος.

Η περιοχή Αδάνων - Μερσίνας είναι ήδη κατάμεστη στρατού, φορτηγών, τεθωρακισμένων. Στην Κύπρο δεν λαμβάνονται τα αναγκαία προπαρασκευαστικά μέτρα. Το Γενικό Επιτελείο της Εθνικής Φρουράς χρειάζεται 48 ώρες για την υλοποίηση των σχεδίων συναγερμού και επιστρατεύσεως. Και παρότι ο χρόνος υπήρχε, ουδείς αποφασίζει να εφαρμοστούν τα προβλεπόμενα σχέδια, έστω υπό τύπον ασκήσεων. Ούτε καν τίθεται η Εθνοφρουρά υπό προειδοποίησιν, ένα μέτρο που θα κατέπαυε τα εμφύλια πάθη με το ψυχολογικό βάρος της τουρκικής απειλής. Η Εθνοφρουρά θα υποστεί στρατηγικό και τακτικό αιφνιδιασμό. Ούτε λόγος φυσικά για την ανάγκη να αποσταλούν άμεσα στην Κύπρο μονάδες βαρέων όπλων (και δη αντιαεροπορικού και αντιαρματικού πολέμου).

Σαν να μη φτάνουν αυτά κάποιοι παραπληροφορούν την Αθήνα με ανοησίες για κινήσεις στα βουλγαρικά σύνορα, λες και η ΕΣΣΔ ήθελε να αποτρέψει την ενδονατοϊκή σύρραξη ή θα απειλούσε την Ελλάδα, μια νατοϊκή χώρα. Σε τέτοιον παράφρονα αντικομμουνισμό πελαγοδρομούσαν οι στρατιωτικοί ηγέτες και τέτοιο παιχνίδι έπαιζαν οι Αμερικανοί αφού η «πληροφορία» ήρθε από το στρατιωτικό τους ακόλουθο στη Σόφια...

Μόνη αντίδραση υπήρξε από τον Α/ΓΕΝ Αραπάκη που στέλλει τρία υποβρύχια στην περιοχή Ρόδου. Τα υποβρύχια, για να φτάσουν από τον Πειραιά στην Κύπρο εν καταδύσει και να δράσουν, ήθελαν πέντε μέρες. Σπεύδοντας εν αναδύσει ως τη Ρόδο μπορούσαν να βρεθούν στις ακτές της Κυρήνειας το μεσημέρι της 22ας. θα ήταν αργά για τον Αττίλα-1 (αφού τα F-84 που βρίσκονταν στην Κρήτη δεν στέλλονται) αλλά προλάβαιναν το δεύτερο κύμα αποβάσεως, το οποίο μπορούσαν να πλήξουν με τη μοίρα αεροσκαφών F-4E που όμως μόλις στις 22 στέλλεται στην Κρήτη. Αν δε απέπλεαν από τις 15 Ιουλίου, θα ήσαν στην Κύπρο από τη μέρα της πρώτης απόβασης. Δυστυχώς, μόλις το μεσημέρι της 20ης τα δύο εξ αυτών θα διαταχθούν να πλεύσουν προς την Κύπρο για να ανακληθούν την επομένη.

Νύχτα της 19ης Ιουλίου. Ο τουρκικός στόλος με την αποβατική δύναμη πλησιάζει ανενόχλητος τις ακτές της Κύπρου παρότι εντοπίζονται από τα ραντάρ των ακτών. Η μη εκμετάλλευση αυτής της νύχτας θα αποδειχθεί μοιραία. Ο Σίσκο προσπαθεί στην Άγκυρα να αποτρέψει την επιχείρηση χωρίς όμως εξουσιοδότηση για μια σαφή απειλή παρεμπόδισης της. Και στην Κύπρο; Αδράνεια εν όψει του επερχόμενου κινδύνου, ανικανότητα στην εκτίμηση της κατάστασης και τη λήψη αναγκαίων μέτρων, ανικανότητα στην αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης. Η εσχάτη προδοσία δεν είναι κάτι περισσότερο απ’ αυτά. Προδότης δεν είναι μόνο ο συνειδητός και ο αμειβόμενος πράκτορας. Μπορεί να είναι και ένας ηλίθιος εθνικόφρων. Οι μονάδες αποκοιμίζονται από το ΓΕΕΦ, που καθησυχάζει ακόμη και τους διοικητές ταγμάτων. Μάταια φωνάζουν οι σταθμοί έγκαιρης ειδοποίησης και οι διευθύνσεις πληροφοριών: Οι Τούρκοι φτάνουν!

Στις πέντε το πρωί τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν ελληνοκυπριακούς στόχους. Πέφτουν οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές στο θύλακα της Λευκωσίας στο Κιόνελι, και τα αποβατικά κινούνται προς την ακτή ενώ ξημερώνει. Ο πρώτος καταπέλτης αποβατικού πέφτει στην παραλία Πεντεμίλι Κυρήνειας, σε περιοχή όπου αναμενόταν κατά τα ελληνικά σχέδια. Οι άνδρες αποβιβάζονται από τα αποβατικά με άνεση μεγαλύτερη και από εκτέλεση άσκησης. Κατέρχονται σε μπουλούκια, μέσα σε σύγχυση όλες οι μονάδες σε έναν αιγιαλό πλάτους 200 μ. Πρωτοφανής υπήρξε η απόβαση τόσων δυνάμεων σ’ ένα μόνο αιγιαλό. Τόσο σίγουροι ήσαν την έλλειψη αντίστασης. Τα πυρά υποστήριξης του στόλου τους ήσαν αναπάντεχα άστοχα. «Αραιά που ακούγονταν ριπές αυτομάτων», θα γράψει ο Μπιράντ. Ήσαν οι λιγοστοί γενναίοι που αυτοβούλως αμύνονταν αφού μόλις στις 10 εμφανίστηκε τμήμα της Εθνοφρουράς, το γενναίο 251 του Κουρούπη. Στο μεταξύ οι αλεξιπτωτιστές και καταδρομείς ενισχύουν το θύλακο Λευκωσίας.

Ο εκτελών χρέη διοικητού της Εθνοφρουράς (ο αφελέστατος στρατηγός Ντενίσης είχε κληθεί στην Αθήνα), ο θλιβερός ταξίαρχος Γεωργίτσης που είχε ξοδέψει όλο του το πάθος στις συνωμοσίες και το πραξικόπημα και δεν είχε καιρό για την απόκρουση της εισβολής, αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα. Ενημερώνει τον Μπονάνο (που το βράδυ της 19ης άνετος κοιμόταν στο θέρετρο του Αγ. Ανδρέα) ότι πραγματοποιείται τουρκική απόβαση στην Κερύνεια και πέφτουν αλεξιπτωτιστές στον θύλακο Λευκωσίας - Αγύρτας ενώ η τουρκική αεροπορία βομβαρδίζει τον Πενταδάκτυλο και στόχους της ελληνικής Λευκωσίας. Ο Μπονάνος αρνείται ακόμη και τότε να δώσει διαταγές για αντεπίθεση λέγοντας χαρακτηριστικά στον αντιπλοίαρχο Νικολόπουλο (ένορκη κατάθεση τελευταίου) ότι «η Τουρκία χτυπά την Κύπρο και εμείς είμαστε Ελλάς;»!! Η ΕΛΔΥΚ, για την ενέργεια της οποίας απαιτείται διαταγή του ΑΕΔ, ολιγωρεί και χάνονται πολύτιμες ώρες. Λίγες ώρες πριν, ο Μπονάνος έχει διατάξει το αρματαγωγό «Λέσβος», που έφτασε με 450 άνδρες της ΕΛΔΥΚ για να αντικαταστήσουν τη σειρά που απολυόταν, να γυρίσει στην Ελλάδα παρότι έβλεπε πως οι άνδρες αυτοί ήσαν παραπάνω από απαραίτητοι εν όψει της τουρκικής θέσης! Ακόμη και τα πυρομαχικά που μετέφερε το αρματαγωγό διέταξε να μην εκφορτωθούν!

Η εθνοφρουρά αναλαμβάνει αυτοβούλως να αμυνθεί αφού βάλλεται και η ΕΛΔΥΚ. Αλλά είναι ήδη αργά. Μια μερική έστω επιστράτευση την προηγούμενη θα επέτρεπε το πρωί της 20ης Ιουλίου να υπάρχουν τα προβλεπόμενα δύο τάγματα στον χώρο απόβασης και την Κυρήνεια, να είχε οργανωθεί επάκτιο πυροβολικό και να συμπληρωνόταν η εμπόλεμη σύνθεση των μονάδων. Η μόνη μονάδα ακτής, το ηρωικό 251 Τ.Π., δεν θα σφαγιαζόταν φεύγοντας από την εν ειρήνη έδρα του. Η ταυτόχρονη αντιμετώπιση θυλάκων και απόβασης απαιτούσε επιστράτευση, η Εθνοφρουρά των 10.000 δεν μπορούσε και τον επιθετικό ελιγμό κατά των θυλάκων και κατά των εισβολέων να ενεργήσει συγχρόνως, με την Ελλάδα παρατηρητή.

Όταν οι ελληνοκυπριακές μονάδες το πρωί της εισβολής σπεύδουν να βγουν από τα στρατόπεδα, δέχονται τα καταστρεπτικά πυρά της τουρκικής αεροπορίας. Τα ελληνικά τάγματα που περισφίγγουν τον θύλακο Λευκωσίας - Αγύρτας έχουν χάσει την υπεροχή. Το χειρότερο είναι ότι, λόγω του πραξικοπήματος, δεν βρίσκονται ούτε αυτά ούτε οι μοίρες καταδρομών στις προβλεπόμενες από τα σχέδια θέσεις αφού ασχολούνταν με την επιβολή του νέου καθεστώτος. Οι τρεις μοίρες καταδρομών, που θα επετίθεντο στο βόρειο ορεινό τμήμα του θυλάκου στον Πενταδάχτυλο, είναι στη Λευκωσία για την ασφάλεια του πραξικοπήματος από το οποίο και έχουν μειωμένη μαχητική ικανότητα.

Στο μεταξύ στην Αθήνα ο Σίσκο διαβεβαιώνει ότι θα σταματήσει τους Τούρκους αν δεν κηρύξει η Ελλάδα τον πόλεμο. Η στρατιωτική ηγεσία και το «υπουργικό συμβούλιο» των ασπαλάκων συνέρχεται, κουβεντιάζει και κηρύσσει γενική επιστράτευση. Ο Ιωαννίδης απειλεί με πόλεμο επειδή τον «εξαπάτησαν» ενώ ο στρατός θέλει δυο μέρες για να προετοιμαστεί. Ο «πρόεδρος της δημοκρατίας» Γκιζίκης, οι μεγαλόσχημοι ως τότε υπουργοί και στρατηγοί, ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων (ΓΕΕΘΑ) στρατηγός Μπονάνος οι αρχηγοί των Επιτελείων (Γαλατσάνος, Παπανικολάου, Αραπάκης), άβουλα ανθρωπάκια ως τότε στα χέρια του ταξιάρχου Ιωαννίδη, θα του αντιταχθούν για τον ίδιο λόγο που τον υπάκουαν. Για τη σωτηρία του ασήμαντου τομαριού τους. Ο Αραπάκης προτείνει ανοιχτά την παράδοση της εξουσίας στους πολιτικούς.

Τα περί πολέμου ήσαν ανοησίες αφού ο όγκος των ελληνικών μονάδων είναι στην... Αθήνα και όχι στον Έβρο όπου ο εχθρός έχει προετοιμαστεί και είναι τριπλάσιος σε μεραρχίες και τετραπλάσιος σε άρματα μάχης. Η σωτηρία της Κύπρου μπορούσε να προέλθει μόνο με την πρόβλεψη της εισβολής ή έστω την αποστολή των υποβρυχίων και των F-84 ή των F-4Ε αμέσως μετά την εκδήλωση της και χωρίς να κηρυχθεί πόλεμος. Έτσι την ευθύνη για κήρυξη πολέμου θα την είχε η Τουρκία, πράγμα απίθανο. Αλλά τα 22 υπερσύγχρονα F-4 Ε μόλις στις 22 Ιουλίου θα σταλούν από την Ανδραβίδα στην Κρήτη!

Απόγευμα της 20ης Ιουλίου, θαυμάστε την περιγραφή του Μεχμέτ Αλή Μπιράντ: «Ο Μεχμέτ κλείνει το ραδιόφωνο του. Γύρω απλώνεται μια περίεργη νεκρική σιωπή. Πού είναι αυτοί οι Έλληνες τέλος πάντων; Οι Τούρκοι δεν είχαν συναντήσει καμιά σοβαρή αντίσταση κατά την προέλαση τους». Χωρίς ενόχληση τα αποβατικά γυρίζουν στη Μερσίνα για να... φέρουν και το δεύτερο κύμα της επίθεσης! Η αντεπίθεση που θα εξαπολύσουν μετά το απόγευμα και το βράδυ οι ελληνικές δυνάμεις είναι ισχνότατη (από τα 27 άρματα στη Λευκωσία, ακινητοποιούνται τα 23 αφού οι διοικητές τους. Λαμπρινός και Κορκόντζελος, ήξεραν μόνο κατά του Μακαρίου να τα χρησιμοποιούν και να πολιτικολογούν αντί να κάνουν συντήρηση), με εξαίρεση την επίθεση των καταδρομέων που γρήγορα διατάσσονται να υποχωρήσουν. Από τις 04:30 το πρωί, με την τουρκική αεροπορία να κυριαρχεί, η πίεση χαλάρωσε.

Ο Αττίλας τόσον από πλευράς σχεδίου όσον και εκτέλεσης αποδείχθηκε απίστευτα πρόχειρος και ερασιτεχνικός. Αποβιβάστηκε ευχερώς επειδή δεν συνάντησε αντίσταση. Δεν διέθετε επαρκείς και κατάλληλες δυνάμεις (αποβιβάστηκαν μόλις 6.000 άνδρες), δεν μερίμνησε για τον απαιτούμενο στρατηγικό εδαφικό χώρο, ακριβώς επειδή ήταν ενήμερος ότι δεν θα συναντούσε αντίσταση. Οι σποραδικές αντιστάσεις των γενναίων τού δημιουργούν αμηχανία. Αδρανεί καίτοι επιτιθέμενος, ζητεί απεγνωσμένα ενισχύσεις που χρειάζονται 48 ώρες για να φτάσουν. Και γι’ αυτό τρέμει το πρώτο βράδυ της εισβολής, φοβάται νυχτερινή αντεπίθεση της Εθνοφρουράς. Παρά ταύτα δεν περιφρουρεί το χώρο του με προφυλακές μάχης ούτε κάνει προσπάθεια διεύρυνσης του μετά την αποβίβαση. Ποιοι τον καθησυχάζουν;

Η μάχη που θα μπορούσε να κερδηθεί από την πρώτη νύχτα δεν δόθηκε ποτέ από την Εθνοφρουρά. Την είχαν διαλύσει τα εμφύλια πάθη, το πραξικόπημα και η χουντική αβελτηρία. Δεν εφαρμόστηκαν τα προβλεπόμενα σχέδια. Η μάχη αυτή δεν δόθηκε ποτέ. Το Συμβούλιο Ασφαλείας ζητεί κατάπαυση του πυρός και απόσυρση των ξένων δυνάμεων από την Κύπρο. Ο Κίσινγκερ πέτυχε αυτό που ήθελε, τώρα έπρεπε να αποτραπεί ο ελληνοτουρκικός πόλεμος και να αρκεστούν οι Τούρκοι σε όσα είχαν κατακτήσει. Ο Σίσκο μεταφέρει στην Άγκυρα ότι η χούντα συμφώνησε να παραμείνουν στην Κύπρο αλλά εντός των θυλάκων τα τουρκικά στρατεύματα που είχαν αποβιβαστεί, να αντικατασταθεί ο Σαμψών και να αποσυρθούν οι αξιωματικοί που έλαβαν μέρος στο πραξικόπημα. Οι Τούρκοι έχουν υλοποιήσει την πρώτη φάση του σχεδίου τους που προέβλεπε διέξοδο του θυλάκου στη θάλασσα και δημιουργία προγεφυρώματος, ώστε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις για το νέο κυπριακό κράτος ή τη διπλή ένωση.

Η κατάπαυση του πυρός είναι μια καλή λύση και για τον Αττίλα που βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Η οδός Κερύνειας - Λευκωσίας δεν έχει τεθεί ακόμη υπό έλεγχο, στον Πενταδάχτυλο συνεχίζονται συγκρούσεις, οι θύλακοι πολιορκούνται (έχουν πέσει Λεμεσού, Λάρνακας και Πάφου). Την ίδια μέρα (21 Ιουλίου), τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν μοίρα του στόλου τους, την οποία εκλαμβάνουν ως ελληνική νηοπομπή και βυθίζουν το αντιτορπιλικό Κοτζάτεπε. Τι είχε συμβεί; Το αρματαγωγό «Λέσβος», που απέπλευσε μετά τη διαταγή της Αθήνας για να επιστρέψει με τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ που απολύονταν, σταματά στην Πάφο, βομβαρδίζει τον τουρκοκυπριακό θύλακο και αποβιβάζει τους άνδρες. Την ενέργεια αυτή εξέλαβαν οι Τούρκοι ως άφιξη ενισχύσεων από την Ελλάδα και, αναζητώντας τη νηοπομπή, εβύθισαν το «Κοτζάτεπε».

Στην Αθήνα οι αρχηγοί των επιτελείων αποκρούουν την ανόητη εισήγηση Ιωαννίδη για πόλεμο (ανόητη διότι ήταν αργά και όχι γιατί δεν έπρεπε) και ο Μπονάνος ζητεί από τον Αραπάκη να ανακληθούν τα υποβρύχια. Όντως αυτά διατάσσονται μεσημέρι 21ης να επιστρέψουν, για να διαταχθούν και πάλι στις 22 να πλεύσουν προς Κύπρο και να... ανακληθούν εκ νέου στις 23! Ο Μπονάνος διατάσσει και την επιστροφή του οχηματαγωγού «Ρέθυμνο» που είχε φτάσει 100 μίλια νότια της Λεμεσού με το 537 Τ.Π. και ένα τάγμα Κυπρίων εθελοντών. Η ελληνική μοίρα καταδρομών, που ξεκινά με 15 Νοράτλας από την Κρήτη, φτάνει νύχτα 21 προς 22 με απώλειες λόγω της κατάρριψης ενός και των ζημιών σε τρία αεροσκάφη από κακή συνεννόηση με τις φίλιες δυνάμεις. Δεν ξέρανε καν αν έρχονταν μαχητικά ή μεταγωγικά! Υπεύθυνος και για αυτό το αίμα υπήρξε ο θλιβερός Μπονάνος που δεν θεώρησε σωστό να βρίσκεται στο γραφείο του τη νύχτα για να συντονίσει τις επιχειρήσεις και να ενημερώσει το ΓΕΕΦ για την αποστολή της μοίρας. Επιπρόσθετα ας σκεφτούμε και κάτι άλλο: Αφού έφθασαν τα Νοράτλας, γιατί δεν μπορούσαν να φτάσουν και μαχητικά, να ανεφοδιαστούν και να αρχίσουν δράση το πρωί της 22ας;

Οι Τούρκοι εκμαιεύουν το βράδυ από τον Κίσινγκερ κατάπαυση πυρός (από τις 16:00 της επομένης όμως!) για να σταθεροποιηθούν στο προγεφύρωμα. Ο Κίσινγκερ τους διαβεβαιώνει ότι, αφού οι ενισχύσεις από το δεύτερο κύμα με τα άρματα μάχης φτάνουν από ώρα σε ώρα, είναι εφικτή η εκεχειρία το απόγευμα της επομένης. Ρητά δε τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν την αποστολή ενισχύσεων και μετά την κατάπαυση του πυρός! Το μεσημέρι της 22ας Ιουλίου καταλαμβάνεται η περικυκλωμένη Κερύνεια και αποβιβάζεται το δεύτερο κύμα. Η Αθήνα διά στόματος Αραπάκη (κυβέρνηση και Ιωαννίδης έχουν εξαφανιστεί) αποδέχεται στη διάρκεια της νύχτας τη σχετική μεσολάβηση, τα υποβρύχια διατάσσονται να επιστρέψουν αφήνοντας ελεύθερο το χώρο μεταξύ Μ. Ασίας- Κύπρου προ και κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας.

Η «τρίτη χούντα», που επέζησε μόλις δυο μέρες και αποτελείτο από τους Μπονάνο- Αραπάκη- Γαλατσά-νο- Παπανικολάου συνεχίζει κι αυτή εν αγνοία της το σχέδιο των Αμερικανών. Η Ελλάδα αντί να αντεπιτεθεί και να εξαλείψει το αδύνατο προγεφύρωμα, απαγορεύοντας συνάμα την ενίσχυση του από την Ανατολία αναζητεί τη λύση στην πολιτική μεταβολή. Η χούντα είναι πια άχρηστη για τους πάτρωνες της. Οι Τούρκοι, παρά την εκεχειρία, μετά την Κυρήνεια και τη συνένωση της με το θύλακο της Λευκωσίας, καταλαμβάνουν την Άσπρη Μούττη στον Πενταδάχτυλο και την πεδιάδα του Δικώμου. Ολοκληρώνεται η μεταφορά της 39ης μεραρχίας και μεταφέρεται απρόσκοπτα και άλλη μία, η 28η. Έρχονται άρματα. Η εκεχειρία είναι απαραίτητο στάδιο του σχεδίου για τη σταθεροποίηση και ενίσχυση των Τούρκων, αλλά και για τη δρομολόγηση των μεταπολιτευτικών διαδικασιών στην Ελλάδα.

23 Ιουλίου. Στρατιωτική ηγεσία και υπουργικό συμβούλιο αγνοούνται, τα έχουν χαμένα. Η Ελλάδα δεν εκπροσωπείται από κανέναν. Ο ναύαρχος Αραπάκης αναλαμβάνει πρωτοβουλία, μη υπάρχοντος άλλου, διαπραγματεύεται και αποφασίζει. Το μείζον είναι να παραδώσουν την ευθύνη της εξουσίας άρον - άρον κι όχι η σωτηρία της Κύπρου. Το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως. Οι χουντικοί ασπάλακες ενδιαφέρονται πια μόνο για τη σωτηρία του τομαριού τους. Οι «αρχηγοί» αποφασίζουν πολιτικοποίηση και ο Μπονάνος σπεύδει στον Γκιζίκη, ο οποίος καλεί το μεσημέρι τους άλλους αρχηγούς και εν συνεχεία τον Ιωαννίδη που ζητεί 48ωρη άδεια αφού υπόσχεται πως δεν θα αντιδράσει! Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Γκιζίκη οδηγεί σε εντολή προς τον Π. Κανελλόπουλο. Αραπάκης και Αβέρωφ όμως επικοινωνούν με τον Καραμανλή, η εντολή προς Κανελλόπουλο αίρεται.

Τη νύχτα της 23ης Ιουλίου οι Έλληνες με τα κεράκια γιορτάζουν το τέλος της χούντας. Ο Κίσινγκερ ανασαίνει με ανακούφιση. Το χειρότερο, η λαϊκή εξέγερση του ένοπλου επιστρατευμένου λαού είχε αποφευχθεί. Με την υψηλή αμερικανική εποπτεία δίνονται οι σχετικές διαβεβαιώσεις και η τρίτη χούντα παραδίδει την πολιτική εξουσία αφού παραμένει επικεφαλής του στρατού- προφανώς λόγω των μέχρι τότε θριάμβων της. Η αλλαγή φρουράς αποκαλείται «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Η νέα ηγεσία κράτησε την υπόσχεση της, δεν έθιξε τους υπεύθυνους της τραγωδίας, άλλωστε σε λίγες εβδομάδες κατέστη συνένοχη μέσω της ανοχής του Αττίλα-2. Φροντίζει να εντάξει στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας τους αφελείς του Κέντρου παραδίδοντας μάλιστα στο Γ. Μαύρο την ηλεκτρική καρέκλα του υπουργείου Εξωτερικών για να τον καταστήσει συνένοχο της εγκατάλειψης της Κύπρου. Όπερ και εγένετο.

Στις 25 Ιουλίου αρχίζει η διάσκεψη της Γενεύης, χωρίς τον χουντικό ΥΠ.ΕΞ. Κυπραίο που δήλωνε ότι προτιμά τη Γενεύη γιατί του αρέσει το ελβετικό «φοντί». Δεν πρόλαβε να το απολαύσει. Οι Τούρκοι προελαύνουν και ενισχύουν τις δυνάμεις τους παραβιάζοντας χωρίς προσχήματα την εκεχειρία. Ο Γ. Μαύρος απειλεί με αποχώρηση αλλά οι Τούρκοι συνεχίζουν να προωθούνται αφού ο θύλακος Κερύνειας - Λευκωσίας δεν ικανοποιεί τα σχέδια τους. Ζητούν να αποσυρθούν οι ελληνικές δυνάμεις από τους θυλάκους της Νότιας Κύπρου. Οι Τούρκοι ζητούν προκειμένου να σταματήσουν την προώθηση τους, την εκκένωση των τουρκικών χωριών από τις ελληνικές δυνάμεις. Το προγεφύρωμα διευρύνεται συνεχώς.

Στις επίμονες διαπραγματεύσεις για κατάπαυση πυρός, η Ελλάδα δέχεται να παραμείνουν οι τουρκικές δυνάμεις στη γραμμή που θα υπάρχει όταν υπογραφεί η συμφωνία! Η μεγάλη νεκρή ζώνη θα επιτρέπει την περαιτέρω προέλαση ενώ οι Τούρκοι αρνούνται και την παρουσία ειρηνευτικής δύναμης στη νεκρή ζώνη. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Γκιουνές τη χαρακτηρίζει «χαλκά στο λαιμό του τουρκικού στρατού». Αρνείται και την παρακολούθηση των ακτών από τον ΟΗΕ που θα απέτρεπε την άφιξη νέων ενισχύσεων. Οι Αμερικανοί που έχουν τη δυνατότητα να σταματήσουν έστω τους Τούρκους στην περιοχή που κατέχουν αναπτύσσοντας ειρηνευτικές δυνάμεις πέριξ αυτών, δεν πιέζουν ούτε κατ’ ελάχιστον.

Η Ελλάδα αποδέχεται την παραμονή τουρκικών δυνάμεων ακόμη και μετά την ανακωχή και γίνεται μνεία για «αποχώρηση όλων των ξένων (sic) στρατευμάτων μόνο μετά τη λύση και της συνταγματικής πτυχής του κυπριακού» και «όταν δημιουργηθούν συνθήκες αμοιβαίας εμπιστοσύνης»! Όμως ούτε αυτή τη διατύπωση ανέχεται ο Ετζεβίτ που διατάσσει τον Γκιουνές να αποσυρθεί από τη διάσκεψη αν η Αθήνα δεν αποδεχθεί επίσημα τα τετελεσμένα και την εγκαθίδρυση ενός νέου ομοσπονδιακού κράτους στην Κύπρο, με δύο αυτόνομες διοικήσεις. Ομολογεί ο Μπιράντ: «Κατά τη διάσκεψη της Γενεύης ο Ετζεβιτ προσπάθησε σκληρά για την επίτευξη ενός και μόνο σκοπού. Να παραστεί ανάγκη δεύτερης στρατιωτικής επιχείρησης».

Ο Μαύρος δέχεται ακόμη και την αναφορά σε δύο διοικήσεις για να σαποτρέψει το ναυάγιο της διάσκεψης και τη νέα προέλαση. Με παρέμβαση του Κίσινγκερ η αναφορά στην αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων παίρνει έναν εντελώς άχρωμο χαρακτήρα («σταδιακή» και «σε εύθετο χρόνο» αφού ληφθούν εκείνα «τα μέτρα που θα συνέβαλλαν σε αποκατάσταση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης»).Η Ελλάδα αποδέχεται και το νέο κείμενο. Η συμφωνία της Γενεύης (30 Ιουλίου) υπήρξε αναμφισβήτητα μια πολιτική νίκη της Τουρκίας ανώτερη των στρατιωτικών ως τότε επιτυχιών. Πανηγυρίζει η Αθήνα γιατί δεν χρειάζεται να πολεμήσει. Τους προδότες έχουν διαδεχτεί οι δειλοί ενώ στην αντιπολίτευση μονάχα πατριδοκάπηλοι και καιροσκόποι φωνασκούν. Καμία ψυχωμένη πατριωτική πρόταση. Ένας λαός αθλίων που ανέχτηκε (τουλάχιστον... ) τη χούντα των πατριδοκάπηλων και τους Παττακούς κάνοντας αντίσταση με ανέκδοτα, δοξολογεί τώρα τον Καραμανλή που «μας έσωσε από τον πόλεμο».

Εκμεταλλευόμενοι την εκεχειρία οι Τούρκοι αποβιβάζουν συνεχώς δυνάμεις και εφόδια, προωθούν τις γραμμές τους. Η Ελλάδα αντίθετα δεν εκμεταλλεύεται την εκεχειρία για την αποστολή ενισχύσεων και βαρειά εξοπλισμένων μονάδων. Όταν εξαπολυθεί ο Αττίλας-2 είναι πια αργά. Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου καταλαμβάνονται Καραβάς, Λάπηθος και το ανατολικά αυτής ζωτικής σημασίας ύψωμα του Πενταδάκτυλου Κόρνος (1023). Μάταια ο ΟΗΕ καταγγέλλει τις τουρκικές δυνάμεις για συνεχείς παραβιάσεις της εκεχειρίας. Η Βρετανία απορρίπτει πρόταση της Αθήνας για αεροπορική κάλυψη μιας νηοπομπής με ενισχύσεις.

Στις 8 Αυγούστου συγκαλείται και η δεύτερη διάσκεψη της Γενεύης με τους Τούρκους να έχουν καταλάβει 100 τ. χλμ. από την ημέρα της εκεχειρίας της 30ης Ιουλίου. Οι Τούρκοι θέτουν πλέον ανοιχτά τις πολιτικές και συνταγματικές τους αξιώσεις για εγκαθίδρυση μιας ομοσπονδίας με καντόνια. Η Άγκυρα προτείνει σύστημα με έξι τουρκικά καντόνια στο βορρά αλλά και στο νότο, συνολικής εκτάσεως 34% της νήσου ενώ εναλλακτικά ο Ντενκτάς προτείνει διζωνική ομοσπονδία με όρια από το Λιμνίτη στα δυτικά και, μέσω της κατεχόμενης κατά το ήμισυ Λευκωσίας, ως το λιμάνι Αμμοχώστου στα δυτικά. Ακριβώς δηλαδή τη γραμμή που επρόκειτο να καταλάβουν μερικές μέρες αργότερα οι τουρκικές δυνάμεις αλλά και τα όρια του σχεδίου Ανάν!

Όταν είδαν ότι η Ελλάδα δεν επρόκειτο να πολεμήσει για την Κύπρο αποθρασύνθηκαν. Έτσι από το 5% του εδάφους έφτασαν στο 35%. Στις 01:45 της 14ης Αυγούστου, 45 λεπτά πριν δοθεί το σύνθημα για τη νέα επίθεση του Αττίλα, ο Γκιουνές παρουσίαζε το τουρκικό τελεσίγραφο για μεταβίβαση σε 24 ώρες στην τουρκοκυπριακή διοίκηση της περιοχής που απέμενε για να συμπληρωθεί το κύριο καντόνι Λευκωσίας- Κυρήνειας (που κάλυπτε το 17% της νήσου). Ζητούσε επίσης την άμεση παράδοση των τουρκικών τομέων Λευκωσίας και Αμμοχώστου και σε τρεις μέρες των υπολοίπων «καντονιών» που θα αποτελούσαν το 34% της Κύπρου. Κληρίδης και Μαύρος ζητούν 48 ώρες προθεσμία αλλά ο Γκιουνές εν όψει της επιθέσεως αποχωρεί από τη διάσκεψη.

Στις 04:30 η τουρκική αεροπορία εξαπολύει σφοδρό βομβαρδισμό. Ακολουθεί η προέλαση των τεθωρακισμένων και του πεζικού που προχωρεί κατά μπουλούκια, οι πεδιάδες Μόρφου και Μεσαυρίας παραδίδονται αμαχητί αφού η γραμμή αμύνης ορίζεται στους πρόποδες του Τροόδους. Οι Αβέρωφ, Αραπάκης και Παπανικολάου μεταπείθουν τον Καραμανλή να μη σταλούν υποβρύχια, αεροσκάφη ή ενισχύσεις κατά των Τούρκων! Ήταν αργά. Είκοσι μέρες είχαν χαθεί χωρίς σοβαρή ενίσχυση της Κύπρου. Ένδεκα χρόνια περίμενε την επιστροφή ο Κ. Καραμανλής, δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει έναν πόλεμο που έχει πάντα την πιθανότητα ήττας. «Η Κύπρος κείται μακράν» δηλώνει και η Ελλάδα αντί να δώσει τον αγώνα της τιμής εξαπολύει την τρακατρούκα της αποχώρησης από το NATO. H ελλαδική αριστερά τσιμπά το δόλωμα και θυσιάζει κι αυτή τον κυπριακό ελληνισμό. Οι Τούρκοι θα καταλάβουν περισσότερα εδάφη από τα προκαθορισμένα για διαπραγματευτικούς λόγους, όπως ομολογούν ο Μπιράντ από τότε, ο Εβρέν πρόσφατα. Σε 48 ώρες (ως τη νέα εκεχειρία) η Β. Κύπρος είχε παραδοθεί.

Με το πλεονέκτημα της χρονικής απόστασης μπορούμε σήμερα να πούμε την αλήθεια. Δεν ηττηθήκαμε στρατιωτικά. Ηττηθήκαμε πολιτικά και ηθικά. Και αυτό υπήρξε απείρως χειρότερο. Την προδοσία της στρατιωτικής χούντας διαδέχθηκε η αναξιότητα και η αναξιοπρέπεια ενός πολιτικού εσμού που για μήνες βάδισε χέρι - χέρι με τους επικεφαλής των επιτελών της χούντας, των ίδιων ανθρώπων που δεν έπραξαν τίποτε για να εμποδίσουν την εισβολή. Χρόνια ολόκληρα δεν ομολόγησαν την ήττα γιατί φοβούνταν ότι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, μέσα στη ηθική ανάταση της δημοκρατικής απελευθέρωσης, θα αξίωνε μιαν ιστορική απάντηση, θα επέβαλλε την πολιτική της ρεβάνς.

Αυτό έτρεμε το μεταπολιτευτικό κατεστημένο. Να καταστεί στη λαϊκή συνείδηση η Κύπρος μια νέα Αλσατία -Λωρραίνη που θα έσυρε τους πολιτικούς στη μόνη αξιοπρεπή πολιτική, την ανατροπή των τετελεσμένων. Σήμερα που ο λαός αυτός εκφυλίστηκε οριστικά και δεν υπάρχει φόβος πατριωτικής αντίδρασης, θρασύτατα αποφαίνονται ότι «ηττηθήκαμε το 1974» για να εκμαιεύσουν τη συναίνεση στη νέα εθνική ταπείνωση. Κανένα δάκρυ μάνας αγνοούμενου δεν φτάνει για να ταράξει την ευωχία αυτού του λαού και των αντάξιων του ηγετών.

Από το τ. 40-41 του Άρδην

[voleftis]

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ: ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΛΥΚΙΩΤΙΣΣΑΣ.



251 Τ.Π

ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΛΥΚΙΩΤΙΣΣΑΣ

ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ


http://olympiada.files.wordpress.com/2011/07/cf84ceb1ceb3cebcceb1-cf80ceb1cebdceb1ceb3ceb9ceb1cf83.jpg?w=300&h=218


Το 251 Τ.Π ήταν το Τάγμα που πρώτο και μόνο αντιμετώπισε την τουρκική εισβολή στις 20 Ιουλίου 1974 .

Διοικητής του 251 Τ.Π ήταν ο Αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης και Υποδιοικητής ο Ταγματάρχης Αλέξανδρος Μανιάτης.

Το Τάγμα είχε έξι λόχους. Τον Λόχο Διοικήσεως, τον Λόχο Υποστηρίξεως καθώς και άλλους τέσσερις Λόχους.

Ο 1ος Λόχος καθώς και ο 2ος είχαν την έδρα τους στο Τάγμα μαζί τον ΛΥΤ και τον Λόχο Διοικήσεως.

Ο 3ος Λόχος είχε την έδρα του κοντά στο Δημητριάδειο Στάδιο τον Πράξανδρο και είχε υπό την αρμοδιότητα του τα φυλάκια 101 έως και το 120 λίγο πριν από τον Άγιο Γεώργιο.

Τα φυλάκια ήταν ακριβώς έξω από την νεκρά ζώνη και είχαν ρόλο να προφυλάσσουν την Κερύνεια από τα φυλάκια των τούρκων που ήταν στον Πενταδάκτυλο λίγο πριν από τον Πύργο του Παυλίδη, από τους τούρκους που κρατούσαν το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα από τα γεγονότα της τουρκοανταρσίας το 1963 και από τα φυλάκια μέχρι το ύψωμα της Καμήλας.

Τα φυλάκια ήταν επανδρωμένα με 3-5 στρατιώτες με λιανοτούφεκα του 1940. Στο φυλάκιο 120 υπήρχε και ένα πολυβόλο 12,7 Γκρηνώφ ρωσικής κατασκευής, Αυτά τα Γκρηνώφ δεν ήταν αερόψυκτα αλλά είχαν ραβδώσεις για να κάθεται μέσα το ψύχος και να κρυώνει η κάννη. Αλλά δυστυχώς δεν είμαστε στην Σιβηρία με χαμηλές θερμοκρασίες αλλά στην Κύπρο με ψηλές θερμοκρασίες έτσι όταν έριχναν η κάννη άσπριζε και έπρεπε να αλλαχτεί. Με στοιχειώδη μέχρι και ανεπαρκή επικοινωνία επίσης όλα τα φυλάκια.

Ο 4ος Λόχος είχε έδρα το σπίτι της Λαίδης 300 μέτρα μετά την 33ΜΚ στο Μπέλλαπάις.

Ο 4ος Λόχος αποτελείτο από 35-40 στρατιώτες και είχε αρμοδιότητα να φυλάει τον δρόμο Μπέλλαπάις μέχρι τον κύριο δρόμο Κερύνειας-Λευκωσίας που αξίζει να αναφέρομε ήταν αποκομμένος και αυτός από το 1963 λόγω της τουρκοανταρσίας. Επίσης είχε δύο φυλάκια στον Πενταδάκτυλο έναντι πολυάριθμων φυλακίων των τούρκων στην Άσπρη Μούττη καθώς και την φύλαξη των αποθηκών πυρομαχικών που ήταν πίσω από το Μπέλλαπάις στο δρόμο προς Συγχαρί.

Και αυτός ο Λόχος ήταν εφοδιασμένος με λιανοτούφεκα του 1940 όπως εξ άλλου ολόκληρη η Εθνική Φρουρά ήταν εφοδιασμένη με τον ίδιο οπλισμό.

Να αφήσομε τα οχήματα που όλα ήταν αγορασμένα από τις δημοπρασίες των αποθηκών των βάσεων και με χρονολογίες κατασκευής το 1940.

Βεβαίως είχαμε και Μπρέν και Στέν και Όλμους και Μπαζούκας του 1940 όπως είχαμε και τα MG42 κοινώς τουρτούρες και Μάουζερ και αυτά του 1940, χιτλερικά κατάλοιπα.

Το 251Τ.Π ιδρύθηκε το 1966 για τις ανάγκες της περιοχής της Κερύνειας και το Διοικητήριο βρισκόταν σε τούρκικη γη. Αριστερά του δρόμου που οδηγούσε στην Παναγία τη Γλυκιώτισσα ήταν τα κτίρια της Παιδικής εξοχής του Σεβέρη όπου εκεί έμενε ο 1ος Λόχος και ο ΛΥΤ. Οι άλλοι Λόχοι ,Λόχος Διοικήσεως και ο 2ος στεγαζόταν στο άλλο κτίριο του Σεβέρη που βρισκόταν δεξιά του δρόμου. Εκεί ήταν και τα μαγειρεία. Το Διοικητήριο ήταν στεγασμένο σε ένα κτίριο το οποίο όπως αναφέραμε ήταν σε τουρκική γη.

Από την είσοδο του Τάγματος μέχρι το ΚΨΜ και μέχρι το Διοικητήριο είχε δεκάδες κυπαρίσσια δεξιά και αριστερά των δρόμων.

Είχε μεγάλο στίβο μάχης καθώς και μεγάλο χώρο έκτασης περίπου ενός γηπέδου ποδοσφαίρου για τις ασκήσεις και τις αθλοπαιδιές των στρατιωτών.

Στο 251 Τ.Π. είχε και μια ύλη αρμάτων Τ34/85 κατασκευής 1940-1945. Πέντε άρματα δηλαδή από σύνολο 35 που είχε η Εθνική Φρουρά. Ήταν εφοδιασμένα με ένα πυροβόλο των 85 χλ και δύο πολυβόλα των 7.62 χλ.

Ο 2ος Λόχος δεν είχε στρατιώτες. Υπήρχε στα χαρτιά αλλά υπήρχε ο οπλισμός του σε αποθήκη δίπλα από τον Λόχο Διοικήσεως.

Υπό την αρμοδιότητα του 251 Τ.Π ήταν και ο καθαρισμός των πολυβολείων και πυροβολείων που ήταν σε μια γραμμή τα μεν πολυβολεία από την Νήσο των Εχιδνών μέχρι τον Βαβυλά ,12 τον αριθμό και 5 πυροβολεία από το Περιβόλι της Κυρά Ελένης ( έτσι πήρε και το όνομα του αυτό το πυροβολείο) που ήταν απέναντι από το καφενείο του Σακκά στον δρόμο προς Άγιο Γεώργιο και το τελευταίο ήταν στην παραλία των Πανάγρων.

Πολυβολεία και πυροβολεία άδεια όμως, γιατί όταν κτίστηκαν ήταν στην Κύπρο η Ελληνική Μεραρχία η οποία είχε την ευθύνη για την στελέχωση και την επάνδρωσή τους με το κατάλληλο υλικό.

Η Ελληνική Μεραρχία φεύγοντας από την Κύπρο τον Νοέμβριο του 1967 πήρε μαζί της και όλο το υλικό που είχε μέσα σε αυτά.

Το 1972 το πυροβολείο που βρισκόταν και δέσποζε της περιοχής στο Πέντε Μίλι χαλάστηκε και άρχισαν να αναγείρουν ξενοδοχείο.

Από το 1967 που έφυγε η Ελληνική Μεραρχία κανένα υλικό αγοράστηκε για επάνδρωση όλων αυτών. Δεν μπορούσε η Εθνική Φρουρά το 1974 να βάλει μέσα σε αυτά τα πυροβολεία πυροβόλο των 25 Λιβρών γιατί αυτά ήταν για πυροβόλα των 9,4 ιντζών. Ούτε υπήρχαν έξτρα και κατάλληλα πολυβόλα για τα πολυβολεία Και μιλάμε για 12 πολυβολεία σε απόσταση περίπου δυόμιση χιλιομέτρων το ένα από το άλλο. Γιατί μερικοί νομίζουν ότι όλα ήταν κτισμένα στο Πέντε Μίλι. Στην Κερύνεια δεν είχαμε την γραμμή Μαζινώ ή τα οχυρά του Ρούπελ όπως μερικοί ανεγκέφαλοι νομίζουν.

Τα δε πυροβολεία ήταν κτισμένα σε απόσταση 26 χιλιομέτρων. Και μιλάμε για πέντε πυροβολεία. Από την Κερύνεια μέχρι τα Πάναγρα είκοσι έξη ολόκληρα χιλιόμετρα.

Αυτό ήταν το 251Τ.Π που γιόρταζε κάθε χρόνο στις 8 του Σεπτέμβρη μιας και η Εκκλησία της Παναγίας της Γλυκιώτισσας ήταν ακριβώς στην βόρεια πλευρά του στρατοπέδου.

Χιλιάδες οι προσκυνητές κάθε χρόνο στο Πανηγύρι της Γλυκιώτισσας από όλη την επαρχία.

Δεκάδες οι πραματευτάδες και δεκάδες οι βάρκες να πηγαινοέρχονταν από το λιμάνι της Κερύνειας μέχρι το λιμανάκι της Παναγίας της Γλυκιώτισσας με προσκυνητές.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις λιχουδιές και το παραδοσιακό κλέφτικο του Κούντουρου και τους χορούς μέχρι πρωίας για 3 ολόκληρες μέρες και την φιλοξενία του Τσιανάκκα που είχε το κέντρο στο απάνεμο λιμανάκι της Γλυκιώτισσας.



ΔΡΑΣΗ 251 Τ.Π



Όπως ανάφερα Διοικητής του 251 Τ.Π ήταν ο Ανρχης Παύλος Κουρούπης και Υποδιοικητής ο Τχης Αλέξανδρος Μανιάτης.

Ο Αλέξανδρος Μανιάτης ανέλαβε την διοίκηση της 31 ΜΚ γιατί ο διοικητής της σκοτώθηκε στο πραξικόπημα. Καθήκοντα υποδιοικητή ανέλαβε ο Τχης Γρηγοριάδης Κωνσταντίνος Επιτελικός Αξιωματικός του 3ου Τακτικού Συγκροτήματος.

Οι ανησυχίες για επικείμενη τουρκική εισβολή άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα από την Τετάρτη το απόγευμα. Οι πληροφορίες για επίθεση ήταν πιο συχνές την Πέμπτη 18 Ιουλίου και την Παρασκευή ήταν βέβαιη η εισβολή.

Σε σύσκεψη αποφασίστηκε επιστράτευση 300 ατόμων και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου ολοκληρώθηκε.

Ο Κουρούπης ήταν ανήσυχος όπως και οι υπόλοιποι αξιωματικοί γιατί δεν είχαν πάρει σαφείς οδηγίες. Όμως ετοίμασε τον πρώτο λόχο και τον λόχο διοικήσεως καθώς και τον ΛΥΤ.

Έδωσε οδηγίες και στα τρία ετοιμοπόλεμα Τ34/85 και περιμέναμε το ξημέρωμα.

Με την έναρξη της τουρκικής εισβολής και αφού ΔΙΕΦΑΝΗ το σημείο απόβασης ο ΗΡΩΑΣ Παύλος Κουρούπηε με τα παλικάρια του δηλαδή τον 1ο λόχο τον λόχο Διοικήσεως και τον ΛΥΤ ξεκίνησαν για το Πέντε Μίλι.

Ο 1ος λόχος και ο λόχος Διοικήσεως πήραν θέσεις αριστερά του δρόμου που οδηγούσε προς Καραβά παρά την στροφή της Περιοχής του Πικρού Νερού.

Η εισβολή δεν είχε ξεκινήσει.

Εκατοντάδες έφεδροι από την Βασίλεια, Λάπηθο, Καραβά, Άγιο Γεώργιο, Κερύνεια και άλλα γειτονικά χωριά έτρεξαν στο 251Τ.Π και εφοδιάστηκαν με ότι οπλισμό είχε το Τάγμα. Λάθος γιατί όλοι έτρεξαν στο 251 Τ.Π και δεν πήγαν στις μονάδες που έγραφε το ΦΑΠ τους με αποτέλεσμα να μην μείνει ούτε ένα όπλο για δείγμα στο στρατόπεδο.

Συγχαρητήρια όμως σε όλους αυτούς που έτρεξαν και παρουσιάστηκαν και δεν κρύφτηκαν και να βγαίνουν μετά από χρόνια να εξασκούν κριτική.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.

Γύρω στις 7π.μ ξεκίνησαν και τα 3 άρματα για το Πέντε Μίλι με διοικητή τον Δώρο Μπούρα.

Στις 7 ,15π.μ πέρασε έξω από το 251Τ.Π και Μοίρα Πυροβολικού του Βοσπόρου και αφού πέρασε από την περιοχή που θα γινόταν η απόβαση ανηφόρισε προς τον Πενταδάκτυλο όπου τάχθηκε και έβαλε κατά της απόβασης που ξεκίνησε λίγο μετά τις 8 το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974.

Τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν παντού όλες τις θέσεις της Ε.Φ.

Τα πυροβόλα των πλοίων κτυπούσαν ασταμάτητα, τα ελικόπτερα πηγαινοέρχονταν στην Τουρκία ασταμάτητα.

Και ξαφνικά ο Κουρούπης διατάζει πυρ αφού το ΓΕΕΦ τον είχε στο περίμενε. Πυρ και ο Υπολοχαγός Αντωνόπουλος με τα πυροβόλα του από τον Πενταδάκτυλο ,πυρ και τα πυροβόλα του Κρίτωνα Τζαβέλλα έφεδρου Αξιωματικού από την Αϊρκώτισσα.

Οι τούρκοι οι οποίοι μέχρι εκείνη τη στιγμή κατόρθωσαν να αποβιβάσουν ένα εκσκαφέα και καμιά 50ριά στρατιώτες τα έχασαν.

Και ξέσπασαν με νέες αεροπορικές επιθέσεις ,με τα πυροβόλα των πλοίων και με ομοβροντίες όλμων από τον Άγιο Ιλαρίωνα να σκορπούν θάνατο.

Σε κάποια στιγμή 8-9 ελικόπτερα Μπέλ Χιούη κατόρθωσαν να αποβιβάσουν στρατιώτες στην περιοχή Φτέρυχα – Μότιδες. ΟΙ τούρκοι όμως λούφαξαν και έμειναν εκεί άπρακτοι αφού καθηλώθηκαν από τα λιγοστά παλικάρια του 251.

Τα φορτηγά πηγαινοέρχονταν στο 251 και έφευγαν πίσω με πυρομαχικά. Μόνο πυρομαχικά. Ούτε νερό ούτε φαγητό ήθελαν τα γενναία παλικάρια του 251.

Μερικού έφεδροι έτρεξαν και τους συμπαραστάθηκαν.

Ο Κουρούπης από το πρόχειρο αρχηγείο του στο Τριμίθι δίπλα από την Παναγία την Χρυσοτριμιθκιώτισσα με τον Τσάκα τον Μπλέτσα, το Γιάννη τον Οικονομίδη που είχε την πρωτοβουλία και με δική του διαταγή τα αντιαεροπορικά του 251 έγιναν ο φόβος και ο τρόμος των τουρκικών αεροπλάνων. τον χαμογελαστό Ελευθέριο Θωμά από την Λάπηθο, με τον αγνοούμενο ήρωα νεαρό έφεδρο αξιωματικό του 251 Νίκο Νικολάου γιό του Παναγιώτη από την Κερύνεια όρθιοι αντιμετώπιζαν τους τούρκους .

Οι άλλοι στρατιώτες του 251 πολεμούσαν στον Άγιο Γεώργιο με τον έφεδρο αξιωματικό Λουκά Λουκά γιό του Τάκη του Φουρουκλά.

Λοκατζήδες της 33ΜΚ ανασυνταγμένοι μετά την μάχη του Αγίου Ιλαρίωνα κατέφθασαν στην περιοχή και έδωσαν μάχη σχεδόν εκ του συστάδην με τους τούρκους. Γράφει ο συναιχμάλωτος μου

Πολύκαρπος Γεωργιάδης στο ημερολόγιο του «‘‘… Ενώ υποχωρούσαμε κατέφθασαν 20 λοκατζήδες. Φορούσαν όλοι κοντά παντελόνια και κρατούσαν τσέχικα όπλα. Ο ένας από αυτούς, τραυματισμένος. Οι λοκατζήδες μας είπαν να υποχωρήσουμε. Αυτοί τράβηξαν εμπρός. Τέτοιο θάρρος δεν είδα ποτέ στη ζωή μου. Οι Τούρκοι εξαπέλυσαν τη στιγμή εκείνη τη δεύτερη επίθεση. Τότε κροτάλισαν τα αυτόματα των λοκατζήδων. Το θέαμα ήταν ανεπανάληπτο. Οι Τούρκοι έπεφταν νεκροί ο ένας μετά τον άλλο. Οι λοκατζήδες πολεμούσαν ως πραγματικοί ήρωες. Κάτω από τις ελιές γέμισε ο τόπος με πτώματα Τούρκων.

Η μάχη συνεχίστηκε μέχρι την νύκτα…’’
Πολεμούν όλοι σαν λιοντάρια σαν ΕΛΛΗΝΕΣ .

Αλήθεια ποιός μπορεί να ξεχάσει την ενέργεια του έφεδρου Λοχία Καταδρομών Χρίστου Καρεφυλλίδη του Ανδρέα που μόλις αντίκρισε τα παλικάρια της 33ΜΚ να περνούν έξω από το 251Τ.Π με κατεύθυνση τον Άγιο Γεώργιο τους ακολούθησε και ενώθηκε μαζί τους και πολέμησε και σήμερα είναι ανάμεσα στο ΠΑΝΘΕΟ των ΗΡΩΩΝ και ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ.

Μόνο όσοι ζήσαμε αυτή την εικόνα μπορούμε να καταλάβουμε το μεγαλείο του ΑΝΔΡΑ.

Και έρχεται ή ώρα της προέλασης των απίστων και αφού πια δεν μπορούν να αντισταθούν στην υπεροπλία των βαρβάρων τα παλικάρια του 251 δίνουν το άπαν των δυνάμεων των για να αποκρούσουν τους τούρκοιυς.

Και την Δευτέρα 22 Ιουλίου 1974 περνούν όλοι στην ΑΘΑΝΑΣΙΑ Πέφτουν σχεδόν όλοι ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ.

Τολμώ να πω ότι εάν ο Παύλος Κουρούπης είχε μαζί του και τον Αλέξανδρο Μανιάτη και τον ήρωα του Καραβά Σταύρο Μπιτσάκη ίσως το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό. Ίσως λέω γιατί και όσοι ήταν μαζί με τον Κουρούπη ήταν παλικάρια και ημίθεοι .

Με τον Σταύρο Μπιτσάκη υπηρετήσαμε μαζί στο 251 την περίοδο 1972-1973 και μετά μετατέθηκε στο 256 Τ.Π.

Ο τούρκος διοικητής της εισβολής στρατηγός Ντεμιρέλ στο ημερολόγιο του αναφέρει ότι η αντίσταση του 251 παραλίγο να τον αναγκάσει να διατάξει οπισθοχώρηση. ( ΓΡΑΦΕΙ Ο ΝΤΕΜΙΡΕΛ ΚΑΙ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΡΙΨΑΣΠΙΔΕΣ ΚΑΙ ΜΙΣΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ; «Στη Μερσίνα παρουσιάστηκαν 20 τουρκοκύπριοι φοιτητές που ήθελαν να μας
ακολουθήσουν σαν εθελοντές.

Αμέσως τους παρεκάλεσα να έρθουν μαζί μας, όμως
τελικά μόνο ένας, ο MunirBey, μας ακολούθησε. Κατά τον πλου μας στην Κύπρο
ο M. Beyπαρακολουθούσε το PIK γιατί γνώριζε ελληνικά, και άρχισε να
κλαίει. Μας είπε ότι οι αποβατικές μας δυνάμεις ρίχτηκαν στη θάλασσα. Τώρα
καταλάβαινα καλύτερα τα λόγια του διοικητή της 2ης Στρατιάς, που παραποπονείτο
ότι το Γ.Ε.Σ. δεν του έδινε καμία πληροφορία για την κατάσταση. O αρχηγός
του ΓΕΣ του είχε πει. Πάρτε αμέσως ότι βρείτε και ξεκινάτε. Χρειάζονται
άρματα, πυροβόλα και αεροπλάνα. Μέσα μου όμως ήλπιζα ότι ήταν αδύνατο να
είχαν καταστραφεί όλες οι αποβατικές δυνάμεις. Διέθεταν και μία ίλη 15
αρμάτων υπό τη διοίκηση του υπίλαρχου Ersel και μια μοίρα Π/Β με 12
πυροβόλα, ενώ η εχθρική αεροπορία δεν είχε εμφανιστεί. Σε μια περίπτωση άκουα από τον ασύρματο κλάματα και κραυγές αγωνίας από την παραλία και δεν γνώριζα τι να κάνω. Σε κάποια στιγμή αποφάσισα να αποσύρω τα στρατεύματα και να σταματήσω την απόβαση γιατί δεχόμαστε πετυχημένες βολές από το πυροβολικό και πετυχημένα πυρά από τους άνδρες του 251Τ.Π και οι στρατιώτες μας δεν μπορούσαν να σηκώσουν κεφάλι.

Υπολογίζαμε ότι η χειρότερη για μας περίπτωση θα ήταν να μην μπορούσαμε να βγούμε στην παραλία. Αν καταφέρναμε να αποβιβαστούμε στη στεριά θα έπρεπε
να επιτεθούμε.» ΑΥΤΑ ΣΗΜΕΙΩΝΕ Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΑΠΟΒΑΣΗΣ ΝΤΕΜΙΡΕΛ ).



Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η δράση του 251Τ.Π κατά τις τρείς πρώτες ,μέρες της εισβολής. Αρκετοί στρατιώτες του 251Τ.Π μετά από μια κοπιώδη πορεία πίσω από το Κάρμι και Ελιά και Καραβά ενώθηκαν με την μονάδα του πυροβολικού στον Προφήτη Ηλία στον Πενταδάκτυλο.

Το 251 Τ.Π δεν εγκαταλείφτηκε έρμαιο στα χέρια των τούρκων.

25 ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ παρέμειναν μέσα σε αυτό και το υπερασπίστηκαν.

Και τα 25 αυτά ΠΑΛΗΚΑΡΙΑ μετά από ένα άνισο αγώνα συνελήφθησαν αιχμάλωτοι.

Οι υπόλοιποι διασωθέντες άντρες του 251 συνέχισαν την δράση τους στην περιοχή Αγίου Ερμολάου και Βασίλειας και στον δεύτερο γύρος πολέμησαν στον Κουτσοβέντη και στην Περιοχή Κυθραίας και Μιάς Μηλιάς υπό τις διαταγές του Αλέξανδρου Μανιάτη που επανήλθε πίσω στο 251 και του Κωνσταντίνου Γρηγοριάδη.

Το 251 έδωσε για την πατρίδα όλη την ΙΚΜΑΔΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ.

ΕΧΕΙ 94 ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΣΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ.

Τα παλικάρια του πολέμησαν σαν νέοι ΜΑΡΑΘΩΝΟΜΑΧΟΙ υπό τις διαταγές ενός νέου Λεωνίδα του ΠΑΥΛΟΥ ΚΟΥΡΟΥΠΗ.

Και πια η ανταμοιβή όλων αυτών των παλικαριών; Καμία. Μόνο τα μνημόσυνα και οι καταθέσεις στεφανιών.

Οι ήρωες του 251 δεν χρειάζονται στεφάνια. Οι ήρωες του 251 απλά διερωτούνται . Διερωτούνται ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Απλά δεν κάνουμε τίποτα. Μόνο παρακολουθούμε με δέος το Εθνικό ξεπούλημα της Κερύνειας.

Από το 1974 και μετά το 251Τ.Π το ηρωικότερο εκ των ηρωικότερων ταγμάτων της Κύπρου δεν υπάρχει .Δεν υπάρχει ούτε και για το κράτος.

Υπάρχει όμως στο ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.



Κώστας Τζαβέλλας

Έφεδρος Αξιωματικός 251 Τ.Π.

Τραυματίας-Αιχμάλωτος

Έλληνας Κερυνειώτης

http://olympia.gr/2011/07/18/%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CF%85%CE%BA%CE%BF%CF%86%CF%89%CF%83-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%89%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3/

[voleftis]

Το Λυκόφως τον Ηρώων: ΤΣΟΜΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ


http://olympiada.files.wordpress.com/2011/07/cf84cf83cebfcebcceb1cebaceb7cf83.jpg?w=600&h=411


Ήταν ο διοικητής της Ναυτικής βάσης στην Κερύνεια το 1974 με βάση το κάστρο της πόλης.

Με τον Τσομάκη είμαστε αδελφικοί φίλοι όπως ήμουνα με όλους τους αξιωματικούς της Ναυτικής Βάσης Κερύνειας γιατί ως αξιωματικός του 251Τ.Π με ειδικότητα τα οπλομηχανήματα (βαρέα όπλα πεζικού) συνεργαζόμουν πολύ συχνά μαζί τους και αυτοί πολύ συχνά με φιλοξενούσαν πάνω στις τορπιλακάτους στις περιπολίες τους.

Ιδιαίτερα ο Αρχικελευστής αγνοούμενος Λεωνίδας Βυτουλαδίτης που έμενε σε σπίτι στην Καλιφόρνια, περιοχή της Κερύνειας, που ανήκε στην θεία μου Μαρούλλα Κυπριανού μου έμαθε όλα τα μυστικά από το μηχανοστάσιο μέχρι την ρύθμιση μιας τορπίλης .

Η γυναίκα του Λεωνίδα, Βούλα είχε εγκλωβιστεί για αρκετό διάστημα στο Μπέλλα Πάις χωρίς να γνωρίζει την τύχη του αγαπημένου της

Ο Ελευθέριος Τσομάκης στις 24 Ιουλίου 1974 θα αναχωρούσε από την Κύπρο γιατί τέλειωνε η δίχρονη θητεία του στην Κύπρο που είχε αγαπήσει τόσο πολύ.

Τρείς βδομάδες πριν την 15ην Ιουλίου μάλιστα μεταφέραμε το αυτοκίνητο του ένα Λάντσια Φούλβια ,πράσινο, στην Λευκωσία για τεχνικό έλεγχο και μετά το αφήσαμε στον Κώστα Νικολάου μπογιατζή αυτοκινήτων για να του κάνει ένα στίλβωμα και να περάσει και την μπογιά με κερί. Το αυτοκίνητο το παρέλαβε 4-5 μέρες πριν τις 15 Ιουλίου 1974. Μάλιστα μετά την παραλαβή έβαλε μέσα και προσωπικά του είδη για να είναι και έτοιμο για αναχώρηση και να μην τρέχει τις τελευταίες μέρες και ώρες.

Στις 19 Ιουλίου 1974 το μεσημέρι μου τηλεφώνησε και πήγα στο κάστρο γύρω στις 3 το απόγευμα επειδή ήμουν αξιωματικός στο 251 όπως έχω αναφέρει ήδη και είχα ειδικότητα στα βαρέα όπλα πεζικού (οπλομηχανήματα).

Εκεί μου είπε τις ανησυχίες του και μού είπε ότι ήθελε να βάλομε στους δύο βόρειους πύργους τα δύο αντιαεροπορικά τύπου Οέρλικον που ήταν και η θέση τους. Οι βάσεις των δύο αντιαεροπορικών Οέρλικον ήταν τοποθετημένες και έτοιμες με μπετόν. Στους Νότιους πύργους του κάστρου ήταν τοποθετημένα δύο Μπράουνιγκ 50 χιλ.

Τα τοποθετήσαμε και εφοδιάσαμε όλα τα αντιαεροπορικά με πυρομαχικά.

Ο ίδιος ο Τσομάκης έδωσε άμεση διαταγή για επάνδρωση όλων των πύργων πράγμα που έγινε.

Στις 5 το απόγευμα της ιδίας ημέρας δηλαδή Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974 κατέβηκε στο χώρο ελλιμενισμού των δύο τορπιλακάτων Τ1 και Τ3 και άρχισε να τις επιθεωρεί και να τις προετοιμάζει για μάχη τόσο αυτές τόσο και τα πληρώματα.

Μάλιστα έδωσε και διαταγή να είναι έτοιμες ακόμη 4 τορπίλες και οι ναύτες τις ετοίμασαν.

Επέστρεψα πίσω στο 251 Τ.Π όπου ήδη είχε αρχίσει επιστράτευση 300 ατόμων. Κατά διαστήματα είχα τηλεφωνική επικοινωνία με την Ναυτική Βάση, με την Βάση του Κορμακίτη όπου ήταν τα ραντάρ και με το στρατόπεδο του πυροβολικού στην Λάμπουσα-Καραβά όπου υπηρετούσε ως αξιωματικός πυροβολικού ο αδελφός μου.

Στις τρείς το πρωί του Σαββάτου 29 Ιουλίου 1974 πήρε την εντολή να είναι σε άμεση ετοιμότητα και αμέσως ο Τσομάκης ενημέρωσε τον Συνταγματάρχη Μιχόπουλο Διοικητή Φρουράς Κερύνειας.

Στις 5.05πμ βγήκε έξω να αντιμετωπίσει τον τουρκικό στόλο. Γνώριζε ότι είναι αυτοκτονία. Μα ο Τσομάκης γνώριζε την θυσία του Αυξεντίου. Η Τ3 με το Τσομάκη και με το ηρωικό πλήρωμα της πήρε πορεία για να κτυπήσει με τις δύο τορπίλες της τον τουρκικό στόλο. Η άλλη η Τ1 ακολουθούσε πιο πίσω σε πορεία αναμονής, Η τουρκική αεροπορία κτύπησε πρώτα την Τ1 η οποία έπαθε σοβαρές βλάβες στην μία μηχανή και στο πηδάλιο και ακυβέρνητη προσάραξε στην παραλία στο Καράκουμι –Βόσπορο.

Η Τ3 με τον Τσομάκη δεν πτοήθηκε και ετοιμαζόταν να πάρει θέση βολής όταν κτυπήθηκε από αεροπορία και από τα πυροβόλα του τούρκικου αντιτορπιλικού και κομματιάστηκε. Χάθηκαν όλοι εκτός από ένα υπαξιωματικό τον Μαγέτο ο οποίος βγήκε στη στεριά μετά από πέντε ώρες. Εμείς όταν είδαμε την βύθιση της Τ3 από το 251 Τ.Π δακρύσαμε γιατί πλήρωμα της η Τ3 είχε φίλους μας, Τον Τσομάκη.τον Λεωνίδα τον Βυτουλαδίτη και τους Κερυνειώτες Χρίστο Καρεφυλλίδη και Φοίβο Φιερό συμμαθητές μας κλπ.κλπ.

Μόλις είχε χαράξει στην γαλάζια θάλασσα της Ελληνικής Κερύνειας που ο ευέλικτος πρόεδρος της Κύπρου θέλει να αφήσει στους τούρκους ως πεσκέσι.

Είναι σε όλους γνωστό ότι οι τορπιλάκατες δρουν υπό την κάλυψη άλλων μεγάλων σκαφών του ναυτικού γιατί όταν ρίξουν τις τορπίλες τους εκτός από την ταχύτητα τους δεν έχουν οτιδήποτε άλλο όπλο για άμυνα εκτός από ένα αντιαεροπορικό. Μόνο αυτό είχαν οι Τ1 και Τ3. Αυτό και την μεγαλοψυχία των πληρωμάτων τους.

Αυτός ήταν ο Τσομάκης, Τα περιττά λόγια περισσεύουν.

Η ΘΥΣΙΑ του Τσομάκη και των ανδρών του είναι εφάμιλλη της θυσίας του Γρηγόρη Αυξεντίου.

Η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου μετά από χρόνια και μετά από αρκετό παρασκήνιο και παρακάλια έδωσε το όνομα του σε ένα περιπολικό σκάφος της.





Το Ελληνόψυχο πλήρωμα της Τ3 που θυσιάστηκε ΥΠΕΡ ΒΩΜΩΝ ΚΑΙ ΕΣΤΙΩΝ αποτελείτο από τους πιο κάτω:



Υποπλοίαρχος Τσομάκης Ελευθέριος

Αρχικελευστής Βυτουλαδίτης Λεωνίδας

Κελευστής Καρέτσος Κυριάκος

Ναύτης Κουτσουράδης Ελευθέριος

Ναύτης Δεριζιώτης

Ναύτης Στιβακτάς

Ναύτης Καρεφυλλίδης Χριστος

Ναύτης Φιερός Φοίβος

Ναύτης Κεφαλονίτης

Κελευστής Μαγέτος ( διασωθείς από την Τ3)



Τζαβέλλας Κώστας

Έλληνας Κερυνειώτης

Έφεδρος Αξιωματικός 251Τ.Π.

Τραυματίας – Αιχμάλωτος 1974



Σημείωση

Ο Τσομάκης και οι άλλοι ήρωες δεν χρειάζονται δικηγόρους αλλά όταν ορισμένοι καλλικάδες, κοινώς πεταλωτές, συνεπικουρούμενοι από μασώνους της ιστορίας οι οποίοι σκοπό έχουν να αλλοιώνουν τα πάντα με ψεύδη και να κατασπιλώνουν το κάθε τι το Ελληνικό και οι οποίοι φτύνουν το κάθε Ελληνικό, ισχυρίζονται ότι οι εξ Ελλάδος που υπηρετούσαν στην Ναυτική Βάση Κερύνειας σαμπόταραν τις δύο τορπιλακάτους για να μην κινηθούν εναντίον του τουρκικού στόλου, τότες αυτοί οι καλλικάδες πρέπει να μπαίνουν σε τάξη. Αυτό έγινε και με τον ήρωα Τσομάκη. Κάποιοι προσπάθησαν να αμαυρώσουν την μνήμη του αλλά δεν τα κατάφεραν γιατί οι ψευτιές των προδοτών πέφτουν πάντα στο κενό όπως πέφτουν και οι ίδιοι.

Σας τους χαρίζω γιατί εγώ δεν χαραμίζω το δικό μου σάλιο.

http://olympia.gr/2011/07/19/%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CF%85%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B7%CF%81%CF%8E%CF%89%CE%BD-%CF%84%CF%83%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B7%CF%83-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81/

[voleftis]

Η επική μάχη της ΕΛΔΥΚ

http://olympiada.files.wordpress.com/2011/07/2222222222222222222.jpg?w=300&h=212

Τις παραµονές του «ΑΤΤΙΛΑ 2», το µεγαλύτερο µέρος της ΕΛΔΥΚ βρέθηκε σε χώρους διασποράς, νότια του στρατοπέδου και πολύ κοντά σε αυτό.
Στις 13 Αυγούστου συµπτύχθηκε προς το χωριό Λακατάμια.

Στο στρατόπεδο παρέμειναν τρεις (κατ’ άλλους δύο) λόχοι, υπό τον αντισυνταγματάρχη Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο. Η πρώτη τουρκική επίθεση εκδηλώθηκε στις 14 Αυγούστου, αργά το πρωί, αφού προηγήθηκε προσβολή του στρατοπέδου από την αεροπορία και το πυροβολικό.

Προπορεύονταν τα άρματα και σε πυκνούς σχηματισμούς ακολουθούσε η ΤΟΥΡΔΥΚ, ενισχυμένη με 700 επιπλέον άνδρες. Μέχρι το απόγευμα, οι Τούρκοι είχαν διενεργήσει τρεις επιθέσεις, αλλά προσέκρουσαν στη σθεναρή αντίσταση της ΕΛΔΥΚ, οι μαχητές της οποίας αγνοούσαν ότι στο άλλο άκρο της Λευκωσίας, στη Μια Μηλιά, η άμυνα είχε καταρρεύσει.

Την επομένη, 15 Αυγούστου, επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό. Παρότι ο αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος ζήτησε ενισχύσεις, έλαβε μόνο τρία τεθωρακισμένα οχήματα Marmon-Herrington, τα οποία θα ήταν εύκολη λεία για τα Μ-48 των Τούρκων. Παρ’ όλα αυτά, οι νέες τουρκικές επιθέσεις αντιμετωπίσθηκαν με επιτυχία. Μπροστά από τις θέσεις άμυνας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, έπεσαν δεκάδες Τούρκοι στρατιώτες, μερικοί δε έφθασαν στα ακραία συρματοπλέγματα του στρατοπέδου, επάνω στα οποία φονεύθηκαν. Μία από τις πιο γλαφυρές καταθέσεις ήταν αυτή του Διονύση Πλέσσα:

«Στις 15 Αυγούστου, πήγε σχεδόν μεσημέρι και οι Τούρκοι δεν μας ενόχλησαν. Κατά τις 11.00 άρχισε η επίθεσή τους, πιο οργανωμένη από τις άλλες. Ανάμεσα στα άρματα εκινείτο το πεζικό και προπορευόταν ένας αξιωματικός, ο οποίος έδινε τα παραγγέλματα με μία σφυρίχτρα. Σφύριζε, ξεκινούσανε. Ξανασφύριζε, σταματούσανε. Μας έκανε εντύπωση ότι επετίθεντο αφύλαχτοι, γι’ αυτό και είχαν φοβερές απώλειες. Έφθασαν πολύ κοντά μας και εμείς είχαμε διαταγή από τον λοχαγό Σταυριανάκο να τους αφήσουμε να πλησιάσουν και μετά να κτυπήσουμε. Είχαμε και κάποια κάλυψη από το Πυροβολικό, υπήρχε ένας Κύπριος ανθυπολοχαγός, ο Κίτρου, που έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να μας υποστηρίξει. Έπεσε λοιπόν ένα βλήμα του Πυροβολικού ακριβώς μέσα στην μπούκα του προπορευόμενου άρματος, που σταμάτησε. Όσοι ήταν μέσα σκοτώθηκαν.
Τα υπόλοιπα τρία ανέστρεψαν και οπισθοχώρησαν. Οι Τούρκοι δεν ήταν προετοιμασμένοι για οπισθοχώρηση και τα έχασαν. Τότε ακούσαμε τον λοχαγό Σταυριανό μέσα από το όρυγμά του, που φώναξε:

- Ρε! Είσαστε άντρες;

- Ναι! απαντήσαμε όλοι μαζί.

Και διέταξε έφοδο.

Εμείς ήμασταν 33 άτομα. Βάλαμε ξιφολόγχη, βγήκαμε έξω και τους κυνηγήσαμε σε μία ευθεία.

Κάποιοι από τους Τούρκους πέρασαν το δρόμο και διέφυγαν. Οι περισσότεροι όμως, περίπου 100, κρύφτηκαν πίσω από ένα υδραγωγείο.

Έβγαζαν το κεφάλι τους σιγά σιγά και προσπαθούσαν να διασχίσουν το δρόμο. Όποιοι πέρασαν, γλίτωσαν. Κάποια στιγμή επεχείρησαν να βγουν όλοι μαζί. Στήσαμε τα πολυβόλα και τους θερίσαμε. Ανέβηκε το ηθικό μας. Μας συγκίνησε ότι αυτό έτυχε την ημέρα της Παναγίας».

Ο ηρωικός θάνατος του λοχαγού Σωτήρη Σταυριανάκου

Στις 16 Αυγούστου η εχθρική πίεση κατέστη πλέον αφόρητη. Τους ηρωικούς άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσέβαλαν αεροσκάφη, πυροβόλα, όλμοι. Μέσα στο στρατόπεδο τα πάντα μεταβλήθηκαν σε σωρούς ερειπίων.

Στις 11.00, οι Τούρκοι προσήγγισαν επικίνδυνα τις θέσεις των αμυνομένων, παρά τις μεγάλες τους απώλειες. Τότε, και ενώ τα άρματα των Τούρκων απείχαν λίγα μόλις μέτρα, έπεσε ηρωικά ο Μανιάτης λοχαγός Σωτήρης Σταυριανάκος. Σύμφωνα με μαρτυρίες ανδρών του, ο λοχαγός Σταυριανάκος, μόνος, εξήλθε από το όρυγμά του για να αντιμετωπίσει το προπορευόμενο άρμα μάχης. Προφανώς υπολόγισε ότι αναχαιτίζοντας το εχθρικό άρμα, θα ανέκοπτε την τουρκική επίθεση. Υπήρχε και το προηγούμενο, μία ημέρα πριν, όταν καταστράφηκε προπορευόμενο τουρκικό άρμα από βολή πυροβόλου και οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν. Πριν όμως προλάβει να υλοποιήσει το σχέδιό του, ο ηρωικός λοχαγός φονεύθηκε από τα πυρά του άρματος.

Στις 11.30 διερράγη το αριστερό τμήμα της αμυντικής διάταξης. Οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ προσβάλλονταν τώρα από τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, κινδυνεύοντας με περικύκλωση και εγκλωβισμό. Η κατάσταση ήταν απελπιστική και οι Τούρκοι εισέρχονταν πλέον εντός του στρατοπέδου, όταν ο αντισυνταγματάρχης Σταυρουλόπουλος διέταξε υποχώρηση. Να πώς περιέγραψε τις δραματικές σκηνές ο λοχίας Πλέσσας:

«Για να γίνει η οπισθοχώρηση σωστά, έπρεπε να φύγουν οι πρώτοι από τη μέση, να κρατάμε οι υπόλοιποι από τα πλάγια και σιγά σιγά, ένας ένας, να φεύγουμε, μέχρι να φύγουν και οι τελευταίοι. Διέταξα οπισθοχώρηση, αλλά δεν έφευγε κανείς. Είχαμε δεθεί μεταξύ μας. Και ήξεραν οι μεσαίοι που έπρεπε να φύγουν πρώτοι, ότι οι τελευταίοι θα σκοτωθούν. Φώναξα, έβρισα. Δεν έφευγαν. Κάποια στιγμή κάποιος ξεκίνησε. Οι περισσότεροι από εμάς φονεύθηκαν κατά την υποχώρηση… Φεύγοντας είδα τον λοχαγό Σταυριανάκο σκοτωμένο. Όρθιο μέσα στο όρυγμα είδα τον Δημήτρη Λούρμπα (σ.σ.: ο δεκανέας Δημήτρης Λούρμπας είναι αγνοούμενος).

- Δημήτρη, δεν υπάρχει άλλος, είμαι ο τελευταίος, φεύγουμε.

- Δεν φεύγω, μου απάντησε.

Είχε μαζέψει 3-4 όπλα που παρατήθηκαν από νεκρούς ή τραυματίες και τα τοποθέτησε γύρω από το όρυγμα. Στεκόταν όρθιος και πυροβολούσε, πότε με το ένα και πότε με το άλλο… Δύο άλλα ορύγματα ήταν γεμάτα τραυματίες. Προχώρησα με πυρ και κίνηση, ενώ οι Τούρκοι γάζωναν τα πάντα. Είχαν εισέλθει εντός του στρατοπέδου και οι μάχες γίνονταν πια σώμα με σώμα».

Αποκεφάλισαν σορούς και φωτογραφίζονταν μαζί τους

Δεκάδες άνδρες της ΕΛΔΥΚ φονεύθηκαν, καθώς υποχωρούσαν προς το ύψωμα «Γρηγορίου» νοτιοανατολικά του στρατοπέδου. Άλλοι παρέμειναν στα ορύγματά τους αρνούμενοι να τα εγκαταλείψουν. Την απαγκίστρωση των τελευταίων ανδρών κάλυψε ο ανθυπασπιστής Κώστας Κέντρας και λίγοι στρατιώτες, οι οποίοι έταξαν τα διαθέσιμα πολυβόλα και έβαλλαν κατά των Τούρκων. Αγνοούνται ώς σήμερα. Κατά την υποχώρηση, φονεύθηκε και ο λοχαγός Βασίλης Σταμπουλής.

Από τις 13.30 και για τουλάχιστον δύο ώρες διήρκεσαν οι μάχες μέσα στο στρατόπεδο, ακόμα και σώμα με σώμα. Αρκετοί παρέμειναν εκεί και έδωσαν την τελευταία μάχη, είτε γιατί τραυματίστηκαν είτε γιατί δεν θέλησαν να υποχωρήσουν.

Εντός του στρατοπέδου, οι εισβολείς επιδόθηκαν σε απερίγραπτες ωμότητες. Όπως αποδείχθηκε από φωτογραφία που περιήλθε στα χέρια ξένου πολεμικού ανταποκριτή, οι Τούρκοι αποκεφάλισαν δέκα σορούς νεκρών της ΕΛΔΥΚ και τοποθέτησαν τα κεφάλια στο οδόστρωμα, στην είσοδο του στρατοπέδου, όπου έσπευδαν, ο ένας μετά τον άλλο, να φωτογραφηθούν. Στο ίδιο σημείο, άφησαν εκτεθειμένα επί ημέρες άλλα πτώματα, αφού πρώτα τα έγδυσαν. Οι τουρκικές απώλειες κατά την επιχείρηση κατάληψης του στρατοπέδου υπήρξαν τόσο μεγάλες, ώστε ο διοικητής της ΤΟΥΡΔΥΚ, συνταγματάρχης Κορτίκογλου, αντικαταστάθηκε. Βαρύτατος όμως υπήρξε και ο φόρος αίματος της ΕΛΔΥΚ, με απώλειες που υπερέβησαν κατά πολύ αυτές όλων των προηγούμενων ημερών. Οι νεκροί και αγνοούμενοι ανήλθαν στους 83, από τους οποίους 3 αξιωματικοί και 80 οπλίτες.

Ενώ στην Κύπρο χάνονταν Ελλαδίτες στρατιώτες, εκπληρώνοντας στον υπέρτατο βαθμό τις συνταγματικές τους υποχρεώσεις, εγκαταλειμμένοι πλην μαχόμενοι πλάι στους Κύπριους αδελφούς τους, στην Αθήνα κυριάρχησε η ίδια απάθεια και αναποφασιστικότητα, όπως και επί «ΑΤΤΙΛΑ 1».

Η επόμενη μέρα

Το πέρας των επιχειρήσεων βρήκε μία Κύπρο καθημαγμένη. Το 1/3 των Ελληνοκυπρίων, 191.259 άτομα προσφυγοποιήθηκαν μέσα στο ίδιο το νησί τους, ανατρέποντας πλήρως την κοινωνική ισορροπία και συνοχή. Περίπου 11.000 από αυτούς κατέφυγαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα, τη Χαλκίδα, τη Ρόδο και σε μικρότερη κλίμακα σε άλλα σημεία. Ανάλογος αριθμός προσφύγων εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο. Η τεράστια πλειοψηφία, όμως, παρέμειναν στην ελεύθερη Κύπρο. Παρά το βαρύ πλήγμα, ο κυπριακός Ελληνισμός επέδειξε αξιοθαύμαστη αντοχή και προσκόλληση στη γη των πατέρων του.

Μετά τη λήξη των επιχειρήσεων, το 36,3% του κυπριακού εδάφους περιήλθε στην τουρκική στρατιωτική κατοχή. Ποσοστό 3,7% ανακηρύχθηκε ουδέτερη ζώνη, εντός της οποίας υπάρχουν λίγα χωριά, οι κάτοικοι των οποίων παραμένουν σε αυτά και έχουν το δικαίωμα να καλλιεργούν τη γη τους. Έτσι, υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας απέμεινε το 60% του νησιού (στο ποσοστό αυτό συνυπολογίζονται και οι δύο βρετανικές βάσεις).

Οι ελληνικές απώλειες

Ως προς το στρατιωτικό προσωπικό, ο θλιβερός κατάλογος ήταν:

Νεκροί Ελλαδίτες αξιωματικοί: 18 (οι 3 της ΕΛΔΥΚ)
Νεκροί Ελλαδίτες οπλίτες: 70 (οι 41 της ΕΛΔΥΚ)
Νεκροί Κύπριοι οπλίτες: 269
Αγνοούμενοι Ελλαδίτες, αξιωματικοί και οπλίτες: 83

Οι αγνοούμενοι Κύπριοι στρατιωτικοί ανήλθαν σε αρκετές εκατοντάδες. Το σύνολο των τραυματιών έφθασε τους 1.300 αξιωματικούς και οπλίτες. Το 1975, με Προεδρικά Διατάγματα, προήχθησαν στον αμέσως ανώτερο βαθμό αξιωματικοί, των οποίων πιστοποιήθηκε ο θάνατος. Στην Τουρκία δεν ανακοινώθηκε ποτέ επίσημα ο αριθμός των πεσόντων κατά την εισβολή, για προπαγανδιστικούς λόγους. Με δεδομένη όμως την παραδοχή για 2.000 νεκρούς Τουρκοκύπριους ενόπλους, καθώς και τη δίχως φειδώ χρήση του πεζικού, το οποίο υπέστη τεράστιες απώλειες, υπολογίστηκε ότι οι νεκροί, αξιωματικοί και οπλίτες ξεπέρασαν τους 5.000 άνδρες. Ανάμεσά τους υπήρξαν πολλοί ανώτεροι αξιωματικοί, ενώ οι απώλειες που υπέστησαν συγκεκριμένες μονάδες, όπως αυτές των αλεξιπτωτιστών, υπήρξαν συντριπτικές. Ο Δημ. Χάντζος, που υπηρέτησε στην Κύπρο ως υποδιοικητής του 221 και στη συνέχεια ως Διοικητής του 361 Τάγματος Πεζικού, έκανε λόγο για 16.000 άνδρες, συνυπολογίζοντας προφανώς και τους τραυματίες των Τούρκων.

ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΚΑΛΕΤΣΗ

http://antistasi.org/?p=9966

[voleftis]

Απόρρητο έγγραφο του State Department, το οποίο μόλις αποχαρακτηρίσθηκε, καταγράφει τηλεφωνική συνομιλία Καραμανλή-Κίσινγκερ στις 26 Ιουλίου 1974. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ήσαν σε θέση να κονιορτοποιήσουν τους εισβολείς αλλά ο Καραμανλής δεν το διέταξε διότι δεν του το επέτρεψε ο Κίσιγκερ!


http://antistasi.org/wp-content/uploads/2011/07/met1.jpg


Ο Νικόλαος Σαμψών είχε καταδικασθεί δύο φορές σε θάνατο από τους Άγγλους τον καιρό της ΕΟΚΑ. Σε συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό NEW CHANNEL ευθέως κατήγγειλε τον Μακάριο και τον Καραμανλή σαν τους μεγάλους ενόχους της Κυπριακής τραγωδίας και είπε ότι υπάρχει μάρτυρας για την συνάντηση των ανωτέρω στο Παρίσι πριν την Τουρκική εισβολή, συνάντηση στην οποία κανονίσθηκαν οι μετέπειτα δραματικές εξελίξεις. Κατήγγειλε ακόμη τον Μακάριο γιατί είχε καταστρέψει (τυχαία;) τα οχυρωματικά έργα που είχε κάνει ο Γεώργιος Γρίβας στην Κερύνεια, προκειμένου να φτιάξει ξενοδοχεία ιδιοκτησίας της Κυπριακής εκκλησίας!

Κατήγγειλε ακόμη τους Μπονάνο, Γαλατσάνο, Αραπάκη κλπ για την προδοσία του Ιουλίου του 1974, που έφερε τον Καραμανλή στην εξουσία. Στην συνέντευξη του κ. Σαμψών δεν απήντησε ΚΑΝΕΙΣ από τους καταγγελομένους και τι να πει άλλωστε;»
ΑΠΟ ΑΛΛΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΑΜΨΩΝ ΤΟ 1999

“Ελεύθερος Τύπος: Πώς; Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η χούντα οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Σαμψών: Το πέτυχαν σε 3 ημέρες. Το πραξικόπημα το έκαναν ο Αραπάκης, ο Μπονάνος, ο Ντάβος, ο Παπανικολάου, ο Γαλατσάνος για να ρίξουν τη χούντα του Ιωαννίδη και να επαναφέρουν τη δημοκρατία στην Ελλάδα με εντολή των Αμερικανών και εν συνεννοήσει με τον Καραμανλή και το Μακάριο…

Ελεύθερος Τύπος: Αυτό είναι το σενάριο με την εκδοχή Σαμψών…

Σαμψών: Να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου! Βγαίνουν στις επετείους και δε λένε λέξη για το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου…

Ελεύθερος Τύπος: Όχι, όλοι το υποστηρίζουν και επιμένουν γι’ αυτό…

Σαμψών: Αλλά δεν το κάνουν.

Ελεύθερος Τύπος: Ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης στην πολύκροτη συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα μας σπάζοντας τη σιωπή του, είχε υποστηρίξει ότι Μπονάνος, Αραπάκης ευθύνονται για την προδοσία γιατί αυτοί ανακάλεσαν τις στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Σαμψών: Είχε πει ότι ο Αραπάκης κάλεσε τα 2 υποβρύχια που βρίσκονταν ήδη στην Πάφο και είχαν στα σκόπευτρά τους τον Τουρκικό αποβατικό στόλο να επιστρέψουν στην Ελλάδα γιατί δήθεν γινόταν εισβολή Τουρκικών δυνάμεων στη Ρόδο. Και είδαν με τα περισκόπιά τους τουρίστες στις παραλίες.

Ελεύθερος Τύπος: Είχατε δηλώσει πως κάθε υποβρύχιο έφερε 18 τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες και ότι τα τουρκικά αποβατικά ήταν 38.

Σαμψών: Ακριβώς. Λάβετε υπόψη ότι τα Φάντομ τα ελληνικά, γιατί η Τουρκία δεν είχε Φάντομ, είχαν ξεκινήσει για να ισοπεδώσουν την περιοχή των 500 μέτρων εισβολής. Προδότες ήταν οι Μπονάνος, Αραπάκης και Ντάβος.”

———————-
Απόρρητο έγγραφο του State Department για τηλεφωνική συνομιλία Καραμανλή-Κίσινγκερ στις 26 Ιουλίου 1974

Από απόρρητο έγγραφο των αρχείων του State Department, το οποίο μόλις αποχαρακτηρίσθηκε. Σημειώνεται ότι πολλά σημεία του εγγράφου δεν δόθηκαν στην δημοσιότητα γιατί θεωρήθηκαν ότι είναι και σήμερα απόρρητα…

Από τον διάλογο Κίσινγκερ – Καραμανλή και τα παρακάτω:



http://xryshaygh.files.wordpress.com/2011/07/kiss_makarios_500.gif?w=300&h=253

«ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Κύριε πρωθυπουργέ.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εμπρός…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Κύριε πρωθυπουργέ.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εμπρός, εμπρός…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Κύριε Καραμανλή, εδώ Χένρι Κίσινγκερ. Είμαι ο υπουργός Εξωτερικών Κίσινγκερ.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Α, τι κάνετε;

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Τι κάνετε;

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Είμαι καλά, αλλά έχω πολλές, πολλές δυσκολίες αυτή τη στιγμή.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Το ξέρω. Τηλεφώνησα για να σας πω, πρώτα απ’ όλα, ότι θυμάμαι με μεγάλο ενθουσιασμό το δείπνο που είχαμε την περασμένη χρονιά (1973). Στο σπίτι του Σάιρους Σουλτσμπέργκερ.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Ο πρώην φίλος μας.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Και δεύτερον, θέλω να γνωρίζετε ότι υποστηρίζουμε με σθένος τις προσπάθειές σας. Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε την κυβέρνησή σας.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Σας ευχαριστώ γι’ αυτό, αλλά πρέπει να προχωρήσετε και να κάνετε περισσότερα.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Συγγνώμη;

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Το ξέρετε ότι οι τούρκοι παραβιάζουν το ψήφισμα της…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Είμαι σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: …Για πέντε ημέρες παραβιάζουν το ψήφισμα και… Λένε ότι είναι πολύ επικίνδυνοι…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Καλά, θα κάνω, ό,τι περνά από το χέρι μου. Εργαζόμαστε αθόρυβα με τους τούρκους αυτή τη στιγμή.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: …αλλά νομίζω ότι πρέπει να τους πείσετε για…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Κάνουμε ό,τι μπορούμε.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Αχ, κ. Κίσινγκερ. Νομίζω ότι οι ευχές… δεν είναι αρκετές. Πρέπει να κάνετε κάτι για να εμποδίσετε…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Γράφω ένα… Θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Θα το κάνετε; Οι τούρκοι θα παραβιάσουν…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Το καταλαβαίνω. Κύριε πρωθυπουργέ, σας στέλλω επιστολή στην οποία σας εξηγώ τι κάνουμε.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Ευχαριστώ. Η κοινή γνώμη εδώ. Ο στρατός είναι… Είναι ανήσυχοι, στενοχωρημένοι και πολύ επικίνδυνοι.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Το καταλαβαίνω.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Όπως ξέρετε, είμαι ένας γέρος άνθρωπος. Και επιθυμώ μια ειρηνική λύση, αλλά… Αυτή είναι προβοκάτσια…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Θα κάνω τα αδύνατα δυνατά εδώ και τώρα.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Εν πάση περιπτώσει, σας παρακαλώ προσπαθήστε να τους ελέγξετε. …Να σταματήσει αυτή η παρανομία.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Θα το κάνω αμέσως.

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Διαφορετικά, εάν δεν το πράξετε εσείς, έχω υποχρέωση να το κάνω εγώ.

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Όχι, θα… Μπορείτε να συγκρατηθείτε για μία ημέρα; Είμαι αυτή τη στιγμή σε επαφή με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Αυτή την στιγμή…

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ: Νομίζω ότι ξέρετε τι είναι…

ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Ναι, τους τηλεφωνώ τώρα…».

Όπως διαβάσατε παραπάνω το πρώτο που αναφέρει στην συνομιλία του με τον Καραμανλή ο Κίσινγκερ είναι την συνάντησή τους στο Παρίσι την περασμένη χρονιά. Γιατί άραγε; Μήπως για να του θυμίσει κάποιες δεσμεύσεις; Η συνάντηση είχε γίνει στο σπίτι του ομόθρησκου του Κίσινγκερ Σούλτς Μπέργερ και έχει γραφτεί ότι σε αυτήν ήταν παρόν και ο Ετσεβίτ! Τελικώς, όπως γνωρίζουμε, ο Καραμανλής συγκρατήθηκε, ο Κίσινγκερ δεν έκανε τίποτε και οι Τούρκοι πήραν το 40% της Κύπρου και ο φάκελος της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ.


http://antistasi.org/?p=19216

[voleftis]

Έτσι προδόθηκε η Κύπρος . Οι κρυμμένες αλήθειες που δεν αποκάλυψε το πόρισμα Σιζόπουλου.

http://antistasi.org/wp-content/uploads/2011/07/imagesCAJDGPWN1.jpg


Έτσι προδόθηκε η Κύπρος.

Τα πλείστα των ακολούθων κειμένων δημοσιεύθηκαν ξανα στην Ιστοσελίδα μας. Στην παρούσα ανάρτηση τα συγκεντρώνουνε για μια καλή μελέτη και εξαγωγή των κατάλληλων συμπερασμάτων!

Τα κείμενα είναι διαφωτιστικά της συνωμοσίας που παίχτηκε τέτοιες μέρες το 1974. Αν αληθεύει η εκδοχή του Δ. Ιωαννίδη τότε φυλακή δεν έπρεπε να σταλεί αυτός αλλά ο Καραμανλής και οι τέσσερεις αρχηγοί των επιτελείων και οι δύο σωματάρχες που ήσαν σε επαφή με το Τουρκικό μέτωπο, δηλαδή οι Ιωάννης Ντάβος και Αγαμέμνων Γκράτσιος. Γι’ αυτό το λόγο δεν άνοιξε και ο φάκελος της Κύπρου. Εξάλλου το Δικαστήριο στήθηκε για να στείλει στη φυλακή αυτούς που κατάργησαν τη (δήθεν) δημοκρατία και όχι αυτούς που πρόδοσαν την πατρίδα. Διαφωτιστική επί τούτου είναι και η γνωστή επιστολή του Δικηγόρου Γεωργίου Αλφαντάκη Αν δε ανατρέξει κανείς στον ιστορικό Σπύρο Παπαγεωργίου και στα βιβλία του «Καραμανλής και το Κυπριακό» και «Καραμανλής και Φάκελος Κύπρου» θα διαπιστώσει ότι πίσω απ’ όλη την προδοσία βρίσκεται αυτή η σκοτεινή φιγούρα του κουφού πολιτικού από τις Σέρρες. Του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτός που επικαλούμενος την κουφότητα του, αρνήθηκε να υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις. Η φιγούρα αυτή μετά ως πολιτικάντης στρογγυλοκάθισε στο τραπέζι της εξουσίας για να δρέψει τους καρπούς των όσων πολέμησαν. Και, σύμφωνα με τις εντολές των πατρώνων του, ξεπούλησε Πατρίδα.

Να φαντασθείτε ότι αυτόν τον προδότη τιμούν οι σημερινοί πολιτικοί ως εθνάρχη.

Καλή ανάγνωση.

Ονήσιλος Κρατερός

Οι βαρύτατες ευθύνες της Ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας για την Κυπριακή τραγωδία

Όταν η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ήταν πλέον γεγονός στις ο7.00 την 21ης Ιουλίου 1974, το πολεμικό συμβούλιο υπό την προεδρία του Φαίδωνα Γκιζίκη και την συμμετοχή του “πρωθυπουργού” Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου και του ταξίαρχου Ιωαννίδη, έδωσε διαταγές στον Αρχηγό στρατού Αντιστράτηγο Γαλατσάνο, στον Αρχηγό Ναυτικού Αντιναυαρχο Πέτρο Αραπάκη, στον αρχηγό Αεροπορίας Παπανικολάου και στον Αρχηγο Ενόπλων Δυνάμεων Γρηγόριο Μπονάνο για γενική επιστράτευση και άμεση ενίσχυση της Άμυνας της Κύπρου. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το Πόρισμα της Βουλής των Ελλήνων που συστάθηκε στις 21/2/1985 για να ανοίξει τον «Φάκελλο της Κύπρου, συμφωνήθηκε οτι:

1. Μια μοίρα καταδρομών πλήρως εξοπλισμένη θα μεταφερόταν αεροπορικώς από την Σούδα στην Λευκωσία

2. Τρία υπερσύγχρονα υποβρύχια θα έπλεαν στην Κύπρο σε μια προσπάθεια παρακόλλησης της απόβασης των Τούρκων

3. Το πλήρως εξοπλισμένο 573 Τάγμα πεζικού με 550 Κύπριους εθελοντές θα μεταφερόταν με το επιταγμένο οχηματαγωγό πλοίο «Ρέθυμνο».

4. Να εμπλακούν από αέρος τα 34 υπερσύγχρονα αεροπλάνα τύπου FANTOM που μόλις είχαν παραληφθεί.

Να σημειωθεί ότι κανείς από τους τρεις Αρχηγούς Όπλων δεν έφερε αντίρρηση εκείνη την στιγμή στα μέτρα αυτά, που ήταν αυτονόητα και επιβάλλονταν από την κρισιμότητα της κατάστασης.

Από τις τέσσερις αυτές στρατιωτικές ενέργειες, πλην της πρώτης με το γνωστό τραγικό αποτέλεσμα, καμμία άλλη δεν πραγματοποιήθηκε.

Όσον αφορά την επέμβαση των υποβρυχίων την διαταγή Αραπάκη για μεταφορά τους στην Κύπρο ανακάλεσε ο ΑΕΔ Παπανικολάου με το σκεπτικό ότι τα χρειαζόταν στο Αιγαίο για να αμυνθεί σε περίπτωση επίθεσης είτε από Ανατολάς είτε από Βορρά. Νέα απόπειρα του Αραπάκη στις 22.7.1974 να σταλλούν τα υποβρύχια, χωρίς ενημέρωση του ΑΕΔ αυτή την φορά, ανακλήθηκε (από ποιόν; δεν αναφέρει το Πόρισμα) το μεσημέρι της 23ης Ιουλίου υπό το πρόσχημα της συμφωνίας εκεχερείας και της έναρξης τριμερών διαπραγματευσεων στην Γενευη.

Ο απόπλους του εμπορικού πλοίου «Ρέθυμνος»που μετέφερε το 573 Τάγμα πεζικού υπό της διαταγές του Συνταγματάρχη Παπαποστόλου, ξεκίνησε τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου για Κύπρο. Αμέσως μετά τον απόπλου ο Συνταγματάρχης Παπαποστόλου έλαβε 2 διαταγές ανάκλησης της αποστολής του. Με προσωπική του ευθύνη παράκουσε τις διαταγές που έλαβε και το πλοίο έφτασε λίγα ναυτικά μίλια έξω από την Κύπρο. Τότε με νέο σήμα, ο ΑΕΔ Παπανικολάου του έγραψε επί λέξει «…Σπευσατε και αποβιβάσατε τα τμήματα εις την ΡΟΔΟΝ απειλούμενην υπό Τούρκων…». Ο Παπαποστόλου έσπευσε στην Ρόδο εγκαταλείποντας την αποστολή του, όπου όταν έφτασε αντίκρυσε ένα νησί που δεν είχε τεθεί καν σε επιφυλακή!

Τα υπερσύγχρονα αεροπλάνα τύπου FANTOMS βρίσκονταν στο αεροδρόμιο Καστελίου Κρήτης πλήρως εξοπλισμένα και έτοιμα για επέμβαση. Η διαταγή για επέμβαση τους στάλθηκε δύο φορές στις 22.7.1974 από τον Στρατηγό Μπονάνο και ανακλήθηκε 2 λεπτά μετά. Η ανάκληση οφειλόταν κατά τον ΑΕΔ Παπανικολάου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Στρατηγό Φάνη Γκιζίκη στον οποίο ο Μπονάνος τηλεφωνούσε για να επιβεβαιώσει τις διαταγές που έδινε. Ο Γκιζίκης σε κατάθεση του στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής αρνήθηκε κατηγορηματικά το γεγονός.

Και οι τέσσερις αυτές επεμβάσεις σύμφωνα με το κοινοβουλευτικό πόρισμα, είτε η κάθε μια μόνη της, πολύ περισσότερο σε συνδιασμό, θα μπορούσε να μεταβάλλει δραματικά την στρατιωτική κατάσταση στο Νησί και ίσως να συντρίψεικαι εντελώς την εισβολή. Σύμφωνα με το πόρισμα της Βουλής των ελλήνων «…η μη έγκαιρη αποστολή υποβρυχίων και η εξ αυτής μη επίθεση κατά της αποβατικής Τουρκικής δύναμης εστέρησε από τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις την μοναδική ευκαιρία να καταγάγουν μια μοναδική νίκη επί της Τουρκικής αποβατικής Δύναμης….» και λίγο μετά «….Η ποιότητα και το αξιόμαχο των υποβρυχίων τα καθιστούσαν αποφασιστικό παράγοντα για την έκβαση της αποβατικής εχθρικής ενέργειας…».

Για την επέμβαση τον Φάντομς ομοίως αναφέρεται στο πόρισμα ότι «…η μη αποστολή των αεροσκαφών χρήζει περαιτέρω έρευνας, γιατί αν είχε εκτελεστεί η κατάσταση στην Κύπρο θα ήταν διαφορετική…»

Μια συνηθισμένη δικαιολογία που πρόταξαν οι Αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων για την άνωθεν περιγραφείσα συμπεριφορά τους ήταν οι δήθεν πληροφορίες που είχαν για επίθεση από την Βουλγαρία. Οι πληροφορίες αυτές προέρχονταν σύμφωνα με τις καταθέσεις τους από τον “Αρχηγό¨ της ΚΥΠ Σταθόπουλο και τον ΑΣΔΕΝ Γκράτσιο που όμως στις καταθέσεις τους αρνούνται κατηγορηματικά ότι έδωσαν τέτοιες πληροφορίες.

Μια άλλη πολύ κρίσιμη πληροφορία είναι ότι το ΑΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) (Μπονάνος) ως τις 08.40 το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974 δεν έδινε έγκριση στο ΓΕΕΦ (Γενικό επιτελείο Εθνοφρουράς) για άρξη του πυρός και ανάσχεση της εισβολής, αντίθετα καθησύχαζε ότι πρόκειται για άσκηση του Τουρκικού στρατού και συνιστούσε αυτοσυγκράτηση, όρο άγνωστο μέχρι τότε στην στρατιωτική ορολογία. Αυτό την στιγμή που τα αποβατικά πλοία των Τούρκων ήταν ορατά με γυμνό μάτι από την στεριά τις τελευταίες ώρες της 19ης Ιουλίου. Οι Τούρκοι έτσι κέρδισαν τουλάχιστον μια μέρα χωρίς να παρενοχληθούν στην απόβαση τους. Σύμφωνα με τον έγκυρο ερευνητή Κώστα Χατζηαντωνίου “…η μη εκμετάλευση αυτής της νύχτας θα αποδειχθεί μοιραία….”.

Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Όσα γράφτηκαν ως εδώ αποτελούν μέρος του πορίσματος της ελληνικής βουλής για τα γεγονότα της Κυπριακής τραγωδίας. Τα στοιχεία είναι διασταυρωμένα, ενώ δόθηκαν λεπτομερείς καταθέσεις από τους εμπλεκόμενους. Το πόρισμα όμως δεν έδωσε εξήγηση για την αλλοπρόσαλη (προδοτική κατά την γνώμη μας) συμπεριφορά της Ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας εκείνης της εποχής (Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος).

Οι τέσσερις συμμετείχαν στην ιστορική σύσκεψη με τους πολιτικούς αρχηγούς υπό την προεδρία του Γκιζίκη στις 22 Ιουλίου 1974, όπου παρέδωσαν την εξουσία στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κάποια χρόνια μετά, ο αντιναύαρχος Αραπάκης και ο αντιστράτηγος Μπονάνος εξέδωσαν βιβλία όπου περιγράφουν τα τραγικά αυτά γεγονότα από την σκοπιά τους. Αξίζει να τα διαβάσετε….

Οι τέσσερις Αρχηγοί των όπλων παρέμειναν στις θέσεις τους επί Κυβέρνησεως Εθνικής Ενότητας και χειρίστηκαν εκληματικά και την αντιμετώπιση του Αττίλα 2, όπου με μνημόνια τους προς τον καραμανλή που περιέχονται στο πόρισμα της βουλής, τον καλούσαν να μην αντιδράσει στρατιωτικά στην ολοκλήρωση της τραγωδίας (η ανάλυση του μνημονίου αυτού ξεφευγει από το θέμα του κειμένου. Ισως ασχοληθούμε στο μέλλον με αυτό).

Οι τέσσερις αυτοί αρχηγοί των όπλων (Μπονάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου, Γαλατσάνος), πρωταγωνιστές της Χούντας του 1973, αποστρατευθηκαν λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωση του Αττίλα 2 με βαθμό επί τιμή, απολαμβάνοντας την σύνταξη και όλα τα υπόλοιπα προνόμια των συνταξιούχων στρατιωτικών…. Ο ταξίαρχος Ιωαννίδης καταδικάστηκε δις εις θάνατον που μετατράπηκαν σε ισόβια δεσμά…. Να σημειωθεί ότι το “άνοιγμα” του Φακέλου της Κύπρου και ο καταλογισμός ευθυνών που θα προέκυπταν, αποτέλεσε συνηθισμένη πολιτική απειλή για τον Ανδρέα Παπανδρέου κατά της Νέας Δημοκρατίας του Κ. Μητσοτάκη για όλη την διετία 1987-1988. Γιατί άραγε…

Πηγές

-Πορίσμα Εξεταστικής Επιτροπής του Ελληνικού κοινοβουλίου για την απόδοση ευθυνών για την προδοσία της κύπρου

-Κύπρος 1954-1974, Από το έπος στην τραγωδία, Κώστας Χατζηαντωνίου, εκδόσεις Ιολκός

-Κύπρος 1974, Γιατί δεν νικήσαμε, Δημήτριος Χάτζος, εκδόσεις “ελευθερη σκέψις”

-Η μαρτυρία ενός Πρωθυπουργού, Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος, εκδόσεις “το οικονομικόν”-

-Μειοδοτικού καραμανλισμού στηλίτευση, Χρήστος Μαρκογιάννης

- Κύπρος 1974, σκέψεις και συμπεράσματα, Κώστας Δημητριαδης, http://www.scribd.com/doc/13498022/-1974-

Η εκδοχή του Δημήτρη Ιωαννίδη

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΓΚΟΥ
Κάνοντας μια αναδρομή στην κρίσιμη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, λίγες μέρες μετά την τουρκική απόβαση στο Πεντεμίλι της Κυρήνειας, στο ΑΕΔ (Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων) -στην οποία εκτός του Προέδρου της Δημοκρατίας Φαίδωνα Γκιζίκη, του πρωθυπουργού Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας Κυπραίου και Λατσούδη και των αρχηγών Στρατού, Ναυτικού και Αεροπορίας, συμμετείχαν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα Χένρι Τάσκα και ο υφυπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Σίσκο, που μόλις είχε προσγειωθεί ερχόμενος από την Αγκυρα όπου συναντήθηκε με τον Ετσεβίτ- αποκαλύπτει πως οι Αμερικανοί προσπάθησαν να… αποκοιμίσουν την Αθήνα, ενώ συνεχιζόταν η τουρκική εισβολή.
«Ο Σίσκο, που πήρε το λόγο αμέσως μετά την είσοδό του στην αίθουσα του τρίτου ορόφου του Πενταγώνου όπου συνεδριάζαμε, μας ζήτησε να δείξουμε αυτοσυγκράτηση. Μας διαβεβαίωσε μάλιστα, ότι αυτός και ο Κίσινγκερ θα έπειθαν τους Τούρκους να αποχωρήσουν από την Κύπρο, τα επόμενα 24ωρα, αφήνοντας μια δύναμη περίπου 1.500 ανδρών για ενίσχυση της ΓΟΥΡΔΥΚ και της τόνωσης του ηθικού των Τουρκοκυπρίων. Γι’ αυτό και μας κάλεσε να αποφύγουμε κάθε πολεμική ενέργεια».
Στο σημείο αυτό παρενέβη ο ίδιος και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι είπε απευθυνόμενος στην αμερικανική πλευρά: «Μας εξαπατήσατε, όπως κάνατε και προ ημερών, όταν μας υποσχεθήκατε ότι ο έκτος στόλος θα περιπολούσε στα στενά της Μερσίνας, ώστε να αποτρέψει τουρκική αποβατική ενέργεια». Ο Ιωαννίδης θυμάται ότι αμέσως σηκώθηκαν τόσο ο Γκιζίκης όσο και Κυπραίος και απευθυνόμενοι στους δύο Αμερικανούς στα αγγλικά, τους προειδοποίησαν ότι αν οι Τούρκοι δεν αποχωρούσαν άμεσα, η Ελλάδα θα έφευγε από το ΝΑΤΟ και θα «κήρυττε τον πόλεμο στην Αγκυρα».
Μετά από μικρή παύση, ανακαλώντας τη μνήμη του, λέει: «Αμέσως έπεισα τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγό Γρηγόριο Μπονάνο να κηρύξουμε γενική επιστράτευση! Παράλληλα αποφασίσαμε και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που το ίδιο βράδυ έβγαζε το 353/74 ψήφισμα, να κληθούν όλα τα μέρη να σεβαστούν την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου».
«Εκτός από την επιστράτευση, σε τι άλλες ενέργειες προχωρήσατε;», τον ρωτήσαμε, με το θάρρος της γνωριμίας που είχαμε αποκτήσει, καθώς ένα παιχνίδι της μοίρας μας έφερε να μοιραζόμαστε τους ίδιους χώρους για ένα χρονικό διάστημα. «Διέταξα τον τότε αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού Πέτρο Αραπάκη να στείλει αμέσως τα μισά υποβρύχια που βρισκόντουσαν στα Δωδεκάνησα στην Κύπρο και να χτυπήσουν τα τουρκικά πλοία, ενώ πρότεινα να κηρύξουμε την Ενωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα».
«Τελικά τι έγινε;», τον ξαναρωτήσαμε. «Διατύπωσαν δισταγμούς τόσο ο Μπονάνος που ακόμη πίστευε στη μεσολάβηση των Αμερικανών όσο και ο Γκιζίκης. Αλλά και ο τότε αρχηγός της Αεροπορίας Παπανικολάου, όταν του ζήτησαν να στείλουμε τα Φάντομ που είχαμε και να διαλύσουν τους εισβολείς, άρχισε τις αναλύσεις σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες των συγκεκριμένων αεροσκαφών»…
Αναπόφευκτη η απορία μας για το «εάν θα κερδίζαμε έναν πόλεμο με την Τουρκία που υπερτερούσε αριθμητικά τόσο σε έμψυχο δυναμικό όσο και σε οπλικά συστήματα»…«Κι όμως, δεν ήταν έτσι τα πράγματα», μας διέκοψε, «γιατί οι συσχετισμοί στην ποιότητα των όπλων, ιδιαίτερα στην Αεροπορία και στο Ναυτικό, ήταν συντριπτικά υπέρ μας. Ακόμη και στο Στρατό Ξηράς όπου η Τουρκία υπερτερούσε τρία προς ένα, δεν είχαμε ουσιαστικό πρόβλημα λόγω του περιορισμένου μετώπου στον Εβρο.
Εξάλλου, εμείς είχαμε καλύτερα άρματα μάχης, τα γαλλικά ΑΜΧ, που ήταν πιο σύγχρονα και γρήγορα από τα αμερικανικά Μ-47 που διέθεταν, είναι αλήθεια σε μεγάλους αριθμούς αυτοί. Επιπλέον, οι περισσότεροι ανώτεροι αξιωματικοί είχαμε πολεμική εμπειρία από την περίοδο 1946-9, ενώ οι Τούρκοι είχαν να πολεμήσουν από το ’22». Για τον πάλαι ποτέ πανίσχυρο άνδρα της χώρας… «η κρίσιμη διαφορά ήταν στην ψυχοσύνθεση των δύο λαών. Ο Ελληνας στρατιώτης εκείνης της εποχής (1974) ήταν πολύ καλύτερα εκπαιδευμένος και είχε υψηλότερο ηθικό από τον αντίστοιχο Τούρκο».
Σύμφωνα με τον ίδιο… «τα 22 Φάντομ που μόνο εμείς τότε διαθέταμε θα δημιουργούσαν υπεροχή στον αέρα και θα συνέτριβαν την τουρκική αεροπορία. Απ’ ό,τι θυμάμαι πετούσαν με επιχειρησιακή ταχύτητα 700 χλμ. την ώρα και ήταν απείρως γρηγορότερα από τα F-104, F-100 και F-84 που είχαν οι Τούρκοι. Ειδικά τα τελευταία ήταν κάτι παλιατζούρες από τον καιρό της Κορέας που ίσα – ίσα πετούσαν».
Αλλά και στο Ναυτικό, σύμφωνα με τον ιδεολογικό υπεύθυνο του Απριλιανού καθεστώτος, όπως ο ίδιος αρέσκεται να αποκαλεί τον εαυτό του, η διαφορά ήταν συντριπτική: «Πρέπει να ’χαμε δύο – τρία αντιτορπιλικά περισσότερα από τους Τούρκους, αλλά το παιχνίδι θα κερδιζόταν από τα υποβρύχια και τις γαλλικές πυραυλάκατους που μόλις είχαμε παραλάβει. Είχαμε οχτώ γερμανικά υποβρύχια, από τα οποία τα τέσσερα ήταν σύγχρονα τύπου 2009, ενώ αυτοί κάτι απομεινάρια αμερικανικά του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου».
Γι’ αυτό, όπως υποστηρίζει… «μπορούσαμε να διαλύσουμε τις τουρκικές αποβατικές δυνάμεις. Θυμάμαι ότι τα υποβρύχια του Αραπάκη απείχαν περίπου 80 ναυτικά μίλια από την Πάρο και τα Φάντομ βρίσκονταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Στη σύσκεψη που έγινε τα ξημερώματα της 21ης Ιουλίου στο γραφείο του Γκιζίκη, είπα στον Αραπάκη να βουλιάξει όλα τα τουρκικά πλοία που ήταν έξω από το λιμάνι της Κυρήνειας και στον Παπανικολάου να στείλει από την Κρήτη τα πρώτα έξι Φάντομ και να βομβαρδίσουν οτιδήποτε τουρκικό εκινείτο πάνω στο νησί».
Τελικά, όμως, δεν έγινε τίποτε απ’ όλ’ αυτά. «Γιατί;», τον ρωτήσαμε.
«Μας πρόδωσαν, δεν το κρύβω, οι αρχηγοί των γενικών επιτελείων και ο Γκιζίκης. Οπως πληροφορήθηκα εκ των υστέρων οι τρεις αρχηγοί μαζί με τον Μπονάνο και τον Γκιζίκη, συναντήθηκαν και αποφάσισαν να μην έρθουν σε αντιπαράθεση με την Τουρκία, ενώ ο Αραπάκης διέταξε τα υποβρύχια να γυρίσουν πίσω και ο Παπανικολάου να μη σηκωθεί ούτε ένα αεροπλάνο. Στη συγκεκριμένη σύσκεψη, όπως ενημερώθηκα από τον αρχηγό του Στρατού αντιστράτηγο Γαλατσάνο, ο Αραπάκης πρότεινε κι οι άλλοι συμφώνησαν να παραδώσουν την εξουσία στους πολιτικούς».
Ο ίδιος απαντά και στην κατηγορία ότι ήθελε το θάνατο του Μακαρίου. «Σε καμία περίπτωση γιατί έτσι θα κλονιζόταν το έρεισμα της Ενωσης, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι περισσότεροι Κύπριοι ήταν μακαρικοί. Η διαταγή που είχα δώσει προσωπικά στον συνταγματάρχη Κων/νο Κομπόκη, που ήταν επικεφαλής της επίθεσης στο Προεδρικό Μέγαρο, ήταν να συλληφθεί ο Μακάριος ζωντανός».
Οσο για την τύχη του Αρχιεπισκόπου Κύπρου ο Ιωαννίδης υποστηρίζει ότι ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σεραφείμ που «δεν έβλεπε με καλό μάτι τον Μακάριο», του είχε προτείνει να «φιλοξενηθεί» για ένα διάστημα σε Μοναστήρι του Αγίου Ορους. «Ο Σεραφείμ γνώριζε προσωπικά πολλούς ηγούμενους και με είχε πείσει ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει το θέμα».

Πηγή http://www.adesmeytos.gr & http://toklisma.blogspot.com

Απόσπασμα από παλαιότερο άρθρο μας με αναφορά στο βιβλίο του Σπ. Παπαγεωργίου

….Σε τέτοιες συνθήκες ξεκινά κι ο απελευθερωτικός αγώνας της μικρής μας πατρίδας εναντίον των Άγγλων, οι οποίοι όμως έλεγχαν τη βούληση του Εθνικού Κέντρου, όντας σε θέση να ελέγξουν το παλάτι. Αυτό αποδεικνύει με χειρουργική ακρίβεια ο ιστορικός Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο, το οποίο συνέγραψε το 1988: «Καραμανλής και Κυπριακό» εκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 13:

«Όταν ο Έλλην μελαγχολή και απορεί πως ο αγών της Ε.Ο.Κ.Α, ωδηγήθη υπό της διπλωματίας εις το πλέον άδοξον τέλος, το οποίον ηδύνατο να φαντασθή κανείς, θα εύρη επαρκή ικανοποίησιν των βασανιστικών ερωτημάτων του, εάν ανατρέξη εις τας εξής δύο πηγάς…».

Είναι τα σχετικά της εποχής αρχεία του Αγγλικού Υπουργείου Εξωτερικών και ο τέταρτος τόμος του συγγράμματος του τότε Γενικού Προξένου της Ελλάδος στην Κύπρο, Άγγελου Βλάχου «Μιά φορά κι ένα καιρό ένας διπλωμάτης.». Ο Σπύρος Παπαγεωργίου, τεκμηριωμένα, υποστηρίζει ότι ο Άγγελος Βλάχος αντετάχθη προς τον αγώνα της ΕΟΚΑ και συνεχώς τον υπονόμευε. Επιπλέον επεδόθη σε «εμπαθή διασυρμόν όλων των Κυπρίων ηγετών και παντός φορέως του Αγώνος» και «βεβαίως, ο κ. Βλάχος εξωτερίκευε, τα απώτερα αισθήματα της δυάδος των αυθεντών και πατρώνων του, κ.κ. Καραμανλή και Αβέρωφ, οι οποίοι – όπως αποδεικνύεται συνεχώς και δια νέων στοιχείων – εκ προθέσεως ενεργούντες- ωδήγησαν το Κυπριακόν εις το «ξεπούλημα» του 1959. Η Καραμανλική θεομηνία φαίνεται εις όλην της την αποκρουστικήν μεγαλοπρέπεια, στο βιβλίο του Α. Βλάχου».

Στη συνέχεια ο κ. Παπαγεωργίου τεκμηριώνει τους χαρακτηρισμούς του: Οι Άγγλοι προ του θανάτου του Στρατάρχη Παπάγου, έχοντες «απολύτως εξηκριβωμένες πληροφορίες ότι επέκειτο ο θάνατός του, βολιδοσκοπήσαντες τον φυσικό διάδοχο του Στρατάρχη, τον Στέφανο Στεφανόπουλο και αφού διαπίστωσαν την απροθυμία του να ξεπουλήσει τον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού και να προβεί σε «συμμαχικές ρυθμίσεις ικανοποιούσαι την Τουρκία, τον απέρριψαν». Ούτε στον αμέσως επόμενον Παναγιώτη Κανελλόπουλο ανηύραν τον άνθρωπο της εμπιστοσύνης των. Βρήκαν όμως στο πρόσωπο του Καραμανλή το «σκεύος εκλογής των». Η ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβερνήσεως εις τον Καραμανλή, από το παλάτι , εδόθη βάσει γραπτής δεσμεύσεως του ιδίου προς τους Εγγλέζους ότι θα έκλειε το Κυπριακό. Πρόκειται περί του περίφημου «Μνημονίου», το οποίο δημοσιεύεται αυτούσιο στο βιβλίο του Παπαγεωργίου, οι συνέπειες του οποίου εσφράγισαν τραγικώς τη μοίρα της Κύπρου. Το κολοβό κυπριακό Κράτος, το οποίο προέκυψε το 1959 από τις συμφωνίες Λονδίνου-Ζυρίχης, έφερε και ημερομηνία λήξης.

Η επιστολή του δικηγόρου Γεωργίου Αλφαντάκη

Έκαναν νόμο το 1975 με τον οποίον …αναβλήθηκε η άσκηση ποινικής διώξεως για κάθε αδίκημα σχετικό με την υπόθεση της Κύπρου!

Προ ετών είχε καταθέσει στην Ελληνική Δικαιοσύνη ένα υπόμνημα ο δημοσιογράφος κ. Δημητρακόπουλος, με το οποίο ζητούσε να ασκηθεί δίωξη κατά του τότε υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσσιγκερ, που υπήρξε ο μεγάλος ένοχος της κυπριακής τραγωδίας. Στο υπόμνημα του κ. Δημητρακόπουλου απήντησε ο Εισαγγελεύς Εφετών ότι δεν υπάρχει δυνατότης ασκήσεως ποινικής διώξεως κατά του Κίσσιγκερ γιατί… με νόμο του 1975 αναβάλλεται η δίωξη για κάθε αδίκημα σχετικό με την υπόθεση της Κύπρου!

ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Δύο μόλις μήνες μετά την κυπριακή τραγωδία κατ’ εντολήν αξιωματικών των Ενόπλων δυνάμεών μας, ο δικηγόρος κ. Αλφαντάκης καταθέτει στην δικαιοσύνη το παρακάτω υπόμνημα:

«Ενώπιον πάσης αρμοδίας Αρχής

ΕΞΩΔΙΚΟΣ Αναγγελία αξιοποίνων πράξεων Του κ. Γεωργίου Αλφαντάκη, Δικηγόρου Αθηνών, υπερασπιστού κατηγορούμενων αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων συνεπεία των τελευταίων καταμηνύσεων και διώξεων αυτών, συμφώνως Τω άρθρ.40 Του Κωδ. Ποιν. Δικονομίας

ΠΡΟΣ

Τον Αξιότιμον κ. Προϊστάμενον Της Εισαγγελίας Πλημμ/κών Αθηνών.

Κατ’ εντολήν πελατών μου, ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών, κατηγορουμένων και συκοφαντουμένων εσχάτως εν χορώ, εκ διαφόρων κατευθύνσεων και συνεπεία Της αδυναμίας αυτών όπως προβώ σε νέες δημοσίας δηλώσεις, αναγγέλλω Υμίν Τα κάτωθι:

1) Εις προγενεστέρας δηλώσεις μου, δημοσιευθείσας μόνον από μίαν πρωϊνήν εφημερίδα των Αθηνών “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ” Της 27/10 αφορώσας το Κυπριακόν θέμα εζήτησα από την Κυβέρνησιν να ΕΙΠΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ εις τον Ελληνικόν λαόν ΔΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΚΗΝ ΚΥΠΡΟΝ.

Εζήτησα επίσης να απομακρύνη πάραυτα τους εν ενεργεία εισέτι ανωτάτους αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων, οι οποίοι κατά το δεκαήμερον από 15 έως 23 Ιουλίου 1974 επρόδωσαν την Κύπρον, κατά την έννοιαν του άρθρου 26 εδάφ. β’ του στρατιωτικού Ποινικού Κώδικος, γινόμενοι περαιτέρω υπαίτιοι, ως κατωτέρω θέλει καταδεχθεί και άλλων στρατιωτικών αδικημάτων.

2) Παρήλθεν έκτοτε εν δεκαήμερον και ουδέν ηκούσθη εις απάντησιν των δηλώσεων αυτών, τόσον από επισήμου Κυβερνητικής πλευράς όσον και από πλευράς των ευκρινώς διαφαινομένων τότε ως καταγγελλομένων.

Επιθυμούν καταδήλως την συσκότισιν περί το Κυπριακόν και την παραπλάνησιν του Ελληνικού Λαού.

3) Υπεσχέθην τότε, ότι θα επανέλθω με πλήρως αποκαλυπτικά στοιχεία εάν δεν ετύγχανον προσοχής. Εδέχθην ανωνύμους απειλάς και πιέσεις ν’ απόσχω πάσης περαιτέρω συνεχείας. Μου εδημιούργησαν την συναίσθησιν κινδύνου, και δι’ αυτό θεωρώ πλέον ιεράν μου υποχρέωσιν ν’ αποκαλύψω τα όσα δύνανται αυτήν την στιγμήν να λεχθούν. Και ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΟΝ:

4)Μετά την ενέργειαν κατά του Μακαρίου, ο Αρχηγός Των Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγός Γρηγόριος Μπονάνος, προειδοποιήθη και ενημερώθη αρκούντως δια την επικειμένην Τουρκικήν εισβολήν και δη:

α) Δι’ επανειλημμένων αποκαλυπτικών σημάτων, του βοηθού Στρατιωτικού ακολούθου της Ελληνικής Πρεσβείας του Λονδίνου (από 15 έως 19 Ιουλίου) Ταγματάρχου κ. Αθανασίου Περδίκη.

β) Υπό του Έλληνος Ταξιάρχου κ.Σωτηριάδου, υπηρετούντος εις το Αρχηγείον του ΝΑΤΟ Σμύρνης, όστις ενημερώθη υπό του Αμερικανού Στρατηγού – Διοικητού των Δυνάμεων ΝΑΤΟ Νοτίου Ευρώπης, περί της πραγματοποιήσεως τουρκικής εισβολής εις Κύπρον, εντός 48 ωρών, με την εντολήν όπως ενημερώση τον Έλληνα Αρχηγόν των Ενόπλων Δυνάμεων.

Ο Ταξίαρχος κ.Σωτηριάδης, έσπευσεν εις την Ελλάδα και ενημέρωσε την 18.7.74 τον κ. Μπονάνο.

γ) Υπό Του ΓΕΕΦ Κύπρου, όπερ από του παρελθόντος έτους είχεν ενημερωθή λεπτομερειακώς από Βρεττανόν ανώτατον αξιωματικόν περί του Τουρκικού σχεδίου εισβολής, όπερ και πράγματι εφηρμόσθη υπό των εισβολέων τελικώς.

δ) Υπό την Ναυτικήν Διοίκησιν Κύπρου από της 10ης νυκτερινής της 19ης Ιουλίου ’74 ήτις δια του Διοικητού αυτής Αντιπλοιάρχου κ. Γ. Παπαγιάννη, ειδοποίησε τον κ. Μπονάνον περί κατευθύνσεως της τουρκικής αρμάδας προς τας ακτάς της Κυρηνείας.

ε) Από το ΓΕΕΦ και την Ναυτικήν Διοίκησιν Κύπρου τας πρώτας πρωϊνάς ώρας της 20.7.1974 με την πολεμικήν κραυγήν “ευρίσκονται εις απόστασιν 20 μιλίων, πλησιάζουν 15… 10… 5… μίλια…”

5) Παρά ταύτα το Αρχηγείον Ενόπλων Δυνάμεων, ηγνόησε την προειδοποίησιν και δεν ενίσχυσε την Κυπριακήν Εθνοφρουράν κατά το πενθήμερον 15 έως 20 Ιουλίου και ΕΔΕΧΘΗ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ 700 εμπείρων ανδρών της ΕΛΔΥΚ την 18 έως 19 Ιουλίου 1974 υπό απείρων κληρωτών αγνοούντων και τας τοπικάς Κυπριακάς συνθήκας.

6) Οι Αρχηγοί Ενόπλων Δυνάμεων και Αρχηγείου Στρατού κ.κ. Μπονάνος και Γαλατσάνος όταν πέραν των άνω προενημερώσεων ειδοποιήθησαν την πρωϊαν της 20.7.1974 παρά του ΓΕΕΦ ότι ρίπτονται Τούρκοι αλεξιπτωτισταί και ενώ προηγουμένως η τουρκική αεροπορία είχε βομβαρδίσει αγρίως το στρατόπεδον της ΕΛΔΥΚ δεν διέταξαν τας Ελληνικάς Κυπριακάς δυνάμεις να αρχίσουν το πυρ. Δεν διέταξαν πύρ, μέχρι της 8.50 πρωϊνής της 20.7.1974.

Την 8.50 ως άνω πρωϊνήν, ο μόνος αφιχθείς εις την αίθουσαν επιχειρήσεων του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων Αντισυνταγματάρχης κ. Λούκουτος προσωπικώς είπε τηλεφωνικώς εις τον Διοικητήν του ΓΕΕΦ Ταξίαρχον κ.Γεωργίτσην “κτυπάτε δι’ όλων των μέσων”. Έτσι κατόρθωσαν να προγεφυρωθούν ένιοι μονάδες των ρηθέντων τούρκων αλεξιπτωτιστών.

7) Επίσης ιδία πρωτοβουλία των Ελληνο – κυπριακών μονάδων Κυρηνείας επλήγη το πρώτον κύμα της τουρκικής αποβάσεως, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να έχουν 2.000 – 3.000 νεκρούς και τραυματίας.

Η Κυβέρνησις και η Επανάστασις της 25.11.1973 απεφάσισαν και διέταξαν Γενικήν Επιστράτευσιν την 20.7.1974, ήτις ήρξατο εφαρμοζομένη από της 9ης πρωϊνής ώρας. Αυτήν απήτουν αι περιστάσεις και τα στρατιωτικά δεδομένα. Ο Στρατηγός Μπονάνος μετά των επιτελών του, την 11ην πρωϊνήν της αυτής ημέρας(20.7.1974) ΑΝΑΚΑΛΕΣΕ την γενικήν επιστράτευσιν, ΔΙ’ ΑΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.

9) Την 21.7.1974 ημέραν Κυριακήν, συνήλθε υπό την Προεδρίαν του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Γκιζίκη το Συμβούλιον Εθνικής Ασφαλείας της Χώρας. Η Ηγεσία του Έθνους κατά τας στιγμάς εκείνας. Συμμετέσχον οι κ.κ. Γκιζίκης, Ανδρουτσόπουλος, Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου και ο Ταξίαρχος τότε κ. Δημήτριος Ιωαννίδης. Ενημερώθησαν:

α) Υπό του Αρχηγού, Αντιναυάρχου κ. Αραπάκη ειπόντες: “Ευρίσκομαι προ των ακτών της Κυρηνείας με ΔΥΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ (τσέπης Γερμανικά) εξωπλισμένα δια 14 τορπιλλών – πυραύλων έκαστον. Έχω τα 11 τουρκικά πλοία της αποβάσεως εις τα περισκόπια και τα σκόπευτρα. Λογικώς και μαθηματικώς δεν δύναται να εκφύγη ουδέν τουρκικόν πλοίον. (Κυβερνήται των υποβρυχίων γνωστοί πλωτάρχαι του πολεμικού ναυτικού.) Έχω λάβει πρόνοιαν και δια τον υπόλοιπον τουρκικόν στόλον.”

β) Υπό του Αρχηγού Αεροπορίας κ. Παπανικολάου ειπόντος: “Τα Φάντομςευρίσκονται εις την Κρήτην και φέρουν βόμβας – πυραύλους εκ των οποίων δεν δύναται να γλυτώσουν τα τουρκικά πλοία.”

ΔΥΟ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙAΙ:

Ο Τούρκοι δεν είχον μέσα ανασχέσεως ούτε των δύο υποβρυχίων ούτε των Ελληνικών Φάντομς ΔΙΟΤΙ:

αα) Τα εν λόγω υποβρύχια πλέοντα εις βάθος 200 μέτρων και με 21 – 22 μίλια ωριαίως υπό την επιφάνειαν της θαλάσσης – κοινόν μυστικόν – δεν δύνανται να επισημανθούν υπό των τουρκικών αντιτορπιλλικών – καταστροφέων. Διότι τα ηχοληπτικά όργανα αυτών μετά την ταχύτητα των 18 μιλίων ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ.

ββ) Οι Τούρκοι εστερούντο Φάντομς και ΟΥΔΕΝ ΕΤΕΡΟΝ ΜΕΣΟΝ ΑΝΑΣΧΕΣΕΩΣ των Ελληνικών Φάντομς διέθετον.

γγ) Υπό του Αρχηγού Στρατού κ. Γαλατσάνου ειπόντος: “εις τον Έβρο είμεθα έτοιμοι δια βολάς πυροβολικού. Η άμυνα αυτού είναι πλήρως και μαθηματικώς εξησφαλισμένη. Οι Τούρκοι δεν δύνανται να περάσουν”.

10) ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΤΑΓΗ της Ηγεσίας του Έθνους: “κ. Αραπάκη την πρωϊαν της Δευτέρας 22.7.1974 ότε θέλει αρχίσει η κυρία απόβασις των Τούρκων, βυθίσατε τα προ του λιμένος Κυρηνείας ευρισκόμενα εις συγκέντρωσιν, τουρκικά αποβατικά και λοιπά σκάφη του εχθρού.

Κύριε Παπανικολάου κατά την αυτήν ώραν αποστείλατε εξ (6) Φάντομς από Κρήτην εις Κυρήνειαν (διάρκεια πτήσεως Κρήτη – Κύπρος 9′) και πλήξατε τα τουρκικά σκάφη.

Κύριε Γαλατσάνε αρχίσατε βολάς πυροβολικού εις Εβρον δι’ αντιπερισπασμόν.

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ κατά του τουρκικού εδάφους.

Κύριε Μπονάνε εποπτέυσατε την εκτέλεσιν των διαταγών”.

11) Μετά ταύτα ελύθη η συνεδρίασις του Έθνους ΧΩΡΙΣ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΔΙΑΤΑΓΗΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΗ.

12)Την πρωϊαν της Δευτέρας 22.7.1974:

α) Ο κ. Αραπάκης διέταξε ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΣ ΤΑ ΔΥΟ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ εκ Κύπρου καταλειπόντα τον εχθρόν ελεύθερον και ανενόχλητον να πραγματοποιήση την στρατιωτικώς αστείαν απόβασίν του.

β)Ο κ. Παπανικολάου εσταμάτησε τα 6 Φάντομς εις την Κρήτην, με αποτέλεσμα αι Ελληνο – κυπριακαί δυνάμεις να σφυροκοπώνται ανελέητα υπό της απαιδεύτου τουρκικής αεροπορίας και λοιπά λέγων απευθυνόμενος και προς κατωτέρους, αξιωματικούς “πώς να στείλω Φάντομς, οι Βούλγαροι είναι έτοιμοι να μας επιτεθούν, έχουν συγκεντρωθή εις τα σύνορα, θα πάθωμε συμφορά.” Ενώ τούτο ήτο απολύτως ανακριβές.

γ) Ο κ. Γαλατσάνος δεν επέτρεψε τας βολάς πυροβολικού.

δ)Ο κ. Μπονάνος συνετόνισε τας ενεργείας των τριών Αρχηγών των Επιτελείων του δια να προληφθή Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΥΣΙΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΙΚΩΝ ΕΙΣΒΟΛΩΝ.

ΜΕΡΙΚΑΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΙ:

α) Ο Ελληνικός στρατός ουδέποτε ήτο καλύτερον ωπλισμένος μέχρι της 20.7.1974.

β) Πολεμοφόδια και υλικά υπήρχαν άφθονα ΠΑΡΑ ΤΑΣ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑΣ ΑΠΟ ΕΧΘΡΙΚΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑΝ ΠΗΓΑΣ, αντιθέτους πληροφορίας.

γ) Οι Τούρκοι είχον αεροναυμαχήσει μεταξύ των κει είχον: 1) Καταβυθίσει εν αντιτορπιλικόν, 2) είχον αχρηστεύσει έτερα δύο, 3) είχον τα πλησσόμενα αντιτορπιλικά καταρρίψει δύο ιδικά των αεροσκάφη και 4) το ελληνικόν πυροβολικόν – όχι επάκτιον – είχεν αχρηστεύσει έτερα δύο τουρκικά αντιτορπιλικά εις την Κυρήνειαν.

δ) Ο Αμερικανός Υφυπουργός κ. Σίσκο, τον οποίον ηρνούντο να δεχθούν πλέον – 20.7.74 και εντεύθεν – ο κ.κ. Γκιζίκης και Ανδρουτσόπουλος, ως επιτηρητήν των Τουρκο – αμερικανών συνηντάτο την 21.7.74 μετά την ως άνω σύσκεψιν της Ηγεσίας του Έθνους, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ κ.κ. ΜΠΟΝΑΝΟΥ ΚΑΙ ΑΡΑΠΑΚΗ.

Εις το γραφείον του κ. Μπονάνου – άγνωστον ποίος τον πήγεν – ηκούσθη να λέγη: “σταματείστε τον στόλον και την αεροπορίαν σας και ΣΑΣ ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΝΑ ΥΠΟΧΡΕΩΣΩΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑΝ”.

15) Ο Αντιστράτηγος κ. Λάμπρος Σταθόπουλος, Διοικητής της Κ.Υ.Π. τότε, ανέφερεν εις την Ηγεσίαν, ότι είχε την πληροφορίαν ότι υπήρχεν συγκέντρωσις βουλγαρικού στρατού εις τα Ελληνο – βουλγαρικά σύνορα και αεροσκαφών τύπου ΜΙΓΚ. Οι επιτελείς του στρατηγού κ. Γαλατσάνου υποψιασθέντος δολίαν προέλευσιν της πληροφορίας ηρώτησαν σχετικώς τα αρμόδια κλιμάκια της Κ.Υ.Π. τα οποία την διέψευδον. Επεκοινώνησαν με τα 2α γραφεία των ταγμάτων της Ελληνο – βουλγαρικής μεθορίου και ταύτα όχι μόνον διέψευσαν την πληροφορίαν του κ. Σταθοπούλου, αλλά είπον ότι οι Βούλγαροι είχον αραιώσει εσχάτως τα μεθοριακάς φρουράς.

Ο κ. Σταθόπουλος την πληροφορίαν είχε από αγγλο – αμερικανικάς πηγάς.

16) Ο Αντιστράτηγος κ. Αγαμέμνων Γράτσιος Διοικητής Α.Σ.Δ.Ε.Ν. τότε συνέδραμε με τους κ.κ. Σταθόπουλον και Παπανικολάου εις το θέμα των Βουλγάρων, λέγων ενώπιον αξιωματικών κατά την 21ην, 22αν Ιουλίου: “Οι Βούλγαροι θα μας πάρουν την Θεσσαλονίκη. Ο στρατός μας δεν αντέχει. Οι επίστρατοι είναι διαλυμένοι και δεν έχουν ηθικόν.” Οτε και ηρωτήθη από Ταγματαρχών του Γεν. Επιτελείου πώς δύναται να λέγη τοιαύτας ανακριβείας όταν έχει και ο ίδιος επιστράτους εις την Α.Σ.Δ.Ε.Ν. ενώ πάντα ταύτα ήσαν ανακριβή. (…)

(…) Θα αναμείνω, ελπίζω όχι πάλιν επί ματαίω και εκ νέου κυβερνητικήν ενέργειαν δια την επιβεβαίωσιν των ανωτέρω, δια την απόδοσιν του δικαίου και εξύψωσιν των Ενόπλων Δυνάμεων της Πατρίδος.

Επειδή λαβών γνώσιν των ανωτέρω εξ ων προκύπτει η διάπραξις των περιγραφομένων κακουργημάτων, υπόχρεως καθίσταται κατά Νόμον και δη κατ’ άρθρ. 40 του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας ν’ αναγγείλω ταύτα προς τον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Επειδή τ’ ανωτέρω δέον προς τούτοις να τεθώσιν πρωτίστως υπ’ όψιν του αξιοτίμου προϊσταμένου της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Αθηνών, Αντισαγγελέως Εφετών κ. Φαφούτη, αρμοδίου κατά νόμον προς δίωξιν πάσης αξιοποίνου πράξεως. Τούτο δε έστω και εάν τα προκύπτοντα αδικήματα διώκονται παρά των Στρατιωτικών Δικαστικών αρχών, αίτινες δέον να λάβωσι γνώσιν προδήλως παρ’ Αυτού.

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΩ τα ανωτέρω υπό την επιφύλαξιν παντός εν γένει δικαιώματός μου ως Έλληνος πολίτου.

Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής επιδότω νομίμως την παρούσα προς τον αξιότιμον κ. Προϊστάμενον της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών των Αθηνών προς γνώσιν του και δια την διενέργειαν των νομίμων.

Εν Αθήνας τη 8η Νοεμβρίου 1974″

Συνέντευξη του Βασίλη Γαβριήλ, κυβερνήτη του υποβρυχίου Γλαύκος:

“Αν με άφηναν, θα τους είχα βυθίσει!”

Τον Αύγουστο του 2007 ο “Ε. Κ.”. είχε την τιμή να συνομιλήσει μαζί του, να συνομιλήσει με έναν θρύλο του Πολεμικού μας Ναυτικού, που έγινε πανελληνίως γνωστός τον Ιούλιο του 1974, όταν ως κυβερνήτης του υπερσύγχρονου γερμανικής κατασκευής υποβρυχίου τσέπης “Γλαύκος” έφτασε μια ανάσα από τις ακτές της Κύπρου, την στιγμή που αποβιβαζόταν στο Νησί της Αφροδίτης ο “Αττίλας”. Στα 35 χρόνια που πέρασαν από τότε, έχει χυθεί άφθονο μελάνι και έχουν γίνει αμέτρητες συζητήσεις για το αν τα δύο τελευταίας τεχνολογίας υποβρύχια τσέπης που διαθέταμε τότε, ο “Γλαύκος” και ο “Νηρεύς” μπορούσαν να στείλουν στον πάτο της θάλασσας ολόκληρο τον τουρκικό αποβατικό στόλο. O Βασίλης Γαβριήλ ήταν γαμβρός επ’ αδελφή του Λευτέρη Χανδρινού, του θρυλικού κυβερνήτη του αρματαγωγού “Λέσβος”, του μόνου ελληνικού πλοίου που πολέμησε τον Αττίλα το Ιούλιο του 1974, αναγκάζοντας τους πανικοβλημένους Τούρκους να χάσουν δύο αντιτορπιλικά.

συνέντευξη στον Δημήτρη Ζαφειρόπουλο
Κύριε Γαβριήλ σε ποια μονάδα υπηρετούσατε όταν εκδηλώθηκε η εισβολή του Αττίλα στις 20 Ιουλίου του 1974;
Είχα αναλάβει κυβερνήτης στο υποβρύχιο “Γλαύκος” από τον Μάϊο του 1973 και παρέμεινα ως κυβερνήτης τρεισήμισι χρόνια. Ένα χρόνο μετά την παραλαβή μου το υποβρύχιο πιστεύω ότι ήταν σε πολύ καλή επιχειρησιακή ετοιμότητα για να αντεπεξέλθει σε οιαδήποτε άσκηση ή ακόμη και σε πόλεμο. Υπήρχαν κάποιες πληροφορίες ή φήμες για την εισβολή, τις προηγούμενες ημέρες της 20ης Ιουλίου;

Υπήρχε κάποιος βαθμός ετοιμότητας στο Πολεμικό Ναυτικό;
Πληροφορίες από το Αρχηγείο Ναυτικού ότι επίκειται οποιαδήποτε εισβολή ή όχι, δεν υπήρχε τίποτε! Μόνο ό,τι πληροφορίες μπορούσαμε να αντλήσουμε από διάφορα μέσα, μιλάω από το ραδιόφωνο στην ουσία – παρόλο που δεν ήμουν αντιστασιακός, άκουγα και deutsche welle. Αλλά όταν άκουγες και έλεγε ότι απέναντι από την Κύπρο έχουν συγκεντρωθεί 100.000 τουρκικός στρατός και είναι έτοιμοι για απόβαση, μόνο αυτό σε κάνει να λάβεις τα μέτρα σου, οιαδήποτε και αν είναι αυτά. Και να είσαι έτοιμος να αντεπεξέλθεις σε ο,τιδήποτε έκαναν οι Τούρκοι. Επομένως, συγκεκριμένος βαθμός ετοιμότητος στο Πολεμικό Ναυτικό, δεν νομίζω ότι υπήρχε τέτοιος για να αντιμετωπίσουμε έναν πόλεμο. Δεν είχε δοθεί ποτέ κανένα τέτοιο σήμα. Απλώς τα υποβρύχια πάντα είναι ετοιμοπόλεμα και το μόνο στο οποίο μειονεκτούσαν ήταν ότι δεν είχαν πάρει τον φόρτο τορπιλών που θα έπρεπε να είχαν εφοδιαστεί. Αυτό σημαίνει ότι γύρω στις 14 – 15 τορπίλες είναι ο πλήρης φόρτος τορπιλών ενός υποβρυχίου και την Πέμπτη – κατά την διάρκεια του πραξικοπήματος – είχα στο υποβρύχιο 13 τορπίλες. Αυτός ήταν ο μόνος βαθμός ετοιμότητος. Και τρέχαμε τελευταία στιγμή να ανεφοδιάσουμε το υποβρύχιο και με τρόφιμα ασφαλείας, που σημαίνει ανεξάρτητος πλούς, της τάξης των 15 – 20 ημερών ή και περισσότερο αν χρειαστεί, χωρίς να ανεφοδιαστεί το υποβρύχιο. Αυτά ως προς την ετοιμότητα στο Πολεμικό Ναυτικό και ειδικότερα στα υποβρύχια.

Ποιο ήταν το ηθικό και οι αντιδράσεις των στελεχών αλλά και των απλών κληρωτών μετά την πληροφόρηση της τουρκικής επίθεσης στην Κύπρο;
Τα υποβρύχια διαθέτουν έναν μόνο ναύτη κληρωτό, τον Μάγειρα. Όλοι οι άλλοι είναι μόνιμα στελέχη υπαξιωματικοί – αξιωματικοί και θα πω ότι το ηθικό ήταν αρκετά υψηλό. Αν και το ηθικό στην ουσία δεν το κρίνεις μόνο όταν πας για κάτι. Όταν ακούσεις το μπάμ τότε ξέρεις αν μπορείς να γίνεις ήρωας ή θα γυρίσεις πίσω. Επομένως μπορώ να πω ότι το ηθικό ήταν αρκετά υψηλό και δεν υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα στο πλήρωμα του υποβρυχίου, ήταν έτοιμοι να αντιμετωπίσουν ο,τιδήποτε.

85 και 45 μίλια από την Κύπρο ανακλήθηκαν τα υποβρύχια

Θα μας μιλήσετε για την αποστολή των υποβρυχίων στην Κύπρο; Πότε διαταχθήκατε να μεταβείτε εκεί; Και πώς έγινε η ανάκληση αυτής της διαταγής; Υπήρχαν περισσότερες από μία διαταγές αποστολής και ανακλήσεως;
Τα υποβρύχια ξεκίνησαν από τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας, στις 19 του μηνός στις 3 το μεσημέρι και η εντολή που είχαμε λάβει ήταν να κάνουμε ασκήσεις περί την Ρόδο, όπου εκεί θα είχαν ασκήσεις οι Τούρκοι. Επομένως δεν απέπλευσαν τα υποβρύχια από τον ναύσταθμο έχοντας να αντιμετωπίσουν την περίπτωση πολέμου, ή έχθρικής επιθέσεως ή ό,τιδήποτε άλλο. Ξεκινήσαμε για να πάμε σε μία άσκηση. Πλήν όμως προτού αποπλεύσουμε, μας είχαν φωνάξει στο Αρχηγείο Στόλου, τον κυβερνήτη του υποβρυχίου “Νηρέας” και εμένα, κυβερνήτη του “Γλαύκος”, προκειμένου να ενημερωθούμε για το σχέδιο “Κ”, το οποίο αφορούσε επίθεση στην Κύπρο από τους Τούρκους και ποιες ήταν οι κινήσεις που έπρεπε να κάνουν οι Ελληνικές δυνάμεις, Στρατός, Ναυτικό και Αεροπορία. Ρίξαμε μια ματιά στο σχέδιο, ζήτησα ένα αντίγραφο, αλλά δεν μου έδωσαν γιατί ήταν απόρρητο. Αυτό ήταν η ενημέρωσίς μου σχετικά με το σχέδιο “Κ” που αφορούσε την Κύπρο. Από αυτό συνεπέρανα ότι μάλλον δεν ήταν μια απλή άσκηση, αλλά υπήρχε πιθανότης εμπλοκής ή ό,τιδήποτε άλλο. Αυτές ήταν οι εντολές. Αποπλεύσαμε στις 19 του μηνός, ενώ η απόβαση έγινε το πρωί της 20ης, ημέρα Σάββατο. Στις επτά το πρωί τα υποβρύχια βρισκόντουσαν στις Κυκλάδες, όταν λάβαμε εντολή από το Αρχηγείο Ναυτικού να πλεύσουμε εν καταδύσει και να αναλάβουμε περιπολίες μεταξύ ακτών Κύπρου και Τουρκίας, στο βόρειο μέρος της Κύπρου. Και να πλεύσουμε μάλιστα υπό πολεμικάς συνθήκας. Αυτό το σήμα ήλθε στις 20 του μηνός που είχε αρχίσει η αποβίβαση των Τούρκων, στις 4 το απόγευμα. Τα μέτρα που έπρεπε να λάβουμε ήταν μέτρα αμύνης ως εν πολέμω. Το οποίο σημαίνει πώς όταν δεις εχθρικό στόχο, αυτή είναι η δική μου εκτίμηση και ερμηνεία, ρίχνεις προτού σε εντοπίσει. Διότι αν σε εντοπίσει πρώτο ένα αντιτορπιλικό , δυσκολότερα το αντιμετωπίζεις από το αν το εντοπίσεις πρώτος. Αυτό σημαίνει ότι τα υποβρύχια έχουν αυτές τις δυνατότητες, να εντοπίζουν πρώτα τα αντιτορπιλικά, τα οποία αποτελούν και τον βασικό στόχο ενός υποβρυχίου, και μετά είναι τα αποβατικά ή ό,τιδήποτε. Επομένως η διαταγή που έλαβα για να πλεύσω προς την Κύπρο, ήταν στις 20 του μηνός, στις 4 το απόγευμα. Πλέοντας προς Κύπρο και λαμβάνοντας υπ’ όψιν μου όλα αυτά που με είχαν διατάξει, έλαβα σήμα ανακοπής του πλου προς Κύπρο στις 21 του μηνός στις 9 – 10 το βράδυ, όταν απείχα από το Δυτικό μέρος της Κύπρου περί τα 85 ναυτικά μίλια. Αυτή ήταν η πρώτη διαταγή που έλαβα για να επιστρέψω πίσω και να αναλάβουμε περιπολίες σε συγκεκριμένους τομείς περί την Ρόδο. Αυτή ήταν η πρώτη ανάκλησις των υποβρυχίων. Στην συνέχεια λάβαμε στις 22 του μηνός, την επομένη ημέρα, 8 το βράδυ παρόμοιο σήμα να επαναπλεύσουμε προς Κύπρο και αναλάβουμε πολεμικές περιπολίες, κατά το πρώτο σήμα. Ο δεύτερος πλούς προς Κύπρο ανεκόπη την επομένη ημέρα 23 του μηνός, στις 7 και όταν απείχα από τις ακτές της Κύπρου 45 ν.μ. Αναφέρομαι στις ακτές της Κύπρου, διότι από εκεί και πέρα θα υπήρχε έντονος εχθρική παρουσία. Και το υποβρύχιο θα έπρεπε να λάβει ορισμένα μέτρα, ώστε να είναι σε θέση να μην εντοπιστεί εύκολα και να εκτελέσει την αποστολή του. Επομένως, αυτά ήταν τα σήματα, τα οποία τα μεν πρώτα έλεγαν να πλεύσω προς Κύπρο – υπό πολεμικάς συνθήκας – και τα δε να επαναπλεύσω σε συγκεκριμένο τομέα περιπολίας. Δύο φορές διετάχθη το υποβρύχιο να πλεύση προς Κύπρο.

Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Πέτρος Αραπάκης

Νομίζετε ότι η διαταγή για να μην υπάρξει τελικά εμπλοκή με τα τουρκικά αντιτορπιλικά και αποβατικά, ήταν προαποφασισμένη ή κάτι συνέβη στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα μεταξύ των διαφόρων σημάτων που λάβατε στην αποστολή σας;
Μήπως τελικά ήλθε αργά η πρώτη διαταγή, το απόγευμα της 20 Ιουλίου να ξεκινήσετε; Αργά ως προς το να προλαβαίναμε την απόβαση; Διαταγή περί μη εμπλοκής δεν είχαμε λάβει ποτέ. Ίσα ίσα, η διαταγή ήταν για μένα σαφής, να αποφύγω μεν την εμπλοκή μέχρι να δω τι εντολή είχα από το Ναυτικό, αλλά τα μέτρα που έπρεπε να λάβω ήταν μέτρα αμύνης ώστε το υποβρύχιο να μην πάθει τίποτε. Και να χτυπήσει τον αντίπαλο, εφόσον βρισκόταν σε οπτική επαφή μαζί του. Επομένως για εμένα, παρόλο που υπήρχαν πολλά ερωτηματικά ως προς τα σήματα τα οποία είχα λάβει, η ερμηνεία η δική μου ήταν επιτίθεσαι και μετά ρωτάς. Προαποφασισμένη; Δεν γνωρίζω τι υπήρχε στην σκέψη του κ. Αραπάκη ή των επιτελών στο Αρχηγείο Ναυτικού. Για τους αξιωματικούς του Π.Ν. υπάρχει μόνο ο Αρχηγός του Ναυτικού και δεν επηρεάζονται από κανέναν άλλον. Κανείς δεν μπορεί να δώσει εντολή σε ένα υποβρύχιο να κάνει ο,τιδήποτε, ή σε οιοδήποτε πλοίο. Επομένως, οι εντολές ήταν απευθείας από τον Αρχηγό προς τους κυβερνήτες των υποβρυχίων. Το τι είχε στο μυαλό του ο κ. Αραπάκης και τι μπορεί να είχε διαμειφθεί μεταξύ των άλλων επιτελών στο ΓΕΕΘΑ και στο Ναυτικό δεν γνωρίζω. Εγώ γνωρίζω μόνο τις εντολές τις οποίες ελάμβανα. Για προαποφασισμένη εντολή να μην εμπλακούμε, δεν νομίζω. Αλλά η όλη κατάστασις η οποία επικρατούσε, όταν δεν υπήρχε πολιτική εξουσία, να δώσει εντολές ή να αναλάβει τις ευθύνες ή τι θα κάνετε, είχε αφεθεί στον Αρχηγό του Ναυτικού να αποφασίσει ή στους Στρατιωτικούς μόνο. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν να λάβουν εύκολα, μία τέτοια απόφαση περί εισβολής των Τουρκικών πλοίων. Απλώς; Πρέπει να ήταν κάποιο τέχνασμα, να μας χρησιμοποιήσουν, χωρίς να αποκλείεται ότι μπορούσαμε να επέμβουμε κιόλας. Αυτά είναι που μπορώ να σας πω.

Θα μπορούσαμε να έχουμε τσακίσει τους Τούρκους

Αυτό που θέλω να ρωτήσω, είναι μήπως τελικά, η πρώτη διαταγή να πλεύσετε προς Κύπρο, απόγευμα της 20ης Ιουλίου, δόθηκε επίτηδες αργά ώστε να μην προλάβουν να πάνε τα υποβρύχια έγκαιρα;
Προσέξτε να δείτε! Όταν ανεκόπη ο πλους προς την Κύπρο μέχρι να φτάσω στην Κυρήνεια, θα ήθελα ακόμη 15 – 20 ώρες, για να εμπλακώ. 15- 20 ώρες δεν νομίζω ότι οι Τούρκοι θα είχαν κατακτήσει προγεφύρωμα και θα μπορούσαν να δράσουν. Μην ξεχνάτε πότε έγινε ο Αττίλας 1 -2 και τα λοιπά. Οι Τούρκοι την πρώτη δεύτερη ημέρα, δεν ήταν σίγουροι για τον εαυτό τους ακόμη. Δεν ήξεραν αν μπορούσε να κρατηθεί το προγεφύρωμα, γιατί δεν βρήκαν καμία αντίσταση. Αν είχαν βρει αντίσταση σοβαρή, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Για να εγκατασταθεί ένα προγεφύρωμα, χρειάζεται ικανός χρόνος ώστε να βγάλεις τις δυνάμεις που πρέπει και να μπορείς να αναπληρώνεις τις δυνάμεις σου και να τις ενισχύεις ουτωσώστε να επιτύχεις τους στόχους σου. Επομένως, έστω και μια μέρα μετά να είχαν πάει τα υποβρύχια, θα είχαν επιφέρει αρκετά σοβαρές ζημιές, ώστε να τους απασχολήσει ή και να σταματήσουν την αποβίβαση. Αυτά είναι ό,τι εγώ πιστεύω. Και αυτά με βάση το όσο έχω ασχοληθεί, με την κρίση μου και λοιπά. Αν λάβετε υπόψιν σας ότι βουλιάξανε μεταξύ τους ένα αντιτορπιλικό και υπέστησαν ζημιές με το αρματαγωγό “Λέσβος” και με τον κυβερνήτη, τον Λευτέρη τον Χανδρινό, αντιλαμβάνεστε αμέσως ότι αν είχαμε βουλιάξει δύο – τρία αντιτορπιλικά, μάλλον θα είχαν σταματήσει να ενισχύουν το προγεφύρωμά τους.


Υπήρχε κάποια σύγχυση που παρατηρήσατε στις αποφάσεις του Γενικού Επιτελείου εκείνες τις ημέρες;
Και να μην το χαρακτηρίσω σύγχυση, όταν λαμβάνεις σήματα “πλεύσε” και να εγκαταστήσεις πολεμική περιπολία, να σταματήσεις μετά να πλέεις και να επανακάμψεις πίσω, και τα λοιπά, επέρχεται σύγχυσις. Έστω και μία φορά να γίνει αυτό, αν δεν σε ενημερώσουν γιατί και για ποιο λόγο γίνεται αυτό, πληροφορίες αρκετές και ικανές δεν είχαμε για να μπορούμε να κάνουμε σωστή εκτίμηση της καταστάσεως. Με τις πληροφορίες, τις λίγες που μπορούσα να έχω υπήρχε πιθανότης, να έχουν ετοιμαστεί να κάνουν απόβαση σε κάποιο ελληνικό νησί, Ρόδο, Μυτιλήνη ή ό,τιδήποτε άλλο. Επομένως δεν είχα τις πληροφορίες για να κάνω μία σωστή εκτίμηση καταστάσεως. Και όταν λαμβάνεται ένα σήμα το οποίο ακυρώνεται, και μετά ξαναλαμβάνεται σήμα να πλεύσεις πάλι στην Κύπρο, νομίζω ότι επέρχεται μία σύγχυσις ως προς το τι ακριβώς θέλουν και γιατί στέλνουν τέτοια σήματα. Επομένως, είτε το χαρακτηρίσω, είτε όχι “σύγχυση”, η σύγχυση επέρχεται σε αυτούς που λαμβάνουν τέτοια σήματα.

Πολιτικοί και στρατιωτικοί είχαν αποφασίσει να μην πολεμήσουμε
Την περίοδο αυτή, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω πώς χαρακτηρίζεται, είχαμε και στρατιωτικούς που κάναν τους πολιτικούς. Αν ήταν μόνο στρατιωτικοί, υπό πολιτική διακυβέρνηση, ίσως ήταν οι αποφάσεις διαφορετικές. Αλλά, αυτοί που μας κυβερνούσαν, και νομίζω ήταν την περίοδο την συγκεκριμένη μόνο ο Αραπάκης. Τουλάχιστον από αυτά που έχω διαβάσει μόνο αυτός συνομιλούσε με τον Σίσκο ή με τους Αμερικανούς. Δεν νομίζω ότι υπήρχε πολιτική εξουσία για να συνομιλήσει. Έστω και αν προερχόταν από πολιτικούς. Ο Κυπραίος αν θυμάμαι καλά που ήταν Υπουργός Εξωτερικών, εξαφανισμένος ήταν, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Και ο πρωθυπουργός τα ίδια. Είχαν μείνει οι Αρχηγοί μόνο των γενικών επιτελείων, από όσο γνωρίζω. Άρα η ευθύνη ήταν σε αυτούς που μας κυβερνούσαν. Και ποίοι μας κυβερνούσαν; Οι στρατιωτικοί ! Έτσι συγκεκριμένα και απλά. Πλην όμως και στις 15 Αυγούστου, όταν ξαναλάβαμε σήμα να πλεύσουμε υπό πολεμικάς συνθήκας, όταν έγινε ο Αττίλας 2, τότε ήταν ο Καραμανλής. Ναι μεν μπορεί να μην είχε τα στοιχεία που θα έπρεπε για να αποφασίσει σωστά ή όχι, αλλά και στην περίπτωση αυτή, πάλι δεν ενεπλάκη ο Ε.Σ. με τους Τούρκους. Τώρα από κει και πέρα, οι στρατιωτικοί κυβερνούσαν, η ευθύνη πέφτει σε αυτούς. Βέβαια δεν υπήρχαν και πολιτικοί για να προσάψω ευθύνες σε πολιτικούς. Ο Καραμανλής μετά τις 25 όταν παρέλαβε, οι συνθήκες δεν ήταν ομαλές. Δεν προσπαθώ να τον δικαιολογήσω, γιατί δεν με απασχολεί ιδιαίτερα κανένας. Εγώ κάνω μία εκτίμηση, αλλά από ότι έχω δει από πιο παλιά έως και σήμερα, είτε είναι στρατιωτικοί είτε πολιτικοί, τις ίδιες αποφάσεις λαμβάνουν. Μη εμπλοκή εις πόλεμο. Ανεξαρτήτως ποιο είναι το σωστό. Δεν είναι θέμα να πούμε ότι δεν λαμβάνουν σωστή απόφαση ή όχι. Αλλά καλό θα ήταν να ήμασταν λίγο πιο επιθετικοί.

Αν υπάρχουν ευθύνες για την Κυπριακή τραγωδία, πιστεύετε ότι ανήκουν σε πολιτικούς περισσότερο ή στρατιωτικούς παράγοντες;

Μέχρι και 8 τουρκικά αντιτορπιλικά θα πηγαίνανε στον πάτο…

Αν τελικά τα υποβρύχια είχαν εμπλακεί με τα τουρκικά πλοία, θα μπορούσαν να επιφέρουν αποφασιστικό πλήγμα κατά της απόβασης στην Κύπρο;
Το υποβρύχιο διέθετε 13 τορπίλες. Αν είχα ποσοστό επιτυχίας 50% που είναι κάτι πολύ μικρό, σημαίνει ότι θα είχαν ακινητοποιηθεί ή βληθεί ή βυθιστεί 3 -4 ή και πέντε αντιτορπιλικά. Για εμένα αυτό ήταν ικανό να σταματήσει ό,τιδήποτε άλλο, γιατί δεν θα είχαν την υποστήριξη που χρειαζόντουσαν. Και αφού είμασταν δύο υποβρύχια, υπολογίζω ότι θα είχαμε επιφέρει ζημιά σε 6 έως 8 πλοία δικά τους. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσαν να συνεχίσουν.


Όταν λάβατε το σήμα κύριε Γαβριήλ για την ανακοπή της πορείας του υποβρυχίου προς την Κύπρο, βρεθήκατε σε κάποιο δίλημμα να μην υπακούσετε; Τι πιστεύετε ότι θα είχε γίνει αν δεν υπακούγατε και πλέατε προς την Κύπρο;
Σε δίλημμα, βρέθηκα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να παραβώ το σήμα. Διότι δεν είχα τα στοιχεία, δεν μπορούσα να εκτιμήσω την όλη κατάσταση με πληροφορίες, τι ακριβώς γινόταν. Τα στοιχεία αυτά όμως τα είχαν στο Αρχηγείο του Ναυτικού. Επομένως όσο και μέσα μου να ήθελα να παραβώ την εντολή, τελικά επεκράτησε η λογική του ότι δεν έπρεπε να την παραβώ και υπάκουσα στην εντολή. Χωρίς τούτο να σημαίνει ότι τελικά ήταν το σωστό. Και ως απεδείχθη μάλλον δεν ήταν το πιο σωστό που μπορούσε να γίνει. Αλλά είναι πολύ δύσκολο για έναν κυβερνήτη υποβρυχίου, προτού γίνει ένας πόλεμος, να προκαλέσει έναν πόλεμο μεταξύ Ελλάδος – Τουρκιας και να είναι αυτός ο οποίος θα είναι η αιτία να γίνει ένας πόλεμος. Εάν μεν νικούσαμε, σωστά θα είχα αποφασίσει. Εάν χάναμε, θα είχα αποφασίσει λάθος. Είναι μεγάλο το δίλημμα και μεγάλη η απόφαση που πρέπει να λάβεις για να παραβείς μια τέτοια εντολή. Εν καιρώ πολέμου υπάρχει η πιθανότητα να παραβείς αρκετές εντολές. Αλλά προτού κηρυχτεί πόλεμος, δεν νομίζω – γιατί μετά από τόσα χρόνια το σκέπτομαι και με απασχολεί – ότι θα έπρεπε να παραβώ την εντολή που είχα λάβει από το Αρχηγείο Ναυτικού, γιατί δεν είχα τις πληροφορίες, που έπρεπε να έχω.

Θα μπορούσαμε να έχουμε τσακίσει τους Τούρκους

Αυτό που θέλω να ρωτήσω, είναι μήπως τελικά, η πρώτη διαταγή να πλεύσετε προς Κύπρο, απόγευμα της 20ης Ιουλίου, δόθηκε επίτηδες αργά ώστε να μην προλάβουν να πάνε τα υποβρύχια έγκαιρα;
Προσέξτε να δείτε! Όταν ανεκόπη ο πλους προς την Κύπρο μέχρι να φτάσω στην Κυρήνεια, θα ήθελα ακόμη 15 – 20 ώρες, για να εμπλακώ. 15- 20 ώρες δεν νομίζω ότι οι Τούρκοι θα είχαν κατακτήσει προγεφύρωμα και θα μπορούσαν να δράσουν. Μην ξεχνάτε πότε έγινε ο Αττίλας 1 -2 και τα λοιπά. Οι Τούρκοι την πρώτη δεύτερη ημέρα, δεν ήταν σίγουροι για τον εαυτό τους ακόμη. Δεν ήξεραν αν μπορούσε να κρατηθεί το προγεφύρωμα, γιατί δεν βρήκαν καμία αντίσταση. Αν είχαν βρει αντίσταση σοβαρή, θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Για να εγκατασταθεί ένα προγεφύρωμα, χρειάζεται ικανός χρόνος ώστε να βγάλεις τις δυνάμεις που πρέπει και να μπορείς να αναπληρώνεις τις δυνάμεις σου και να τις ενισχύεις ουτωσώστε να επιτύχεις τους στόχους σου. Επομένως, έστω και μια μέρα μετά να είχαν πάει τα υποβρύχια, θα είχαν επιφέρει αρκετά σοβαρές ζημιές, ώστε να τους απασχολήσει ή και να σταματήσουν την αποβίβαση. Αυτά είναι ό,τι εγώ πιστεύω. Και αυτά με βάση το όσο έχω ασχοληθεί, με την κρίση μου και λοιπά. Αν λάβετε υπόψιν σας ότι βουλιάξανε μεταξύ τους ένα αντιτορπιλικό και υπέστησαν ζημιές με το αρματαγωγό “Λέσβος” και με τον κυβερνήτη, τον Λευτέρη τον Χανδρινό, αντιλαμβάνεστε αμέσως ότι αν είχαμε βουλιάξει δύο – τρία αντιτορπιλικά, μάλλον θα είχαν σταματήσει να ενισχύουν το προγεφύρωμά τους.

Υπήρχε κάποια σύγχυση που παρατηρήσατε στις αποφάσεις του Γενικού Επιτελείου εκείνες τις ημέρες;
Και να μην το χαρακτηρίσω σύγχυση, όταν λαμβάνεις σήματα “πλεύσε” και να εγκαταστήσεις πολεμική περιπολία, να σταματήσεις μετά να πλέεις και να επανακάμψεις πίσω, και τα λοιπά, επέρχεται σύγχυσις. Έστω και μία φορά να γίνει αυτό, αν δεν σε ενημερώσουν γιατί και για ποιο λόγο γίνεται αυτό, πληροφορίες αρκετές και ικανές δεν είχαμε για να μπορούμε να κάνουμε σωστή εκτίμηση της καταστάσεως. Με τις πληροφορίες, τις λίγες που μπορούσα να έχω υπήρχε πιθανότης, να έχουν ετοιμαστεί να κάνουν απόβαση σε κάποιο ελληνικό νησί, Ρόδο, Μυτιλήνη ή ό,τιδήποτε άλλο. Επομένως δεν είχα τις πληροφορίες για να κάνω μία σωστή εκτίμηση καταστάσεως. Και όταν λαμβάνεται ένα σήμα το οποίο ακυρώνεται, και μετά ξαναλαμβάνεται σήμα να πλεύσεις πάλι στην Κύπρο, νομίζω ότι επέρχεται μία σύγχυσις ως προς το τι ακριβώς θέλουν και γιατί στέλνουν τέτοια σήματα. Επομένως, είτε το χαρακτηρίσω, είτε όχι “σύγχυση”, η σύγχυση επέρχεται σε αυτούς που λαμβάνουν τέτοια σήματα.


Πολιτικοί και στρατιωτικοί είχαν αποφασίσει να μην πολεμήσουμε

Αν υπάρχουν ευθύνες για την Κυπριακή τραγωδία, πιστεύετε ότι ανήκουν σε πολιτικούς περισσότερο ή στρατιωτικούς παράγοντες;
Την περίοδο αυτή, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ξέρω πώς χαρακτηρίζεται, είχαμε και στρατιωτικούς που κάναν τους πολιτικούς. Αν ήταν μόνο στρατιωτικοί, υπό πολιτική διακυβέρνηση, ίσως ήταν οι αποφάσεις διαφορετικές. Αλλά, αυτοί που μας κυβερνούσαν, και νομίζω ήταν την περίοδο την συγκεκριμένη μόνο ο Αραπάκης. Τουλάχιστον από αυτά που έχω διαβάσει μόνο αυτός συνομιλούσε με τον Σίσκο ή με τους Αμερικανούς. Δεν νομίζω ότι υπήρχε πολιτική εξουσία για να συνομιλήσει. Έστω και αν προερχόταν από πολιτικούς. Ο Κυπραίος αν θυμάμαι καλά που ήταν Υπουργός Εξωτερικών, εξαφανισμένος ήταν, όπως και όλοι οι υπόλοιποι. Και ο πρωθυπουργός τα ίδια. Είχαν μείνει οι Αρχηγοί μόνο των γενικών επιτελείων, από όσο γνωρίζω. Άρα η ευθύνη ήταν σε αυτούς που μας κυβερνούσαν. Και ποίοι μας κυβερνούσαν; Οι στρατιωτικοί ! Έτσι συγκεκριμένα και απλά. Πλην όμως και στις 15 Αυγούστου, όταν ξαναλάβαμε σήμα να πλεύσουμε υπό πολεμικάς συνθήκας, όταν έγινε ο Αττίλας 2, τότε ήταν ο Καραμανλής. Ναι μεν μπορεί να μην είχε τα στοιχεία που θα έπρεπε για να αποφασίσει σωστά ή όχι, αλλά και στην περίπτωση αυτή, πάλι δεν ενεπλάκη ο Ε.Σ. με τους Τούρκους. Τώρα από κει και πέρα, οι στρατιωτικοί κυβερνούσαν, η ευθύνη πέφτει σε αυτούς. Εγώ κάνω μία εκτίμηση, αλλά από ότι έχω δει από πιο παλιά έως και σήμερα, είτε είναι στρατιωτικοί είτε πολιτικοί, τις ίδιες αποφάσεις λαμβάνουν. Μη εμπλοκή εις πόλεμο. Ανεξαρτήτως ποιο είναι το σωστό. Δεν είναι θέμα να πούμε ότι δεν λαμβάνουν σωστή απόφαση ή όχι.

http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=category&id=98&Itemid=285

[Antonius]

37 χρόνια συμπληρώθηκαν. Η ανεξαρτησία που δόθηκε από τους Άγγλους το '60 οδήγησε εκεί, είχε όλες τις προϋποθέσεις για αυτή την κατάληξη.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά, οι Τούρκοι είχαν δηλώσει πως δεν θα επέτρεπαν ελληνική παρουσία και στα νότια παράλιά τους. Ανεξάρτητα απο οποιαδήποτε πολιτική εκ μέρους των Ελλήνων. Ίσως αν ο Μακάριος δεν το έπαιζε Κάστρο και κρατούσε λιγότερο αντι αμερικάνικη πολιτική. Την ώρα που ο Τούρκος πρόεδρος ήταν κολλητός του Κίσιντζερ ...

[thouthou]

Κ. Δημητριάδης: «Ξέρετε ήταν τόσο απλό να ρίξουμε τους Τούρκους στη θάλασσα»

«Ο αγώνας των Κυπρίων πατριωτών να μην αφελληνιστούν, υπνωτισμένοι από τον ευκαιριακό ευδαιμονισμό και τη διεθνιστική πίεση προς τους Έλληνες Κυπρίους που ασκεί η σημερινή ηγεσία στο νησί είναι αυτό που με έκανε να ασχοληθώ με το Κυπριακό. Γιατί είμαι ολόψυχα στο πλευρό όλων των Κυπρίων πατριωτών, όλων των Ελλήνων της Κύπρου». Τα λόγια ανήκουν στον Κωνσταντίνο Δημητριάδη, συγγραφέα του βιβλίου «Κύπρος 1974, Η μεγάλη Προδοσία» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πελασγός». Αν και οικονομολόγος με λαμπρή καριέρα στον ιδιωτικό τομέα, ο συγγραφέας τόλμησε να περιγράψει με στοιχεία αυτό που συνέβη τις κρίσιμες μέρες του Ιούλη του ‘74. Αναζητώντας την ιστορική αλήθεια, ο Κ. Δημητριάδης ερεύνησε, μελέτησε και απέδωσε τις ευθύνες εκεί όπου τις βρήκε, ανεξαρτήτως προσώπων, πολιτικών παρατάξεων ή άλλων ιδεοληψιών.

Και το αποτέλεσμα του βιβλίου τον δικαιώνει. Την επόμενη Κυριακή, 22 Ιουλίου, ο συγγραφέας με τον εκδότη Ιωάννη Γιαννάκενα θα βρεθούν στην Κύπρο για να παρουσιάσουν το βιβλίο. Ο «Φιλελεύθερος» μίλησε μαζί του για την προετοιμασία, τη συγγραφή, αλλά και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την έρευνα των ιστορικών δεδομένων.

- Ένα ακόμη βιβλίο για την εισβολή του 1974 ή νέες πτυχές ενός θέματος που έχει να δώσει ακόμη πολλά; Τι καινούργιο κομίζει το βιβλίο σας;

Έχουν γραφτεί πάνω από 100 βιβλία που αναφέρονται στο Κυπριακό πρόβλημα. Πολλά εξ αυτών υπήρξαν δημιουργία πρωταγωνιστών είτε της πολιτικής, είτε της στρατιωτικής σκηνής του τόπου, τα οποία αναφέρονται άλλα στην περίοδο μετά τα πρώτα χρόνια της Ανεξαρτησίας (σ.σ. μετά το 1960) και άλλα μετά το απεχθές πραξικόπημα της χούντας του Ιωαννίδη και που κατά συνέπεια συμπεριλαμβάνουν και την περίοδο της Τουρκικής Εισβολής. Το εκ γενετής πρόβλημα με πολλά από αυτά τα βιβλία είναι το γεγονός ότι περιέχουν το στίγμα της ιδιοτέλειας. Και εξηγούμαι: αν κάποιος έλαβε μέρος με τον άλφα ή βήτα τρόπο στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, ή υπήρξε μέλος στα κέντρα λήψης των αποφάσεων εκείνης της εποχής, ή υπήρξε κοντά στον Μακάριο ή στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, έχει έννομο συμφέρον να καλύψει ή να διογκώσει κάτι… Κάτι που θα εξωραΐσει ή θα δώσει έμφαση στο «Διά Ταύτα» που θα πρέπει να υπάρχει ως συμπέρασμα στο τέλος κάθε Ιστορικής Έρευνας. Για πολιτικούς λοιπόν ή και προσωπικούς λόγους, αυτό το «διά Ταύτα» δεν υφίσταται σε πολλά από τα εκδοθέντα για το Κυπριακό βιβλία ή καλύτερα δεν υφίσταται απέναντι σε όλους. Εγώ και κάποιοι άλλοι συγγραφείς δεν ήμασταν πρωταγωνιστές αυτών των γεγονότων, ούτε τα ζήσαμε.

Δεν ζήσαμε επίσης την ένταση αυτής της πολιτικής αντιπαράθεσης, που ξεπερνώντας τα όρια του Εθνικού Διχασμού στο νησί, οδήγησε στην τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% του εδάφους του. Οπότε δεν είχα – για να μιλήσω για τον εαυτό μου – καμιά απολύτως προσωπική δέσμευση να μην αναφέρω ότι ανακάλυψα διά της ιστορικής έρευνας, απέναντι στον οποιονδήποτε. Με τον κοινό νου, ενός απλού Έλληνα πολίτη, ερεύνησα, μελέτησα και απέδωσα σε αυτό το βιβλίο τις ευθύνες εκεί όπου τις βρήκα, ανεξαρτήτως προσώπων, πολιτικών παρατάξεων ή άλλων ιδεοληψιών. Γνωρίζω ότι αυτό δεν με έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή, αλλά σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι έκανα το καθήκον μου απέναντι στην Πατρίδα μου, στην Κύπρο και βέβαια απέναντι στην Ιστορική Αλήθεια.

- Δεδομένου ότι δεν είσαστε ιστορικός, τι σας έκανε να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Μεγάλο ρόλο για να πάρω την απόφαση να ξεκινήσω την έρευνα που μετά από 27 χρόνια από την έναρξή της με οδήγησε στη συγγραφή αυτού του πονήματος, έπαιξαν δύο παράγοντες: πρώτον η στάση του πατέρα μου κατά την ημέρα της Επιστράτευσης, όπου τον είδα με τα μάτια μου να διαπληκτίζεται με τον Διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος της περιοχής μας, όταν ο δεύτερος του είπε ότι δεν επιστρατεύεται διότι είχε λευκό απολυτήριο και τον είδα περίλυπο να κλαίει μετά στο σπίτι μας γι’ αυτό. Φανταστείτε εμένα σε μια ηλικία 11 χρονών, να βλέπω τον πατέρα μου τον οποίο είχα σαν ίνδαλμά μου – 37 χρονών ήταν τότε – να κλαίει επειδή δεν τον επιστράτευαν! Ο δεύτερος λόγος ήταν όταν ξεκινώντας την επαγγελματική μου σταδιοδρομία σαν Εμπορικός Αντιπρόσωπος το 1984, ταξίδευα συχνά στην Κύπρο και τύγχανε με τους Κύπριους συνεργάτες μου να συζητούμε σε στιγμές χαλαρότητας – κύρια στο παραδοσιακά πλούσιο βραδινό τραπέζωμα – τα γεγονότα εκείνων των ημερών. Διαπίστωσα με έκπληξή μου ότι αν στο τραπέζι ευρίσκονταν τρεις Κύπριοι φίλοι, για το ίδιο γεγονός άκουγα τρεις διαφορετικές εκδοχές… Και όχι μόνο αυτό. Συχνά πυκνά η συζήτηση κατέληγε σε καβγά! Άντε τώρα εσύ να καταλάβεις τι είχε γίνει τότε… Έτσι αποφάσισα να παραμερίσω τις «κραυγές» και να αναζητήσω μόνος μου την αλήθεια!

- Πώς συλλέξατε το ιστορικό σας υλικό; Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε;

Άρχισα λοιπόν να διαβάζω την όχι τόσο πλούσια τότε, βιβλιογραφία που είχε γραφτεί για τα γεγονότα, κύρια από δημοσιογράφους επηρεασμένους από το κλίμα ευφορίας της Μεταπολίτευσης. Καθώς τα χρόνια περνούσαν αυτή η αρχικά περιορισμένη βιβλιογραφία εμπλουτίστηκε από βιβλία ερευνητών και πρωταγωνιστών των γεγονότων του «μαύρου καλοκαιριού του 1974», πολιτικών ή στρατιωτικών. Έτσι σιγά-σιγά έφτασα να έχω μελετήσει περίπου 80 βιβλία, πορίσματα ανακριτικών επιτροπών, πορίσματα στρατιωτικών Αρχών, χάρτες μαχών κ.λπ., να έχω λάβει πολλά στοιχεία από τις συζητήσεις μου με πολλούς βετεράνους στον ελλαδικό χώρο και στην Κύπρο, στοιχεία τα οποία μού έδωσαν εν κατακλείδι ανάγλυφη την εικόνα του τι πραγματικά έγινε τότε. Η βασική δυσκολία είναι να «αφαιμάξεις» την αλήθεια ή τις αλήθειες που υπάρχουν σε κάθε βιβλίο. Γιατί ανεξαρτήτως του σκοπού του κάθε συγγραφέα, σε κάθε βιβλίο υπάρχουν αλήθειες.

Άλλες πιο φανερές, άλλες λιγότερο. Αλλά υπάρχουν. Έγκειται πλέον στις γνώσεις του ερευνητή και τη μέγιστη δυνατή απόδοση της διορατικότητάς του να τις ανακαλύψει και αφού τις αναδείξει να τις συνθέσει ώστε να βγει ένα τελικό συμπέρασμα. Το πιο δύσκολο κομμάτι υπήρξε αυτό των συζητήσεων με βετεράνους. Εκεί όπου συνάντησα ανθρώπους με το στόμα ερμητικά κλειστό, δείγμα του πόνου που νιώθουν για εκείνες τις μέρες, άλλους χειμαρρώδεις να μου διηγούνται συμβάντα που όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων δεν τα έζησαν οι ίδιοι αλλά τα άκουσαν από… κάποιο φίλο, κάποιους που δημιούργησαν μύθους τέτοιους που να εξυπηρετούν …τα πολιτικά τους πιστεύω και άλλα πολλά παρόμοια. Βρήκα μια σχετική ημιμάθεια στο ευρύ κοινό σε ό,τι αφορά το Κυπριακό. Μια κουτσουρεμένη γνώση που στηρίζεται σε πολιτικές σκοπιμότητες της τελευταίας 38ετίας, σε στρεβλή παρουσίαση γεγονότων, απόκρυψη ευθυνών πάντα με γνώμονα το λεγόμενο και κακώς εννοούμενο «εθνικό συμφέρον» και βέβαια μια γνώση διανθισμένη με περισσή ιδιοτέλεια. Και αυτή η κουτσουρεμένη γνώση οδήγησε σε αδικίες. Άνθρωποι που τα ονόματά τους έπρεπε να κοσμούν δρόμους και πλατείες, κατήντησαν ζητιάνοι και τρόφιμοι ψυχιατρείων, ενώ αντίθετα κάποιοι που θα έπρεπε να αναμένουν τον «πέλεκυ της Δικαιοσύνης», να απολαμβάνουν τιμές, δόξες και συντάξεις!

Επειδή οι λαοί που δεν γνωρίζουν τα λάθη τους που έγιναν κατά την ιστορική τους διαδρομή είναι καταδικασμένοι να τα ξαναζήσουν, πιστεύω ότι όλοι οι Ιστορικοί ερευνητές έχουν ιερό καθήκον να αναδείξουν την μία και μόνη Ιστορική Αλήθεια, ή έστω να την πλησιάσουν – όπως τουλάχιστον ελπίζω και εύχομαι να έχω καταφέρει εγώ!

- Ποια είναι τελικά η προδοσία που συντελέστηκε στην Κύπρο;

Το αποτέλεσμα αυτής της προδοσίας το βλέπουμε σήμερα στο νησί. Πινακίδες που αναφέρουν «Αλτ – Προς Τουρκοκρατούμενη Περιοχή». Η προδοσία αυτή καθ’ αυτή είναι όλες αυτές οι πράξεις και οι ενέργειες που οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα. Η Τουρκία έχοντας ως άλλοθι το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, αλλά και την πρόσκληση του ιδίου σε αυτήν να δράσει (!) από το βήμα του ΟΗΕ, σε κάθε περίπτωση έκανε αυτό που επιθυμούσε και σχεδίαζε από το 1960, τη διχοτόμηση! Η Αγγλία διά των παρανόμων ενεργειών της Τουρκίας και παίζοντας τον ρόλο του «Επιτήδειου Ουδέτερου», επέτυχε αυτό που επιθυμούσε πάντα, την τριχοτόμηση! Και οι Η.Π.Α. πέτυχαν αυτό που εξυπηρετεί διαχρονικά τα συμφέροντά τους. Να ελέγχουν δηλαδή την Ν.Α. λεκάνη της Μεσογείου που γειτνιάζει με την ευαίσθητη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονα να παίζουν τον ρόλο του επιδιαιτητή σε μια μακροχρόνια ατέρμονη αντιπαράθεση, που χτίστηκε de facto πάνω σε ένα καθόλα παράνομο statusστο νησί. Το πώς και γιατί κάποιοι έριξαν νερό στον μύλο της Τουρκίας, κατ’ εντολή των ΗΠΑ και της Αγγλίας, ή με ποια ανταλλάγματα ή με ποιο τρόπο ευρεθέντες εκούσια ή ακούσια υποχείρια των Μυστικών Υπηρεσιών αυτών των Κυβερνήσεων, νομίζω ότι προσπάθησα να το αναδείξω στο βιβλίο μου.

- Γράφετε πως «Στον πόλεμο για την Κύπρο, δεν κέρδισε η Τουρκία, εμείς χάσαμε». Τι εννοείτε με αυτό;

Αυτό είναι το συμπέρασμά μου μετά την ανάλυση των πολεμικών γεγονότων που έλαβαν χώρα τότε. Η Ελλάδα διά της Κύπρου, έχασε τον Ιούλιο του 1974 μια μοναδική ευκαιρία να «ξεκαθαρίσει» πλήρως όλους τους λογαριασμούς της με την Τουρκία, συμπεριλαμβανομένου πρωτίστως του Κυπριακού. Από πλευράς Στρατηγικού σχεδιασμού και εκτέλεσης του όλου εγχειρήματος της Εισβολής, ήτοι Απόβαση-Σύνδεση με τον τ/κ θύλακα Λευκωσίας-Προώθηση και κατάληψη του 37% του Κυπριακού εδάφους, η Τουρκία δεν διεκδικεί ιδιαίτερες δάφνες… Μάλλον ειρωνικά σχόλια έλαβε από ουδέτερους παρατηρητές, για το αδικαιολόγητα εμφανιζόμενο διεθνώς «αξιόμαχό της»! Απλά όλοι σχεδόν από την ελληνική πλευρά, κυρίως από τα Επιτελεία σε Αθήνα και Λευκωσία κατά τον «Αττίλα Ι» και από το Μαξίμου στην Αθήνα μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, έκαναν ό,τι μπορούσαν, εκούσια και ακούσια, για να διευκολύνουν τους Τούρκους στην επιτυχία του εγχειρήματός τους! Και οι Τούρκοι με ομολογουμένως μεγάλη προσπάθεια, ως εκ του αποτελέσματος, τα κατάφεραν! Και τα κατάφεραν απέναντι σε ισχνά εξοπλισμένους, αποδιοργανωμένους και αφημένους στην τύχη τους, Έλληνες Στρατιωτικούς, Ελλαδίτες και Κυπρίους στο νησί.

- Αγνοούμενοι ή αγνοημένοι; Γιατί χρησιμοποιείτε αυτή τη λέξη τελικά;

Το θέμα των αγνοουμένων είναι το πλέον ευαίσθητο, μετά αυτήν καθαυτή την απώλεια και τεθείσα υπό Τουρκική κατοχή του 37% του Κυπριακού εδάφους. Όμως συνεπεία του νεο-ραγιαδισμού του Μεταπολιτευτικού Ελληνικού Κράτους ο όρος αγνοούμενος αντικαταστάθηκε από τον όρο αγνοημένος. Και αυτό γιατί; Διότι παρόλο που υπήρξαν όχι μόνο ενδείξεις αλλά και αποδείξεις ότι Έλληνες αδήλωτοι αιχμάλωτοι, Ελλαδίτες και Κύπριοι ζούσαν κρατούμενοι σε φυλακές στην Τουρκία, ακόμα και κάποια χρόνια μετά την εισβολή (υπάρχουν σχετικά Απόρρητα Έγγραφα της Κυπριακής ΚΥΠ που βγήκαν στην επιφάνεια), ΟΥΔΕΙΣ εκ της Ελληνικής Κυβέρνησης έθεσε το θέμα οπουδήποτε. Μάταια οι συγγενείς τους έκαναν διαβήματα και διαμαρτύρονταν…! Έφτασαν να θεωρούνται κάτι περίπου σαν γραφικοί. Και όλα αυτά διότι οι διαχρονικά Κυβερνώντες δεν θέλησαν να διαταράξουν τη διαδικασία της δημιουργίας μιας νέας Ελληνο-Τουρκικής φιλίας! Διότι σε αντίθετη περίπτωση η Τουρκία θα βρισκόταν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση διεθνώς – κύρια απέναντι σε χώρες ευαίσθητες στα Ανθρώπινα Δικαιώματα – για να δικαιολογήσει την παράνομη κράτηση ΑΔΗΛΩΤΩΝ Αιχμαλώτων Πολέμου. Όπως λέει και ο «δάσκαλός» μου στην ιστορική έρευνα, Ιωάννης Κακολύρης, αυτοί οι αγνοούμενοι που μεταλλάχθηκαν σε αγνοηθέντες, σίγουρα σήμερα δεν θα ζουν. Οι Τούρκοι για να εξαλείψουν αυτό το βάρβαρο ατόπημά τους, σίγουρα θα εξαφάνισαν κάθε απόδειξη ύπαρξής τους που θα μπορούσε να τους δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον. Και αυτό είναι κάτι που θα βαρύνει για πάντα όλες τις Ελληνικές Κυβερνήσεις.

- Ποιο θέμα ήταν αυτό που σας δυσκόλεψε περισσότερο να διαχειριστείτε; Αυτό που σας συγκίνησε περισσότερο από τα υπόλοιπα.

Ήταν οι πρώτες ώρες της Απόβασης. Τα τραγικά λάθη. Η ξεκάθαρη προδοσία του Α/ΕΔ των Αθηνών. Ξέρετε ήταν τόσο απλό να ρίξουμε τους Τούρκους στη θάλασσα, να τους κάνουμε να ξεχάσουν την υπόθεση «Κύπρος» για πολλές δεκαετίες και τότε δικαιολογημένα να εντάξουμε την Κύπρο στον Εθνικό κορμό. Βλέποντας στον χάρτη διαστάσεων 1,5m Χ1,0m που χρησιμοποίησα στην έρευνά μου, τη θέση των μονάδων της Ε.Φ. παρόλα τα μειονεκτήματά τους σε οπλισμό, στελέχωση κ.λπ., φαίνεται ξεκάθαρα ότι αν στην ηγεσία του Γ.Ε.Ε.Φ. υπήρχε ένας Ηγέτης πατριώτης, χωρίς ξεδιάντροπα υπηρεσιακή δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, χωρίς προδοτικές διαθέσεις, έστω και Λοχαγός, σίγουρα θα είχε δώσει τις κατάλληλες οδηγίες και διαταγές, αγνοώντας όπου έπρεπε το προδοτικό Γενικό Επιτελείο των Αθηνών και οι Τούρκοι θα είχαν πάθει το μεγαλύτερο μακελειό της Ιστορίας τους. Είναι πραγματικά συγκινητικός ο αγώνας των ηγητόρων της πρώτης γραμμής, όπως του «Λεωνίδα της Κερύνειας» Αντισυνταγματάρχη Π. Κουρούπη. Έμεινε εκεί να φυλάττει Θερμοπύλες γνωρίζοντας ότι τελικά «οι Μήδοι θα περάσουν»!

- Αλήθεια, ποιες ήταν οι αντιδράσεις Κυπρίων και Ελλαδιτών στο βιβλίο σας;

Εδώ πρέπει να πω ότι έκανα παντού εχθρούς! Διότι για εμένα δεν υπάρχουν «Ιερές Αγελάδες» ούτε στην Πολιτική αλλά ούτε και στη Στρατιωτική σκηνή. Και ανέφερα τις ευθύνες όπου τις βρήκα. Αυτό βέβαια άγγιξε και «Εθνάρχες» και κοντινούς συνεργάτες τους που κάποιοι τους έχουν σε κάδρο στο εικονοστάσι της πολιτικής τους ιδεοληψίας. Οποιαδήποτε δηλαδή νύξη εναντίον τους καθιστούσε την έρευνά μου «απαράδεκτη» και εμένα «εχθρό»!

Αυτό όμως σε συνδυασμό με την έλλειψη τεκμηριωμένων επιχειρημάτων εναντίον μου, αποδεικνύει ότι πέτυχα τον στόχο μου, που ήταν να ταρακουνήσω συνειδήσεις πλησιάζοντας την Ιστορική Αλήθεια.

Μεγάλη χαρά μού έδωσε η διαπίστωση, ότι πάρα πολλοί νέοι, χωρίς γενικά προκαταλήψεις, προσωπολατρίες και κομματικά ή πολιτικά απωθημένα, το αγκάλιασαν και τους είδα στα διάφορα phora στο διαδίκτυο να αναφέρονται σε αυτό με τα καλύτερα λόγια. Όπως μέγιστη τιμή υπήρξε για μένα η εγκωμιαστική αναφορά των Βετεράνων της Κύπρου, των συγγενών των αγνοηθέντων-αγνοουμένων Ελλαδιτών σε αυτό αλλά και οι έπαινοι που έλαβε εκ μέρους κάποιων υψηλόβαθμων Αξιωματικών ε.α. σήμερα, που υπηρέτησαν τότε ως Κατώτεροι ή Ανώτεροι (πχ. ο Στρατηγός Δημήτριος Αλευρομάγειρος). Σε ό,τι αφορά την Κύπρο ακόμα δεν είχα πολλές αντιδράσεις διότι το βιβλίο μου ακόμα δεν παρουσιάστηκε στο νησί. Η παρουσίασή του προγραμματίστηκε στη Λευκωσία για την 22/7/12 με πρωτοβουλία μέρους των Νέων της Κύπρου.

- Είσαστε ένας άνθρωπος της αγοράς, που γνωρίζει «από μέσα» τους οίκους αξιολόγησης που εμείς τώρα μάθαμε. Πώς θα περιγράφατε την «περιήγησή» σας στα ιστορικά αρχεία; Είναι χρήσιμη η μελέτη της ιστορίας μας;

Η ιστορία διδάσκει, ότι κανείς δεν διδάσκεται από αυτήν… Αυτό είναι το ρητό μου. Λάθη, εγκληματικές παραλείψεις, μισαλλοδοξία, προδοσίες, ιδιοτέλεια, επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά… Είμαστε πλέον «προβλέψιμοι» !!!!

3.000 χρόνια κάνουμε τα ίδια λάθη, τις ίδιες παραλείψεις, εμφανίζουμε την ίδια μισαλλοδοξία, τις ίδιες προδοσίες, την ίδια ιδιοτέλεια, εν μέσω πράξεων ενεργειών ηρώων, μαρτύρων, νενέκων και «εφιαλτών» του Έθνους μας! Στη ράτσα μας δεν επήλθε καμιά επιμειξία με άλλον λαό διαχρονικά! Αυτό τεκμηριώνεται όχι από τα γενετικά εργαστήρια… Από την απλή μελέτη της Ιστορίας και μόνον !!!! Αρκεί κάποιος να μελετήσει την Αρχαία Ιστορία μας και αυτόματα μάς έχει μάθει όπως λένε λαϊκά: «απέξω κι ανακατωτά!»

Ποιός είναι ο Κώστας Δημητριάδης

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στις φτωχογειτονιές του Πειραιά στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ‘60. Σπούδασε Οικονομικά και εργάσθηκε επί σειρά ετών ως υψηλόβαθμο στέλεχος πολυεθνικής.

Ο συγγραφέας είναι παντρεμένος, πατέρας τριών παιδιών, ζει και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στον Πειραιά. Έχει ήδη ξεκινήσει μια μεγάλη ιστορική έρευνα για τη Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή. Στις 22 Ιουλίου, την επόμενη Κυριακή, το βιβλίο θα παρουσιαστεί και στην Κύπρο.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ

- Ως γνώστης των οικονομικών, πώς κρίνετε την κατάσταση στην Ελλάδα και την Κύπρο;

Και οι δύο Κρατικές οντότητες του Έθνους μας, δέχονται μια εξοντωτική επίθεση από πλευράς των «Εμπόρων των Εθνών». Μόνο που πλέον αυτή η επίθεση δεν γίνεται με τανκς και αεροπλάνα όπως το 1940 ή το 1974, αλλά με spreads…και cds! Ο χώρος που βρίσκεται το Ελληνικό αρχιπέλαγος, μέρος του οποίου είναι και η Κύπρος, είναι πολύ ενδιαφέρων για όλους και από στρατηγικής αλλά και από οικονομικής πλευράς. Και για να γίνει εκμεταλλεύσιμο από «τρίτους» πρέπει ο Ελληνισμός να βάλει το κεφάλι κάτω… Να βυθιστεί στην κατάθλιψη, ώστε να μειωθούν οι αντοχές του και η διάθεσή του για αντίστασηαντίδραση… Αλλά όμως όπως λέει και το τραγούδι «Λογαριάσατε λάθος…». Είμαι αισιόδοξος ότι οι Έλληνες, στη μητροπολιτική χώρα και την Κύπρο, θα τα καταφέρουμε στο τέλος, με μία προϋπόθεση: να ξεπεράσουμε τον κακό εαυτό μας και να απομονώσουμε τους διεκπεραιωτές της διαχρονικής προδοσίας του Έθνους μας!



πηγή: Φιλελεύθερος (15 Ιουλίου 2012) «Αν υπήρχε τότε ένας ηγέτης πατριώτης… », Συνέντευξη του συγγραφέα Κώστα Δημητριάδη στη Μαρία Ψαρά

[loukia.]

ΑΜΕΣΗ ΕΝΩΣΗ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΚΥΠΡΟΥ!!!


http://www.youtube.com/watch?v=mP8NkXF6J5o

Η ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ,ΝΑ ΠΑΡΑΣΧΕΤΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΒΑΠΤΙΣΤΟΥΝΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!!!

[PP3052010]

Τι να διδαξουν στα σχολεια; Οτι καποιοι (Ελληνοκυπριοι και Ελλαδητες) γουσταραν να δωσουν την μιση Κυπρο και τα καταφεραν;

[Ν900]

Τι να διδαξουν στα σχολεια; Οτι καποιοι (Ελληνοκυπριοι και Ελλαδητες) γουσταραν να δωσουν την μιση Κυπρο και τα καταφεραν;

όχι. αλλά να διδάξουν ότι ακόμα και σήμερα κάποιοι γουστάρουν να δώσουν και την υπόλοιπη μισή αλλά δεν θα τους περάσει.

[PP3052010]

όχι. αλλά να διδάξουν ότι ακόμα και σήμερα κάποιοι γουστάρουν να δώσουν και την υπόλοιπη μισή αλλά δεν θα τους περάσει.

Την εχουν δωσει στους Γαλλο-Γερμανους το 2004...

[Ν900]

Την εχουν δωσει στους Γαλλο-Γερμανους το 2004...

Η μήπως τη παραδίδουν τώρα στους Γερμανούς;

[thouthou]

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/09/37.html#.UBHThmE2-Sr
------------------------------------------------------------------------

Άκυρο. Οι ΟΥΚάδες στο facebook λένε ότι είναι μαϊμού ιστορία.....

[thouthou]

Δείτε το ντοκυμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη

http://www.greektube.org/content/view/175576/2/


http://www.greektube.org/content/view/175578/2/

[marioo]

Τιμη και δοξα στους πολεμιστες της ΕΛ.ΔΥ.Κ ! Δεν σας ξεχναμε ! Σας ευγνωμονουμε !


http://www.youtube.com/watch?v=Kq-yCK9h_XY&feature=related